Kamp Ameland

Vrijdagmiddag 22 september 2017 was het eindelijk zover op kamp naar Ameland. De 26 kinderen die mee gingen verzamelden zich rond half 4 bij het dorpshuis. Toen alle kinderen en begeleiders er waren vertrokken we in auto’s naar Holwerd waar we op de boot gingen naar Ameland.
Eenmaal in Holwerd aangekomen bleek dat de boot naar Ameland helaas vertraging had en gingen we uiteindelijk rond de klok van 6 uur op de boot naar Ameland. De kinderen hadden hun bestelling voor het warm eten al doorgegeven dus ze konden snel de goede fiets uitzoeken en op de fiets naar de kampeerboerderij. De kinderen hebben kamers uitgezocht en hun bedden klaargemaakt, maar die hebben ze de eerste nacht niet echt gebruikt om te gaan slapen. De patat en de snacks kwamen al snel en de kinderen hebben heerlijk gegeten.
Na het eten gingen we op de fiets naar het strand om een kampvuur te maken. De kinderen hebben hier enorm van genoten en het was erg gezellig bij het kampvuur. Na het kampvuur gingen we weer terug naar de boerderij en hier hebben de kinderen zich tot in de late uurtjes vermaakt met spelletjes spelen en lekker ouwehoeren. Het bleef de eerste nacht erg lang onrustig op de boerderij. Hierdoor zaten er zaterdagochtend veel kinderen met kleine oogjes aan de ontbijttafel.

Na het ontbijt zijn we op de fiets richting het bos gegaan en hier hebben de kinderen het spel vlagverovertje gespeeld. We hadden super mooi weer dus zijn we naar het bos richting het strand gegaan. Hier hebben de kinderen heerlijk gespeeld. Er waren zelfs twee bikkels die het water in zijn geweest. Op zaterdagmiddag is het altijd traditie om even naar het dorpje te gaan waar de kinderen even vrije tijd hebben en dan kunnen wij als begeleiding even bijkomen op het terras. Van al dat spelen en winkelen kregen de kinderen honger, terug op de boerderij stond er een heerlijke barbecue voor de kinderen klaar. De kinderen hebben hier heerlijk van gegeten.
’s Avonds was er niet een verplicht programma en konden de kinderen lekker hun eigen gang gaan. In de zaal stond wat lekkers voor de kinderen en stonden de discolampen en de muziek aan. Wij als begeleiding hadden ons alweer voorbereid op een avond met weinig slaap, maar het werd al gauw erg rustig in de boerderij. Wij als begeleiding dachten daar anders over want de kinderen hadden ons de eerste avond wakker gehouden, dus nu gingen wij met pannendeksel langs de kamers. Dit werd niet door alle kinderen gewaardeerd. Rond de klok van 1 uur sliepen alle kinderen heerlijk en ondagochtend moesten we de kinderen om 8 uur nog eens wakker maken.

Zondag was het alweer de laatste dag. We hebben eerst heerlijk met elkaar ontbeten en daarna met z’n allen de boerderij opgeruimd. Na het opruimen zijn we weer op de fiets gestapt richting het meertje. Hier konden de kinderen heerlijk spelen en even lekker bijkomen. De kinderen hebben met elkaar gespeeld en genoten van het mooie weer. Om half 4 gingen we weer op de boot terug naar Holwerd en hier stonden de eerste ouders ons alweer op te wachten. Wij hebben vernomen dat het erg rustig was de terugweg in de auto’s. Wij hebben als begeleiding erg genoten van alle kinderen die mee waren. We hebben een ontzettend leuk kamp gehad en kijken nu alweer uit naar de volgende keer!

Klik hier voor meer foto’s

Frij!!!

Ysbrechtum hie oan ien befrijer genôch: op moandei 16 april ried motorordonnance Mac Donald it doarp yn. Der wiene al yn gjin dagen mear Dútskers sjoen en de ferhalen yn it doarp waarden hieltyd spannender: “SE” binne al op ‘e Lemmer, nee, ik ha heard al yn Wâldsein!
Myn kammeraadske siet al gau achterop, sa dryst wie ik yn ‘e fierste fierte net. Ik bin der wol wis fan dat ik it net fierder brocht ha as ‘Hello of Goodbye’. (Nei twa jier Ingelsk!)
Dizze foto, ik haw myn hiele libben net witten dat er bestie, is te finen yn it fotoboek ‘Friesland 1940-1945.

Ik seach him pas nei in tip fan in oar.
Ik wie boekferkeapster fan de krite Apeldoarn. De boeken krigen wy tastjoerd troch de ynkeaper fan it Bûtenbûn, in freon fan ús.
Op in stuit krige ik wer in pakje nije boeken fan him en doe’t ik it iependie, stiek der in bryfke út in boek: ‘Sjuch op side 153’
No, dat wie in hiel aardige ferrassing!!

It doarp yn feeststimming.
It bleau dy dei by dy iene motorrider, al wie der de hiele dei fierder gjin oar praat as ‘Soe er noch werkomme en soene der ek mear komme?’
Mar ien-twa dagen letter seagen wy ús eagen út: in flink stik leger kaam del. Wy ferwachtten allegearre dat se trochride soene nei Boalsert, de Ofslútdyk. Nee, se sochten de finne lyk foar de pastorij út. It stik lân dat troch it doarp brûkt waard by it keatsen en as merkelân, feroare no yn kemping.
Dêr rieden de grutte legertrúks hinne, motor en jeeps foarop. Wat frjemde auto’s, dy jeeps, soks seagen wy noch net earder!
Yn koarte tiid ferriisde dêr in folslein tintekamp, sels in keukentinte! Fansels ûnder grutte belangstelling fan it doarp.
De bern uteraard foaroan. En dat net om dy soldaten ris goed te besjen en de tinten, nee, yn ’t foarste plak om it lekkers!
Dy soldaten hiene wite bôle! In traktaasje nei dat weake guod dat wy al sa lang ieten. En, noch folle lekkerder: snobberij en sûkelade!!! De bern (en wy!) wiene net by de tinten wei te slaan!
Fansels koene wy, grutte famkes, dêr net rinne te biddeljen, mar der waard ús ek wol ris wat oanbean.
Wy hiene in hongerflechtelinkje yn ‘e hûs, in lyts famke út Naarden. No, dy wie net bleu en as se dan wer har beide hantsjes fol hearlikheden hie, draafde se nei hûs en rôp al by de doar: ‘ Mem, nou heb ik weer zo’n goeie!’
Dan toande se de skatten yn har lytse hantsjes: hearlikheden,dêr’t wy allegearre fan meigenietsje mochten.
Ek stikjes sjippe wiene favoryt, koene wy ús teminsten wer ris echt lekker waskje.
In pear dagen hat it neffens my duorre, in koarte rêst foar de soldaten. Dat se dêr ek wol oan ta wiene, wie wol te sjen: yn myn ûnthâld sieten of leine se almeast yn en by de tinten. En oan har gesichten wie har wurgens wol ôf te lêzen.
Yn ús strjitte stiene ek in pear fan dy weinen. Yn ien dêr fan siet in grut part fan de dei in neger. In swarte man, dy hiene wy noch nea sjoen! Meast stie de flesse fuort by him. Ja, oan allegearre wie de oarloch te sjen.
Nei dy pear rêstdagen waard alles wer ynpakt en gong de reis wer fierder, rjuchting Ofslútdyk.
En wie it doarp ûnwennich!

Ary Meintema – Jeltema

Lêste oarlochswinter ’44-’45

It is nei achten, dus mei der nimmen mear op ‘e dyk wêze. It is roettsjuster, lantearnen brâne der al lang net mear.
Mem en ik sitte yn ‘e keamer, net al te waarm en hast like tsjuster as bûten, it lytse karbidlampke jout net folle ljocht. Ik wol fansels lêze, mar dat falt net ta.
Heit en broer Jelle (8 jier âlder as ik) binne neffens in fêst ritueel efkes foar achten de doar út gien. Heit giet nei bûten, harket goed oft der fuotstappen te hearren binne, jout Jelle in sein, dan stekke se gau de dyk oer en geane fia in achterompaadsje nei de bakker ta foar it wyklikse kaartjûntsje. 
 Jelle syn iennige fersetsje, hy sit thús ûnderdûkt en mei him dus net fertoane. Hy hat gelok hân dat er sa lang frij bleaun is fan arbeidzjen yn Dútslân. De earste jierren mocht er syn Mts-stúdzje yn Ljouwert ôfmeitsje en doe’t er eksamen dwaan koe, hearde hy fan in freon dat de direkteur fan de Grinzer Mts jongemannen de kâns joech om noch twa jier troch te learen en noch in diploma te heljen. Dat mocht net, de man liet de jonges as it ware ûnderdûke op skoalle en wie dêrmei strafber. Hy weage dus noch al wat foar syn jonges.
Mar ôfrûne simmer wie ek dat diploma helle en doe moast de kar makke wurde: nei Dútslân of ûnderdûke. Nei Dútslân gean, dat diene je net, it wie fansels ek hiel gefaarlik: wy hearden elke nacht it ientoanige gebrom heech yn ‘e loft fan de fleanmasines, dy’t op reis wiene mei har bommen. Yn ‘e moantiid itselde paad werom, ast’ gelok hiest as bemanning.
Underdûke dus, oerdei meast boppe mei stúdzjeboeken, jûns ûnder.
Mem en ik sieten dus hiel rêstich yn stilte, doe’t wy op in stuit gepraat hearden bûten, fuotstappen om it hûs. Dat kaam faker foar, wy wisten wat it betsjutte: de soldaten, dy’t yn Snits bivakearden, hiene wer in oefenjûn. It wiene net de superbataljons, dy sieten oan it front. Dit wie alles wat Hitler noch fine koe: jonges fan 16, 17 jier en manlju fan dik oer de 60. Net bot motivearre folk uteraard, se wisten dat de strijd ferlern wie, de alliearde legers sieten al aardich tichteby.
Wy harken der dus mar amper nei, oant ynienen de bel gong! 
Dat koe nimmen oars wêze as in soldaat.
Mem gong oerein: “Ik kin mar better iependwaan, Jelle is net thús en wa wit war se oars dogge”. 
Mei it karbidlampke yn ‘e han de gong yn, ik der achteroan, bang, ik wie 15 en gjin held. Mem die de doar iepen en dêr stie in soldaat mei syn gewear yn ‘e hân.
“Fahrrad, ich muss fahrrad haben”, sei er en hâlde foar myn gefoel syn gewear op Mem rjuchte. No wie ik echt deabenaud!
Mem hie net mear as legere skoalle hân, mar se sei:hiel rêstich: “Geen Fahrrad, wij gaven Fahrrad aan Deutschers.”
Dat wie sa, doe’t de fytsen ynlevere wurde moasten, hie Heit de fyts fan Mem en fan my fuortbrocht, mar syn eigen, de bêste fan de trije, hie er net jûn, dy waard kreas himmele en ûnder it bêd yn harren sliepkeamer lein. Dy skoandere, noch goede fyts, dy’t sa djoer west hie, oan de fijân jaan, dat koe er net.
Ik wist dat dy fyts dêr dus flak njonken ús yn de sliepkeamer lei en die de mûle al iepen, ús mem fielde dat blykber, se seach my oan wylst se in bytsje foar my stean gong. Se sei noch in kear dat wy de fytsen oan de Dútsers jûn hiene.
Ik woe wol raze: Jou dy fyts doch, hy sjit Mem dea! Mar blykber wie har oerwicht sa grut dat ik neat sei.
En doe wie it ynienen net mear nedich: de soldaat draaide him om en ferdwûn hastich yn it tsjuster tusken de huzen.
Op itselde stuit begriepen wy it: wy hearden kommandearjende stimmen tichterby kommen. Mem die gau hiel stil de doar ticht en suchte fan verromming. En ik sei: “Hy hie mem grif deasketten!”
Pas folle, folle letter haw ik begrepen dat wy net itselde seagen: ik seach in soldaat mei in gewear yn ‘e hân, Mem seach in deabenaude jonge, dy’t allinne mar nei hûs woe, nei syn feilige hûs,nei syn eigen folk. Net mear fjuchtsje, it wie ommers al verleren.

Ary Meintema-Jeltema

Parasjute-jurk

In echte sneuper bin ik net, ik haw net fine kinnen wannear’t it stasjon yn Snits besketten is. It sil grif ek yn dat lêste oarlochsjier west ha.
Wy hearden fleantúchgebrom, mar folle leger as oars. It kaam tichterby en doe klonken lûde knallen. Wy hawwe earst troch it finster sjoen, it wie allegearre ljocht boppe Snits.
(Wy wennen yn Ysbrechtum en oan de eastkant fan it doarp, tusken ús hûs en de stêd wie allinne mar lân.)
Grutte ljochtkûgels hongen yn ‘e loft, wy seagen klear de fleanmasines dy’t boppe Snits nei ûnderen dûkten.
Nei in skoftke waarden wy al sa dryst dat wy ús achterhûs nei bûten weagen, stiif tsjin de muorre oan.
It hat net sa lang duorre, al rillegau setten se wer ôf.
Jelle hie al gau de pols út it hok helle. Hy hie sjoen, dat der sa’n ljochtkûgel frij tichteby, neffens him, yn it lân terjuchte kommen wie. Hy woe der op ta. Heit koe it him begripe, mar fûn it eins net sa’n goed idee. Mem en ik wiene folslein tsjin: wy mochten net iens bûten wêze, dus wêrom it gefaar op te sykjen?
Mar Jelle wie al oer de sleat en sette it lân yn. Wy bleauwen yn spanning achter. It hat in hiel skoft duorre, doe kaam er werom mei in grutte lape hiel tinne stof en in protte tou.
Heit wiis mei al dat prachtige tou, mem mei dy lape stof, wol mei de fraach: Hat nimmen dy sjoen? Nee, neffens Jelle.
De lape stof waard wosken en ús mem seach kâns om der in jurk foar my út te meitsjen en twa oerhimden foar de manlju!
Doe’t ik letter út de jurk groeide, hat Mem der in rok fan makke. Wat haw ik in wille hân fan dy lape!
It wie hearlike stof, foaral as it simmerdeis hjit wie.
It meitsjen fan de jurk wie in wurkstik fan ús beiden: Mem betocht it model en naaide de jurk, ik betocht en borduerde de blomkes, ik bin der suver noch grutsk op!
Ik kin my net mear betinke, wêrom ’t Jelle de ljochtkûgel net meinaam nei hûs, te swier miskien?

Ary Meintema-Jeltema

Paintbal verslag , jeugdclub JIJ

Afgelopen zondag 19 maart was er weer een activiteit van de jeugdclub namelijk paintballen. Om half 3 verzamelden alle kinderen zich bij het dorpshuis en zijn we vertrokken naar het landelijke Warten. Gerritje en Anke wouden nog wat langer genieten van het prachtige Friesland en namen de toeristische route, gelukkig konden ze Warten ook vinden en konden we los.

.

.

In een oude boerderij was de stal tot een strijdarena voor paintballen gemaakt.
De 29 kinderen werden in groepen verdeeld en kregen allemaal een stoer camouflage overall aan. Nadat alle regels uitgelegd waren gingen de 6 groepen het gevecht met elkaar aan. Gewapend met maskers werd er een heftige strijd geleverd. Als je geraakt of getikt werd moest je weer terug en was je af. Vele verhitte koppies kwamen langs!

Tussendoor lekker nog patat gegeten met limonade. En na 3 uur was iedereen teleurgesteld dat het nu al klaar was. Rond 19u waren we weer bij het dorpshuis.  Super geslaagde activiteit die voor herhaling vatbaar is! De volgende activiteit zal ook weer spectaculair worden! Tot dan allemaal!            meer fotos op mijnalbum

 

Pret met pannen

Op zaterdag 21 januari vond er weer een activiteit van de Jeugdclub plaats: Pret met pannen! En een pret hebben we zeker gehad! Om vijf uur gingen 30 kinderen los met het bakken van vlees en pannenkoeken. Met behulp van de bestuursleden en Trea en Richard hebben de kinderen heerlijk gegeten. Nadat iedereen zijn buik rond en vol had gegeten, hebben we nog diverse Minute to Win it spelletjes gespeeld en om 21.00 uur stonden de ouders alweer voor de deur en werd iedereen opgehaald. Het was weer een heel gezellige avond. Tot de volgende keer!

Groetjes,
Jeugdclub JIJ

Klik hier voor de foto’s

JIJ naar de Grote Keizer

ondagmiddag 27 november stond er voor de jeugdclub JIJ weer een leuke activiteit op het programma.

Bowlen en spelen in het indoor speelparadijs de Grote Keizer in Leeuwarden. Rond half twee waren alle kids verzameld bij het dorpshuis en ging de optocht (bijna in een keer goed) rijdend naar de plek van bestemming. Daar hebben we een korte uitleg gekregen en een polsbandje. Dit polsbandje gaf recht om onbeperkt ranja bij te kunnen tanken. Want van al dat geren en gevlieg door de netten, touwen glijbanen en ballenbakken word je nou eenmaal hartstikke dorstig.

Na een tijdje spelen is de groep over bowlingbanen verdeeld en hebben we een uurtje heerlijk strikes en spares gegooid. Op het scorebord was ook te zien hoe hard je de bal gegooid had. Sommige heren vonden dit ook een hele uitdaging. Er werd dan ook om het hardst gegooid. Bijzondere effectballen hebben we gezien. Curve ballen, topspin en zelfs sliders. Maar echt topfavoriet was toch wel de stuiterbal!!

Sommige van deze worpen waren op de schaal van Richter waarneembaar!!!

Na het uurtje bowlen was er nog wat tijd om te spelen in het indoor speelparadijs. Rond vijven was de patat klaar. Nog een ijsje toe en de middag zat er al weer op.

Met rooie wangen en natte haren gingen de kids weer terug naar Ysbrechtum.

Daar stonden de ouders al weer op kids te wachten.

Bedankt voor de gezelligheid en de hulp van de ouders die gereden hebben!! Super!!

Wij van JIJ vonden het weer een heel geslaagde middag. Maar de volgende word nog leuker!!!!

Komen jullie dan ook allemaal weer????

Want dan gaan we ………………………………………………………………………

img_6263

Voor meer foto’s klik hier

Neon Disco

Zaterdagavond 29 oktober was weer de eerste activiteit van het nieuwe seizoen van jeugdclub JIJ. Traditiegetrouw beginnen we altijd met een disco. Dit jaar was het thema van de disco Neon! Het was dus een kleurrijk geheel in het dorpshuis.
Een nieuw seizoen betekent nieuwe gezichten en soms ook wel afscheid nemen. De jeugdclub heeft drie nieuwe bestuursleden erbij: Gerbrich Martens, Johannes Nieuwland en Anke Miedema. Helaas nemen we ook afscheid van twee enthousiaste bestuursleden Femke Mes en Sandra Zeinstra.
De opkomst voor de disco was geweldig er waren maar liefst 34 kinderen. De muziek werd aangezet en het werd een gezellige boel in het dorpshuis. Veel verzoekjes werden ingediend bij de verschillende dj’s en de verschillende dansmoves werden getoond.
Al gauw was het tijd voor een spelletje. We gingen limbodansen. Het was een spannende strijd, maar de winnares werd Iris Broersma. Na de limbowedstrijd werd er weer flink gedanst en de volume van de muziek werd flink opgevoerd zodat heel Ysbrechtum wist dat er een knallend feest was in het dorpshuis.

img_6091_600
Na heel wat dansjes en verzoeknummers werd het tijd om de afscheid nemende bestuursleden in het zonnetje te zetten. Er werd een quiz gedaan over een aantal weetjes van Femke en Sander. Na de quiz kregen deze enthousiast dames een mooi bos bloemen en een groepshug van de kinderen.
Na de quiz was het echt wel tijd voor wat te drinken en een zakje chips. Na wat gedronken en gegeten te hebben konden de kinderen er weer tegen aan. Na heel wat springen, dansen en de polonaise was het alweer tijd voor het laatste spel: Levend memory. Femke en Sandra moesten op de gang en wij gingen in twee tallen een dansje bedenken. Toen kwamen Femke en Sandra weer terug en moesten de koppels bij elkaar zoeken. Dit was erg lastig, maar de winnaars waren Steffan Overzet en Finet Sterenberg. We hadden ook nog een prijs voor de mooiste outfit. De winnaar was Rick Nieuwland. Na het levend memory was er nog even tijd voor de laatste verzoekjes en de laatste dansmoves. Langzaam kwamen de ouders alweer binnen om de kinderen op te halen. Al met al een geslaagde avond en wij kijken nu alweer enorm uit naar de volgende activiteit. Deze activiteit zal plaats vinden op zondag 27 november!

Groetjes Jeugdclub JIJ

Foto’s Neon Disco

Wintersport 2015

Giet it troch, of giet it net troch ?????

Gaan we wel weg of gaan we niet weg ???

We gaan!! Na 1 jaar vrij, dus extra sparen, hebben we besloten om dit jaar naar Oostenrijk te gaan, onze reisorganisatrice JINKE heeft verschillende contacten gelegd via de mail c.q. reisbureaus.

Een mooie grote woning in een skioord , dichtbij de pistes , dat is wat wij zochten.

Na vele berichten, wensen, eisen , heen en weer gemaild te hebben kwam een huis in BEZAU er als beste uit. Ruime keuken, genoeg slaapkamers en bedden, voldoende sanitaire voorzieningen en een gunstige ligging.

Arnold en Jinke hebben 2 busjes in Sint Nicolaasga besproken en vastgelegd, zodat we kunnen vertrekken met 16 personen.

Na een informatieavond bij Jinke en Johannes , over wat mee te nemen, wat voor eten, ploegindeling eten koken, slaapkamerindeling etc. etc. vertrekken we op vrijdag 20 februari.

IMG-20150219-WA0010

Om 10 uur s’ avonds was het vertrekpunt bij Jinke en Johannes (deze laatste bleef echter thuis i.v.m. gezondheidsproblemen, zeer zeer jammer)iedereen was wat gespannen over het hoe en wat, maar had er ook wel heel veel zin in.

2 busjes vertrokken, en gingen de lange donkere nacht in.

In het ene busje zaten de jongeren, te weten Elske Heins, Egbert Abbink, Sjoerd, Ewoud en Jesse Zwaan, Gido Bos en Joost van Es., in het andere busje zaten Hieke Zondervan, Arnold, Trea en Maaike Boers, Keimpe en Minke Meesters , Jinke Zondervan en Johannes Greidanus.

Om 12 uur ’s nachts veranderde Jinke in SARAH , zij werd 50 deze dag, en dat was haar toen niet aan te zien , maar halverwege de week kwam deze (SARAH) wel tevoorschijn en HOE ???

20150221_005035

De bus werd wat opgeleukt met slingers en ballonnen en Jinke kreeg een button met 50 erop opgespeld, en hierdoor kreeg ze vele begroetingen en glimlachjes van andere nachtdravers/brakers die volop aanwezig waren deze nacht. Tjonge jonge wat een mensen zijn er dan onderweg, normaal denk je dat iedereen op bed  ligt ’s nachts, maar dat is dus absoluut niet zo !!!!

In Düsseldorf hebben ze , naar wij nu weten van Minke een vliegtuigveld, ze praatte vast tegen de slaap.(er is daar een vliegveld , dat klopt ja, maar dat noem je geen vliegtuigveld ??)

We hadden in de busjes genoeg ruimte voor onze benen en voeten , dit viel reuze mee, het zat beter dan in een grote bus van Dalstra. Gido en Joost en Egbert en Sjoerd waren de chauffeurs van de jongeren bus en zij zetten de gang erin, Jinke en Arnold waren onze rijders en hielden het wat rustiger. De reis verliep zonder problemen, geen gladheid, geen sneeuw, geen files , zodat de eerste auto( de jongeren bus) om ongeveer 8 uur al  ter plekke was.

Zij konden echter niets beginnen want het huis was pas om 15.00 uur vrij voor ons. Ze zijn toen maar alvast met de sightseeing begonnen, waar is de supermarkt, waar de pistes , waar de kroegen, bars.

Wij , als ouderenbusje kwamen, na diverse nachtelijke stops, om ongeveer 10 uur aan bij het huisje, waar toevallig de eigenaresse aanwezig was , die ons zei dat wij er evt. om 12 uur wel in mochten.

Jinke en Trea kregen alvast een rondleiding , en waren direct vol lof over het huis. Jinke kreeg de sleutels mee zodat wij ons zelfs konden redden wanneer wij om 12 uur weer aankwamen.

Wij zijn eerst gaan koffiedrinken in de plaatselijke supermarkt en zijn toen de ski´s, skischoenen skistokken etc. etc. gaan huren.

20150221_105330

Wat ons gelijk opviel was de vriendelijkheid van het personeel, keurig, fatsoenlijk (ietsje anders dan in Tsjechië). Keimpe moest ski’s en schoenen hebben en dat moest gepast worden, eindelijk heeft hij passende schoenen en die zet hij mooi voor zich neer, doch er was een zeer opruimende vrouw bezig die alles wat los\vrij stond en wat retour was gekomen, weer opruimde zo ook de skischoenen van Keimpe. Hierdoor moest hij opnieuw schoenen zoeken, opletten dus Keimpe. Voor de beide dames\beppe’s hebben we wandelstokken meegenomen. Bepakt en bezakt hebben we alles weer in  de auto gekregen, het afrekenen van de skispullen ging op goed vertrouwen, ze hoefden alleen onze namen en adressen maar te hebben, en rekenden erop dat wij alles vrijdag weer terug zouden brengen, en dan zouden betalen.

Keimpe, Minke , Trea en Johannes gingen lopend  naar het huisje terug , terwijl de rest met de  auto’s gingen.

De kamerindeling was thuis al geregeld dus dit was snel klaar , Hieke, Keimpe en Minke menen nu dat ze een eigen douche \wc hebben, alleen voor hun drieën, later zullen ze merken dat dat niet zo is!!!!!

De jongeren zijn gelijk naar de pistes gegaan en hebben geskied c.q. op de snowboard gestaan.

S´ Avonds na een borreltje(ter ere van Jinke haar verjaardag) lekker macaroni gegeten , voorbereid door Jinke(ingevroren sausen) daarna nog even nagetafeld en toen vroeg onder de wol, na een lange, lange nacht, dag.

 

Zondag 22 februari.

Na een nacht die we slapend hebben doorgebracht (neem ik aan ) ging om 7 uur de wekker bij de meeste bewoners (Hieke sliep uit)om fris en fruitig aan het ontbijt te verschijnen. Er was deze nacht zeker 5 cm. sneeuw  gevallen, in Nederland zou code oranje zijn afgegeven doch hier ging \liep\ reed alles gewoon door. We hadden afbakbroodjes voor de eerste morgen meegenomen en die moesten dus de oven in. De rest die wakker was maakte de tafel klaar , kopjes voor de koffie en de thee, glazen voor de jus, bordjes en de lekkernijen zoet en gezond.

Voor acht uur zat iedereen aan tafel en  smulden we van de broodjes, de één kon sneller eten dan de andere zodat alles door elkaar liep, de één nam alvast een peukje op het terras , de ander ging bezig met het opmaken(vooral de vrouwen, en dan bedoel ik niet de bedden opmaken!!) en weer een ander maakte zich gereed voor de eerste dag sneeuwpret.

Alle ski’s en skistokken lijken op elkaar dus had ik een sticker met m’n naam er op geplakt(jaren geleden van Johannes de Vries geleerd) maar Keimpe had stukjes DUKE TAPE op z’n stokken geplakt om z’n stokken zo te herkennen , maar wat bleek ook Egbert had DUKE TAPE op z’n stokken zitten en dat had hij niet zelf gedaan, rara rara.

20150222_09004120150222_090051

Maaike moest om 10 uur lessen zodat we allemaal om 9 uur vertrokken naar de skipiste, de auto’s werden  volgeladen met ski’s/snowboards etc. etc. Een kwartiertje later waren we klaar om naar boven te gaan met de skilift/skicabine voor 4 personen, trap op ,nog een trap op en zitten maar, heerlijk, zo’n 10 minuten in een afgesloten lift met ?????? geen uitzicht, zo mistig, sneeuwval.

Boven aangekomen viel het uitzicht mee en zagen we 2 restaurants en omdat we toch wilden wachten op Arnold en Trea , die met Maaike naar de lesgevers moesten namen we eerst maar een bakje koffie en zagen vanaf daar al die mensen/skiërs vertrekken naar hoger gelegen oorden.

20150222_100757

Maaike kreeg les van ene juffrouw Mirjam (Jesse vroeg later in de week wat voor cijfer Maaike de juf gaf en indien dat ruim voldoende was , moest Maaike een foto van Jesse geven aan die juf en wie weet ????? )fantaseer mooi door Jesse.

En nu moesten wij ook omhoog , in een 6 persoons skilift, startklaar voor de poortjes om in te stappen weer tig meters naar boven , wederom soms slecht zicht , en een ander moment helder en schitterende wolkenpartijen.

Bovenop de piste konden we verschillende kanten op , route 23 , route 25 enz. enz. Gelukkig hadden we kaartlezers mee in de persoon van Arnold, Egbert, Jinke en de jongeren in de groep.

Zet mij bovenop de berg en ik kom beneden maar vraag mij  niet waar ik uitkom, allemaal sneeuw en mensen, alhoewel wij die mensen de eerste dag niet echt konden zien , zo weinig zicht.

Het skiën ging lekker , doch wel wat onzeker over waar we waren en terechtkwamen, je zag de hoogte van de sneeuw niet en maakte soms een rare duikeling. Maar al met al was het een geslaagde dag. Keimpe had alleen wat pech met z’n ene skischoen, er zaten maar 3 gespen op (i.p.v. vier) , vreemd dat ze zoiets verhuren , maar ach  weten wij veel. Hij kon er mee wegkomen.

Sjoerd had aan het eind van de dag wat last van z’n enkel en Ewoud kwam hard neer en had last van z’n nek. In Nederland hadden we 2 walkietalkies gekocht met een bereik van 5 km. Gido had één mee van de jongerengroep en Egbert had die van de senioren mee, dus het onderlinge contact liep via hun, en indien we gekraak hoorden wisten we dat er onderling contact was. Best wel handig voor de etenspauzes, afspraken over koffiedrinken , en natuurlijk het afzakkertje van de dag.

De route die we volgden was soms pittig genoeg, route 23 was gelijk om een skilift heen , en je moest gang hebben/houden anders moest je omhoogklimmen, wat wij dus ook moesten doen, Trea had hier vooral de eerste keer aardig wat moeite mee, maar het is ons gelukt.

De weg die we s ’morgens met de liftcabine deden (ongeveer 6 km) hebben we s ’middags skiënd afgelegd (niet allemaal want Maaike ging met de liftcabine samen met een paar anderen)

Dit was best een lang stuk , en vanwege de mist best wel zwaar, onzeker wat er komt en waar ben ik.

Maar aan alles komt een eind en zo ook hier , het einde van deze piste was een mooie vlakke piste /landschap met aan het eind de apres ski bar !!!!!!(voor velen het eindpunt van een dag skiën.)

20150222_142330 20150222_142336

Alles werd weer in het busje geladen en wij keerden moe maar voldaan terug naar ons huis, waar Hieke en Minke ons met open armen ontvingen, met koffie en , nee geen gebak.

We laden elke keer de ski’s\schoenen weer uit de auto om de boel te laten drogen in het skihok.

Keimpe deed z’n schoenen ook uit en was stomverbaasd dat hij , onder de klep z’n vierde gesp vond, had hij nooit gemerkt\gezien.!!!!!!Dus toch wel goede schoenen.

Hierna ging de één douchen, de ander nam een borrel, weer een ander ging spelletjes doen.

20150222_172858

De jongeren wilden nog even bij de apreski blijven en de afspraak was dat Egbert hen zou ophalen om halfzeven en op de terugweg konden ze dan de pizza’s die besteld waren gelijk meenemen.

De pizza’s vielen reuze in de smaak en vonden gretig aftrek bij iedereen. Hierna een toetje en klaar waren we weer met het eten. De avond zijn we pratend/spelletjes doen doorgekomen.

Hieke heeft nog tel. contact gezocht met Egbert Heins , die deze dag jarig was maar kon hem eerst maar moeilijk bereiken , verkeerde nummer ???

Keimpe las in een blad (geen idee, welke) een remedie tegen een winterdip, je raad het nooit maar 1 van de vele tips was sperma slikken , nou u kunt zich voorstellen dat dat  de nodige hilariteit opleverde, en dat dat onderwerp meerdere keren ter sprake kwam deze week.

 

Maaike haar les was goed bevallen en ze vond de juffrouw een 8 waard. Het was een leuke , mooie , vermoeiende dag geweest.

Maandag 23 februari.

Gelukkig werd iedereen deze morgen weer wakker en ging het zelfde ritueel van start als die van gisteren, alleen was Keimpe niet al te fit en was hij vaak naar “het hûske” geweest de afgelopen nacht.

Hij besloot thuis te blijven en heeft de hele morgen geslapen, gelukkig was hij hierna wel opgeknapt.

Wij gingen met z’n allen weer naar de piste onder het genot van een lekker zonnetje, die ons deze dag vaker verblijde, in het dal was het ietsje minder mooi weer.

Het was een mooie gezellige ski dag, met zo dacht Joost vele zwarte pistes, maar dit bleken zwarte strepen te zijn op de ski kaart, dus dat viel reuze mee, alhoewel de jongens nergens van opkijken, hoe steil\ijzig de pistes ook zijn, zij gaan overal dwars doorheen en zien geen gevaar.

20150223_121148

Aan het eind van de dag koken Trea en Arnold, nasi met alles erop en eraan , heerlijk, ondertussen is er een busje naar het dorp geweest om boodschappen te doen , geld te pinnen en sigaretten te halen.

s ’Avonds met z’n allen spelletjes gedaan, via een bord, of via de telefoontjes, of via de lap top.

Elske Heins moest een persoon noemen (namen raden via omschrijving\1 woord\uitbeelden) die aan tafel zat en noemde Minke BOERS, concentratie was even weg !!!!

Gaandeweg de avond verliet een ieder de kamer en verdween in alweer een nacht in Oostenrijk.

 

Dinsdag 24 februari.

Na een nacht van slapen, heerlijk uitgerust de dag beginnen met een goed ontbijt, Egbert en Jinke hebben de bakker zover gekregen dat hij van maandag t/m zaterdag luxe broodjes en harde broodjes brengt (zou ik ook doen)en dat ’s morgens om ongeveer 7 uur voor de deur zet, dit ging perfect alleen moest de hoeveelheid wat minderen na 1 dag. Iedereen had goed geslapen , zelfs Hieke die niets, maar dan ook niets hoorde van de omgeving/geluiden in huis , zij zei dat haar kamer heel goed geïsoleerd lag/was terwijl wij allemaal wel geluiden uit het huis opvingen.

Het gehoor misschien ?? Hans Anders heeft wel wat testen !!!

De zon scheen deze morgen eerst volop , dus vol  goede moed de auto’s weer in op weg naar de piste. Hier was de bewolking wel wat meer aanwezig , doch dat mocht de pret niet drukken.

IMG-20150227-WA0014IMG-20150225-WA0012

Wij weer eerst koffiedrinken terwijl Maaike met Arnold en Trea de skijuffrouw opzochten, toen die eenmaal gereed waren zijn wij ook weer naar boven gegaan.

Bij de koffiebar hadden ze vanwege de sneeuwval een mooie tent neergezet, oranje van kleur

en wij maakten onderling de opmerking van goh Sterk is zeker ook langs geweest, waarop Jinke (die vast met haar mobieltje bezig was, zegt: nou hij zal wel sterk moeten zijn want er komt nogal wat sneeuw op te liggen). Hoezo diepgaande gesprekken ???

Maaike Boers had een leuke dag, ze had een eekhoorn gezien en 50 euro gevonden bij de skiliften, dat werd een rondje voor ons allemaal dachten wij maar dat konden we op onze buik schrijven, het gaat mooi in m’n spaarpot zei ze wijselijk , een verstandige zet Maaike.

 

Hieke en Minke bleken deze dag een wandeling gemaakt te hebben , in de buurt van ons huis, onderweg her en der wat bekeken , en geloof het of niet , maar in de buurt(dat wisten wij al) was een heuse boerderij met koeien op een ouderwetse stal.

Jinke, Johannes en Sjoerd gingen na thuiskomst inkopen doen voor het avondeten, deze keer stond er een broodje hamburger met sla/slamix en gebakken aardappeltjes op het menu.

Het lukte wonderwel allemaal en na het toetje was een ieder vol maar gezond vol wel te verstaan.

De één ging lopen/roken/douchen/ afwassen , een ander bekeek een filmpje op z’n lap top/telefoon en weer anderen deden een spelletje, totdat het weer tijd werd om ons warme nest op te zoeken.

20150224_211639 20150224_211645

Woensdag 25 februari.

Wekker, opstaan, aankleden, ontbijten, vertrekken, hetzelfde ritueel gaat al vrij automatisch en we raken op elkaar ingespeeld, de één doet dit de ander dat , zonder dat we erom vragen, teamwork noem je zoiets.

De beide beppes zijn vandaag naar de supermarkt geweest en hadden daar sjans met een paar oudere mannen die in de winkel op de leugenbank(tafel met stoelen) zaten te koffieleuten, onderweg was er ook nog een eenzame fietser die naar Minke knipoogde. Hun dag/week kon niet meer stuk!!!!!

Maaike had geen ski les meer dus die ging nu met ons mee , en dat ging perfect, ze ziet geen gevaar en skiet rustig heen en weer , en daar waar het kan de stokken onder de armen in de racestand.

Pake vindt het een geweldige skiër , terwijl wij bewondering voor Pake hebben om zo goed vooruit te komen.

Op de piste skiet iedereen achter elkaar aan , net een kudde schapen, zo kwam het 1 keer voor dat Keimpe , voorop, een verkeerd pad ingleed, ik volgde hem blindelings en zo ook  tig andere , ons onbekende skiërs. Wij allemaal weer terug, glibberend, glijdend  naar beneden op weg naar het goede pad.

’s Middags stonden Jinke, Arnold en Johannes mooi te wachten , goed aan de kant volgens mij, maar toch niet goed want er kwamen 3 kamikaze piloten aan skiën die ons niet meer konden ontwijken, Jinke liep er nog net voor weg. Arnold kreeg een klap tegen z’n (toen nog goede schouder) en ik ging languit tegen de vlakte. Gelukkig liep het goed af , beetje dizzy maar meer niet , nadat de snelle jongens excuses aanboden , en vroegen hoe wij eraan toe waren ,vlogen ze weer verder.

Jesse z’n bovenkant van de snowboard liet los en dit wou hij vastplakken op de piste, hij vroeg aan de ober of die tape had, duce tape o.i.d., de ober snapte dit niet helemaal en vroeg swarz, Jesse zegt , ja ist gut, komt de ober later terug met zwarte thee, maar hiermee was z,n snowboard niet geholpen.

20150225_173819 20150225_173826

Joost, Gido en Ewoud hadden deze dag de taak om voor het avondeten te zorgen en gingen na afloop dus nog even naar de supermarkt. Trea, Maaike,Hieke en Minke waren deze middag vrij en zij  waren inkopen gaan doen in het dorp, doch Maaike vergat bij de bushalte haar tasje met cadeautjes toen ze in de bus stapten, dus Trea snel Arnold gebeld en die belde vlug weer met Gido of zij bij de halte langs konden rijden om te zien of haar tasje er nog stond, in eerste instantie was het antwoord nee, maar na even verder zoeken vonden ze de buit, eind goed al goed.

Na een goed bord spaghetti en de nodige drankjes konden we de avond goed doorkomen en hebben we wederom om vele dingen lekker gelachen.

 

Donderdag 26 februari.

Deze morgen werden we wakker met zonlicht , helder weer , hele mooie vergezichten, dus er snel op uit om te genieten van deze dag, en dat was na het ontbijt, goed te merken , het was heel erg  druk bij het startpunt, vele dagjesmensen die deze dag mee wilden maken.

Bij het ontbijt viel er één gewonde , een ander verwonde zich de avond tevoren al , Gido had namelijk het broodmes geslepen en zich zelf toen bij het uien snijden gesneden, de volgende morgen wilde Arnold een broodje opensnijden en sneed zichzelf hierbij in de vinger na uitdrukkelijk te zijn gewaarschuwd dat het mes scherp was. Pleister erop en een dikke tut en klaar was dit verhaal.

Jinke had door onverklaarbare oorzaak last van haar duim, ongelukje, gevallen ??? doch zij kon zich zelf mooi verbinden en de pijn zo dragelijk houden.

Iedereen is boven gekomen en we hadden zo’n mooi, ver, duidelijk uitzicht nog niet meegemaakt, prachtige natuur, mooie bergen, dus de nodige foto’s werden gemaakt.

20150226_095948 20150226_100712 20150226_104127 20150226_113909 20150226_113929 20150226_125004 20150226_130836 20150226_130850IMG-20150226-WA0012

De jongens gingen weer stunten en gekke capriolen uithalen  en mede hierdoor had Ewoud last van z’n nek/sleutelbeen na een ski stunt en Joost zat niet lekker op z’n stuitje door een valpartij bij het snowboarden en z’n pols deed ietsje pietsje pijn, maar gelukkig was zuster Jinke hierop voorbereid en kon ze beide jongens voorzien van tape/medicijnen/zalf. Handig zo’n para veterinaire medewerkster mee op vakantie.

Keimpe had deze dag de stunt van de dag, groepsgewijs gingen wij naar boven, het is maar net hoe druk het is bij de liften , maar heel vaak ga je met anderen in de lift omhoog, zo ook Keimpe die opstapt voor de lift, hoe en wat is ons onbekend, wij zagen het niet gebeuren, maar 1 van z’n skies blijft staan/zat los ?? zodat Keimpe met maar 1 ski naar boven gaat ,hij had niets in de gaten, bijna onmogelijk want zoiets voel je toch!!!!!! Maar goed hij komt boven aan en denkt bij het uitstappen, verrek ik glij niet , waar is m’n ski gebleven ???  blijkt dat de achteropkomende liftbemanning z’n ski heeft meegenomen, een paar liften daarachter kwamen een paar van ons aan en die dachten dat Keimpe was gevallen want hij stond wat in de weg. D och toen kregen we dit verhaal te horen , hoe is het mogelijk !!!!dat dit juist hem overkomt. Gelukkig merkte hij het niet tijdens het naar boven gaan, want anders kun je wel gek worden, hoe moet ik eruit komen, waar is m’n ski, hoe vindt ik die ski weer ???

Dit was ook de dag dat Hieke en Minke naar boven gingen in de skicabine. We hebben ze de avond van te voren ingelicht over hoe en wat en nu was daar het uur van de waarheid.

20150226_132418 20150226_132524

Ze zouden de bus vanaf het huis nemen om half één , zodat ze voor enen onderaan de piste zouden zijn. Egbert en ik namen de skicabine naar beneden en zouden hun daar treffen , maar al wie er waren geen Hieke en Minke. Bleek dat ze wel langs waren geweest maar toen ze wilden uitstappen er allemaal kinderen instapten zodat zij er niet meer uit konden komen .

Bij de volgende halte lukte dat uitstappen wel en vandaar moesten zij wachten op de volgende bus richting piste. Hoera hoera ze waren maar wat blij ons te zien.

Kaartjes gekocht met 65+ korting en wij omhoog, nou waren wij die cabines wel gewend dus hadden wij er geen moeite meer mee , maar je moet meelopen en dan instappen want ze staan nauwelijks stil. Maar door onze goede inzet kwamen beide dames in de cabine, en hebben we genoten van een prachtig uitzicht. Na 10 minuten moesten we toch wel weer uit de cabine en ook dit verliep na de nodige struikelingen prima. Hieke en Minke kregen de skistokken en stapten dapper de wijde witte wereld in. Op het terras hadden de anderen intussen gegeten en een leuk plekje gekregen zodat de vrouwen een mooi stekje hadden voor de eerstkomende uren. Eerst even wat eten , soep en of pasta en of broodje er was geen nee te koop. Wij zijn gaan skiën en zij hebben de middag leuk, lekker doorgebracht onder een prachtige zonneschijn.

20150225_153303

Gezamenlijk zijn we weer naar beneden gegaan met de cabinelift en zijn we teruggereden naar ons huis. Minke en Hieke moesten deze avond koken, dus eerst nog even naar de supermarkt voor de laatste ingrediënten voor chili con carne. Het smaakte heerlijk, na afloop lekkere toetjes gehad.

De jongens hadden nog even nagezeten maar waren etenstijd thuis en gingen zich na het eten  allemaal opfrissen voor een avondje stappen ???

Om ongeveer half tien was iedereen paraat die mee wou dus de taxi kon besteld worden. Via internet telefoonnummer zoeken , er was ook wel een kaartje in het huis dus los maar. Maar wat bleek de ene na de andere  taxicentrale werkte niet , nee meneer niet na 11 uur , waarheen , nee daar rijden wij niet naar toe, het was dus niks met niks met die taxi’s .Wij hadden allemaal al wat gedronken en wilden eigenlijk ook niet meer rijden , tenminste niet middernacht , dus werd deze avond gezellig afgesloten met spelletjes doen om de huiskamertafel.

Vrijdag 27 februari.

De laatste ski dag voor ons allemaal , het weer was heel gewoontjes, niet echt goed zicht, wat sneeuwval, maar niet zo veel. Na het ontbijt , weer in de kleren en in de auto voor de laatste dag

Ewoud en Joost blijven thuis , Ewoud had last van z’n nek en Joost , had al een zere pols maar na een val op de trap in huis was dit vele malen erger. Verstuikt/gebroken ???

De groep ging deze dag weer over de berg naar het andere skigebied, lekkere koffie/hot chocolat gedronken en toen een leuke tocht over de bergen/pistes.

In een plaatsje was een leuke tent (letterlijk) , leek wel op een kermistent, hier was van alles te krijgen , pizza’s/tosti’s/spaghetti noem maar op , hier hebben we leuk en lekker gezeten.

Doch aan alles komt een eind , zo ook hieraan , en nu moesten we weer op de lange latten. Eerst omhoog bij die piste , dan naar beneden en de volgende lift omhoog om op onze eindbestemming te komen.

Het doel was om helemaal naar beneden te skiën , doch dit verliep anders.

Arnold, Jinke,Trea,Egbert, Maaike en ik (Johannes) waren met z’n allen op een piste , die we al 2 keer eerder hadden gedaan. Maar het bleef een rottige piste, Egbert en ik gingen voorop en wij zagen Arnold aankomen en daarachter Maaike dus gingen we rustig door , maar op een bepaald punt stopten we om de anderen op te wachten. Het duurde en duurde maar ,dat Egbert en ik zeiden ojee wat is er loos, Maaike uitgeput , Jinke gevallen , Trea uit de bocht je bedenkt van alles , en eerst kwamen er ook geen andere skiërs langs , dus misschien versperringen ???lawine ??? je bedenkt op zo’n moment van alles, andere route genomen , maar nee hoor eindelijk kwam Arnold eraan met in z’n ene hand 2 stokken en de andere hand bij z’n borst omhoog , bleek hij te zijn gevallen op z’n schouder die ontzettend zeer deed.

We zijn nog een eindje door gegaan met z’n allen maar Arnold kon echt niet verder.

Sjoerd en Jesse stonden ons op een bepaald punt op te wachten , en ook die hadden allerlei vermoedens , wat,wie , hoe ???

Egbert en ik zijn naar beneden geskied (voorzichtig) en hebben bij de skiliften gemeld dat er een gewond persoon lag bij de tunnel, Jinke en Trea bleven bij Arnold. Sjoerd en Jesse namen Maaike mee naar beneden , 2 snowboarders en Maaike op skies. Dit verliep prima.

Jinke had eens gezien dat er bij calamiteiten , twee skies kruislings omhoog worden neergezet , dus dat deed zij en zodoende konden de redders hen vinden .Onze reisleidster let ook op alles he.!!!

Arnold werd op de banaan naar beneden gebracht , terwijl Jinke alles op film zette. De banaan was eigenlijk te kort voor hem, maar ze kregen hem beneden, bij de laatste lift.

Allemaal bekijks en ramptoeristen, wel meelevende hoor ,en zo zijn wij beneden gekomen. De lift werd stilgezet voor Arnold zodat hij rustig kon instappen en later weer uitstappen. Egbert reed ons nu naar huis en daar werden we welkom geheten door de achterblijvers.

Trea heeft de verzekering gebeld en is met Egbert en Arnold op zoek gegaan naar een dokter.

Hier was het lopende band werk zeiden ze , een wachtkamer, een behandelkamer en een bijkomkamer. Arnold z’n schouder was uit de kom, SCHULTER AUSGEKLINGELT op z’n Duits , dus die moest er weer ingezet worden, om de pijn te verzachten kreeg hij lachgas toegediend (de prijs van zoiets is echter niet om te lachen)dit ging goed , maar op de foto’s bleek dat er een splinter/stukje los was geraakt zodat hij in Nederland verdere actie moest ondernemen.

20150227_204018

De andere bus was ondertussen met Jinke als chauffeur naar het centrum gereden om de ski’s schoenen/helmen in te leveren. Jinke had allemaal briefjes met codes en pinpas nummers meegekregen zodat zij dit allemaal kon verrekenen. Dit alles ging reuze goed , maar toch waren we wat vergeten mee te nemen en dat bleken de skischoenen van Maaike te zijn , deze mochten we echter de volgende morgen nog wel even langsbrengen.

Na nogmaals wat geld te pinnen, sigaretten te kopen en weet ik wat al niet meer keerden wij huiswaarts  om te borrelen , en ons te verheugen op een maaltijd , die deze keer werd gemaakt door Keimpe, Jesse, Elske en Egbert (die nog in het ziekenhuis/privékliniek was).

Gluhwein en soep vooraf, en hierna een kaasfondue, worstjes, komkommer , wortel , stokbrood etc. etc. het vulde heel erg goed dus voor het nagerecht was weinig plaats meer , maar toch het moest op.

Na een avond spelletjes doen, tv kijken, telefoonspelletjes doen, lezen of gewoon praten gingen we onze laatste nacht in.

Zaterdag 28 februari

We moesten de volgende morgen voor 10 uur het huis uit , dus gewoon ontbijten en daarna koffers pakken, auto’s inladen, alles veegschoon afleveren en zodoende waren we om halftien klaar voor vertrek, nog even  een inspectie van de beheerster en Jinke en we mochten vertrekken, maar niet nadat we de plasticbak hadden geleegd in het ski hok, alles moest apart gesorteerd worden, papier, blik, plastic flessen/doppen enz. enz.

20150228_091237 20150228_091240 20150228_091246

Bij de bakker moesten we nog afrekenen van de gehele week  en de schoenen van Maaike moesten nog terug en natuurlijk moest er nog wat komen voor de lange lange terug tocht.

Koffie drinken deden we daar waar we ook waren begonnen, in de supermarkt.

Om half 11 reden we naar huis, de weg was goed schoon maar er was wel mooi wat sneeuw gevallen de afgelopen nacht zodat alles prachtig wit was.

Het eerste stuk verliep feilloos , mooi doorrijden bij mooi weer, maar hoe verder we kwamen hoe drukker het werd, tjonge jonge wat een auto’s , wat een verkeer , wat een Nederlanders.

Het schiet dan niet echt op maar ach wat let ons we zijn mooi weg, toch.

De jongens waren na de koffie , weer teruggereden naar het huis want Gido was z’n mobieltje vergeten/kwijt/niet meegenomen. Geen idee hoe dat is afgelopen.

Onderweg getankt en wat gedronken en weer gaan filerijden, na contact gehad te hebben met de jongens zouden we ergens gezamenlijk gaan eten , doch dit mislukte omdat het overal waar we kwamen/reden zo ontzettend druk was. Lange wachtrijen voor de eethoek, dus besloten we afzonderlijk iets te zoeken. Wij vonden een rustige plek bij een tankstation en daar namen we een warme hap met wat drinken en nadat we de wc’s hadden bezocht konden we de laatste 300 km wel aan.

Egbert z’n beurt om te rijden , dus hurry up, maar de auto wou niet sneller dan 80\90 en de thermostaat meter stond soms in het rood, te heet, oververhit en de kachel in de bus bleef koud.

Egbert is van de snelweg afgegaan , de vrachtauto’s haalden ons zelfs in , en we zijn op een industrieterrein gaan staan. Op nieuw opstarten hielp ook niets, dus de ANWB opgebeld , en uitgelegd, wat er mis was, die zouden de Duitse ANWB inlichten. Die belden op en zouden 10 minuten voor hun komst ons bellen. Wij zaten in Leverkussen, 16 km voor Köln.

De Duitse wegenwacht kwam binnen een half uur en heeft wat onderzoek gedaan en toen geconstateerd dat de koelvloeistoftank lek was , zodat het water wegliep, bijvullen hielp niet het water liep er even snel weer uit. ????

Wegslepen naar de garage, ANWB gebeld (erg druk, langwachten) wat nu te doen.!!!!!!

IMG-20150301-WA0004

Opties waren , in de auto slapen , een hotel zoeken ???Hier waren wij het niet mee eens (Jinke helemaal niet) De Duitse wegenwacht heeft onze auto achterop z’n sleepauto gezet, en heeft ons Keimpe en Minke en Hieke en Maaike en mij meegenomen, ongeveer 1 km verderop bij de garage neergezet, en de rest kwam met een taxi aanzetten.

Dichtbij was een goedkoop hotel en daar zouden we dus eerst maar eens zien. Deur op slot van het hotel maar toch konden we even warm en in het licht staan. Het hotel was vol geboekt en zonder code kon je er niet in. Na een telefoontje van de ANWB , een nieuw bericht ,er stonden 2 auto’s voor ons klaar in Köln die mochten we gebruiken, maar dit was 16 km verderop, wij dus weer een taxi besteld voor 9 personen, en in 2 taxi’s naar Köln. Inmiddels was het half één ’s nachts en stonden wij bij Europol onze auto’s te vorderen. Het was een hele aardige meneer die ons hielp en die zag wel  in dat wij graag verder wilden , maar het moest allemaal wel goed geregeld worden, Jinke en Egbert waren de  chauffeurs, ik mocht de borgsom betalen en zo konden we verder. 1 auto met 4 personen, en 1 auto met 5 personen, was best wel wat nauw achterin. We zijn eerst teruggegaan naar Leverkussen om de hoognodige bagage op te halen , de kofferbakken gevuld met allerlei tassen en toen op naar een koffie/stationsrestaurant

We waren nou toch laat , is ’t niet zo. De jongeren bus was inmiddels (23.00 uur) al thuis, terwijl wij nog 300 km moesten. Het is gelukt, Jinke is nog even wezen uitwaaien , maar om 5 uur zondagmorgen waren we thuis in Ysbrechtum .Lekker slapen in het eigen nest.

20150301_155612 20150301_155621

Zondags lekker uitgeslapen en toen onze spullen op gaan zoeken, bij Jinke of Trea of Egbert, iedereen had wat en ook weer niets .  Nou ja dan ligt dat nog in de bus in Duitsland zeiden we wanneer er iets niet was.

De twee leenauto’s moesten voor 17.00 uur in Leeuwarden zijn , dus daar een paar chauffeurs heen en de huurauto’s (nu nog maar 1) moest ook weer naar Sint Nicolaasga.

In de loop van de week , op vrijdag wel te verstaan, was de bus pas weer in Sint Nicolaasga, zodat er toen nogmaals een auto heen is geweest voor de laatste spullen. Eind goed al goed.

Al met al een hele onderneming maar het was de moeite waard.

O ja,  Arnold is nog voor onderzoek geweest naar het ziekenhuis in Sneek en geopereerd aan z’n schouder , die dus wel gebroken was, en wel op zo’n manier dat de arts hem persoonlijk kwam melden, met een smile op z’n gezicht,  dat hij zoiets nog nooit had meegemaakt. Zo’n bijzondere breuk !!! Inmiddels is Arnold weer aan het revalideren maar zal  hij nog geruime tijd last houden van dit akkefietje. Joost z’n pols was zwaar gekneusd maar niet stuk.

 

Iedereen hartelijk bedankt voor deze onvergetelijke wintersportreis en vooral de chauffeurs  , heel erg bedankt voor het heelhuids brengen van hier naar daar en van daar naar hier.

Graag tot volgend jaar.

Johannes Greidanus

Jaarvergadering KV Yn ‘e Flecht

327266-0