Kamp Ameland

Vrijdagmiddag 22 september 2017 was het eindelijk zover op kamp naar Ameland. De 26 kinderen die mee gingen verzamelden zich rond half 4 bij het dorpshuis. Toen alle kinderen en begeleiders er waren vertrokken we in auto’s naar Holwerd waar we op de boot gingen naar Ameland.
Eenmaal in Holwerd aangekomen bleek dat de boot naar Ameland helaas vertraging had en gingen we uiteindelijk rond de klok van 6 uur op de boot naar Ameland. De kinderen hadden hun bestelling voor het warm eten al doorgegeven dus ze konden snel de goede fiets uitzoeken en op de fiets naar de kampeerboerderij. De kinderen hebben kamers uitgezocht en hun bedden klaargemaakt, maar die hebben ze de eerste nacht niet echt gebruikt om te gaan slapen. De patat en de snacks kwamen al snel en de kinderen hebben heerlijk gegeten.
Na het eten gingen we op de fiets naar het strand om een kampvuur te maken. De kinderen hebben hier enorm van genoten en het was erg gezellig bij het kampvuur. Na het kampvuur gingen we weer terug naar de boerderij en hier hebben de kinderen zich tot in de late uurtjes vermaakt met spelletjes spelen en lekker ouwehoeren. Het bleef de eerste nacht erg lang onrustig op de boerderij. Hierdoor zaten er zaterdagochtend veel kinderen met kleine oogjes aan de ontbijttafel.

Na het ontbijt zijn we op de fiets richting het bos gegaan en hier hebben de kinderen het spel vlagverovertje gespeeld. We hadden super mooi weer dus zijn we naar het bos richting het strand gegaan. Hier hebben de kinderen heerlijk gespeeld. Er waren zelfs twee bikkels die het water in zijn geweest. Op zaterdagmiddag is het altijd traditie om even naar het dorpje te gaan waar de kinderen even vrije tijd hebben en dan kunnen wij als begeleiding even bijkomen op het terras. Van al dat spelen en winkelen kregen de kinderen honger, terug op de boerderij stond er een heerlijke barbecue voor de kinderen klaar. De kinderen hebben hier heerlijk van gegeten.
’s Avonds was er niet een verplicht programma en konden de kinderen lekker hun eigen gang gaan. In de zaal stond wat lekkers voor de kinderen en stonden de discolampen en de muziek aan. Wij als begeleiding hadden ons alweer voorbereid op een avond met weinig slaap, maar het werd al gauw erg rustig in de boerderij. Wij als begeleiding dachten daar anders over want de kinderen hadden ons de eerste avond wakker gehouden, dus nu gingen wij met pannendeksel langs de kamers. Dit werd niet door alle kinderen gewaardeerd. Rond de klok van 1 uur sliepen alle kinderen heerlijk en ondagochtend moesten we de kinderen om 8 uur nog eens wakker maken.

Zondag was het alweer de laatste dag. We hebben eerst heerlijk met elkaar ontbeten en daarna met z’n allen de boerderij opgeruimd. Na het opruimen zijn we weer op de fiets gestapt richting het meertje. Hier konden de kinderen heerlijk spelen en even lekker bijkomen. De kinderen hebben met elkaar gespeeld en genoten van het mooie weer. Om half 4 gingen we weer op de boot terug naar Holwerd en hier stonden de eerste ouders ons alweer op te wachten. Wij hebben vernomen dat het erg rustig was de terugweg in de auto’s. Wij hebben als begeleiding erg genoten van alle kinderen die mee waren. We hebben een ontzettend leuk kamp gehad en kijken nu alweer uit naar de volgende keer!

Klik hier voor meer foto’s

Verslag Zeilmakerij Sterk Partij

Sterke afsluiting

De rit naar het sportveld was mistig, maar toch was er een grote opkomst bij de koffie op het terras. Dit keer was het de oude garde die er wat minnetjes bij zat, de jeugd was keurig op tijd op bed. Het zonnetje brak door en iedereen zou al bijna vergeten dat er gekaatst zou worden. Het was rustig op het veld, de jeugd was grotendeels op kamp dus was besloten om de senioren deze week te laten kaatsen en de jeugd de week daarop zodat zij ook allemaal nog een eerlijke kans hadden om de laatste krans van het seizoen te bemachtigen.

FOTO’S: https://myalbum.com/album/oJa3Te7M4659

Er werd fanatiek gekaatst, bij de senioren B in een reguliere lijst en bij de senioren A dit keer in een KNKB poulesysteem. Het publiek zat ditmaal eerste rang in het zonnetje en kon genieten van heerlijke rally’s, fanatieke uitbarstingen en prachtige duiken. Ondanks het ontbreken van de jeugd wisten de senioren tot in de late uurtjes van de namiddag bezig te blijven. 
Er waren ook wat minder mooie momenten tijdens deze partij helaas. Jesse zakte al in het eerste earst door zijn enkel, waar na onderzoek een breuk in bleek te zitten. Hij was nog maar net terug uit het ziekenhuis en in het gips, toen Johannes al weer rechtsomkeert richting ziekenhuis kon, Christien zakte door haar knie. Toen Shortway vervolgens een bal op zijn hoofd leek te krijgen die bijna door de geluidsbarrière ging hield iedereen zijn hart alweer vast. Gelukkig schampte deze zijn wilde manen en sprong hij lachend overeind met de duim omhoog. 
Na afloop werden ook de bokalen uitgereikt voor het competitiekaatsen en het puntenklassement van de ledenpartijen. Door het mooie weer bleef het terras nog lang gevuld en kunnen we van een geslaagde afsluiting spreken als bestuur. Familie Sterk, kaatsers, scheidsrechters, bediening en natuurlijk Taxi Johannes heel erg bedankt voor de mooie dag!

Prijswinnaars:

Senioren B
Eerste prijs: Jos Abbink (koning), Jinke Zondervan en Martien Korteweg
Tweede prijs: Edwin Mes, Marcel Merkies en Marjan Koster
Eerste prijs verliezersronde: Remco Regeling, Arnold Boers en Anja Poiesz

Bokalen:
Competitie: Jorrit de Ree 
KV Yn ‘e Flecht: Jorrit de Ree

Senioren A:
Eerste prijs: Ben Krekelaar (koning), Gido Bos en Erik Overzet
Tweede prijs: Ewoud Zwaan, Wytze Mes en Marcel Wessels
Derde prijs: Egbert Heins, Joost van Es en Rutger Sterk

Bokalen:
Competitie: Wytze Mes
KV Yn ‘e Flecht: Egbert Heins

De houtkachel.

Wij wonen nu een paar jaar in ons dorp. Het eerste jaar hebben wij niet veel gedaan in ons huis. Een beetje schilderen en dat was het dan wel. Maar langzamerhand begonnen de plannen te komen. Hoewel ik mij erg duidelijk een gesprek met mijn achterbuurman kan heugen over houtkachels (buurman was anti houtkachel en barbecue en wij waren toch hopelijk niet van die mensen), zijn wij toch de trotse bezitters geworden van zo’n ding.
Driftig is het stoken begonnen door de mannen in het huis met verschillende stapeltechnieken en houtsoorten. Want dé perfecte manier was nog niet gevonden.
Als het vuurtje eenmaal aan het branden is, vindt er zeer regelmatig overleg plaats tussen de heren over luchttoevoer etc. Wij meisjes genieten alleen maar van de warmte en het vuurspel.
Blij als een kind was manlief toen hij van mij een klein bijltje kreeg. Hij pakte een blok hout en buiten, met uiterste precisie, hakte hij (wat nergens voor nodig was maar als je zo’n machtig wapen hebt dan moet je hem gebruiken) het hout doormidden. Triomfantelijk kwam hij binnen met twee stukjes hout. Bijltje was een topcadeau. Ik denk er nu over om hem te laten graveren…
Maar een houtkachel heeft hout nodig. Dat hout moet opgeslagen worden. Mijn man heeft nu al drie plekken in de tuin aangewezen als plek voor een overkapping voor het hout. Zolang hij er niet uit is, blijf ik zakken met hout sprokkelen in het tuincentrum.

Wat erg opvallend is, is dat mede houtkacheleigenaren zichzelf zien als experts. Wij krijgen adviezen waar je het hout moet halen, hoe je het moet stapelen, welke aanmaakblokjes je moet gebruiken etc. En als je het advies niet op volgt dan moet je ook niet gaan zeuren dat het vuurtje niet goed wil branden want hun manier was namelijk de enige juiste. Het lijkt er op dat mijn man de juiste techniek heeft uitgevonden (helemaal zelf!). Ik zie namelijk vrij snel al een vuurtje en een trotse man er naast staan. Hij begint nog een verhaal over dat de pijp nog even goed warm moet worden en morrelt een beetje aan een houtblok maar het vuurtje brand en wij nestelen ons op de bank.
Mensen die nu binnen zouden komen, wandelen een hele warme woonkamer binnen en zien vier mensen met rode wangen, onderuit gezakt op de bank liggen. De mannen blijven echter nog wel waakzaam. Het vuurtje moet blijven branden. Het zal nog wel een dingetje zijn uit de oertijd.

Niet alleen de mensen in ons huis zijn blij met de nieuwste aanwinst. De katten liggen er als berenvellen voor. Deze accessoire kregen wij er geheel gratis bij. Soms tilt eentje het hoofd op om vervolgens nog verder uit te strekken. Alsof hij al flink is platgewalst door het vele heen en weer geloop van de mannen naar de houtkachel en weer terug naar de bank.

Hun fanatisme begon een beetje zorgelijke vormen aan te nemen toen een zware storm woede in ons land. De boompjes voor ons huis dreigden om te vallen en voor de zekerheid werd de auto elders geparkeerd. Terwijl ik probeerde te bedenken hoe de bomen gered konden worden, zag mijn man mogelijkheden. Want als het boompje zou sneuvelen, dan was er meer hout. Maar gelukkig bleek dit een houtkacheleigenaren-grapje te zijn. Want, natúúrlijk, was het hout van het boompje niet geschikt. Maar ik zag in zijn ogen het vuur van verlangen om met zijn geliefde bijltje eens goed primitief te gaan houthakken.
De bomen hebben de storm weten te overleven. Misschien moet ik de heren eens droppen in een bos waar je zelf het hout kan hakken. Ik denk dat niets ze even gelukkiger zal maken.
Solo.

Verslag 44ste Abbink partij

Twee zijn beter dan drie? 

 

Het was mooi kaatsweer tijdens de start van de Abbink partij, niet te warm en niet te koud. Later op de dag helaas wat spetters, maar de buien zetten gelukkig pas laat op de avond door.  

 

Foto’s:https://myalbum.com/album/aAdRuAjclH76

Bij de jeugd B was Steffan Overzet niet te stoppen. Samen met zijn neefje, Jesse Valkema wist hij overtuigend de krans en de koningsbeker te bemachtigen. Tweede prijs was voor Liam Nauta en Iris Broersma. De derde prijs werd veroverd door Ferre Bootsma en Annalin Franckena. In de verliezersronde kaatsen Robin Martens en Raoul Zijlstra in de finale tegen Janiek van Dam en Mette Franckena. Robin en Raoul wisten de eerste prijs in de verliezersronde te winnen.

            De jeugd A startte ook dit keer om 13:00 en zij waren zelfs later klaar dan de senioren. Bij de jeugd A werd er in twee poultjes gekaatst. Er was voor het publiek genoeg te zien, met spannende uitslagen want de telegrafen hingen een aantal keren vrijwel helemaal vol. In de finale wisten Lars Bekker, Syl Wessels en Bram Jonker uiteindelijk van Roef Bekker, Jamie Nauta en Meike Bootsma te winnen. Een ware broederstrijd dus! Lars Bekker mocht de koningsbeker in ontvangst nemen. De derde prijs werd gewonnen in een lange wedstrijd door Tess Koster, Manon Overzet en Sven O’Keefe.

            De senioren B kaatsen in een KNKB poulesysteem, zodat de vijf teams niet allemaal vier wedstrijden hoefden te spelen. Dit zorgde wel voor een lastige puntentelling, waarbij de tegeneersten en het onderling resultaat uiteindelijk moesten beslissen welke van drie parturen de finale mocht kaatsen tegen Jorrit de Ree, Jinke Zondervan en Fred Sterk. Fred Sterk werd verkozen tot koning. Dit werden uiteindelijk Eddy van der Wal, Johannes Greidanus en Marjan Koster, maar deze bleken uiteindelijk te licht om het team van Jorrit te kunnen verslaan in de finale. Jordi Wijna, die zijn debuut maakte bij de senioren, pakte de derde plaats met Gerritje Zijlstra en Jan Elzinga. 

In de senioren A bleken de tweetallen het sterkst te zijn. Ewoud Zwaan en Gijsbert Koehoorn troffen het andere tweetal deze dag, Egbert Heins en Peter Koster, in de finale. Beide teams waren aan elkaar gewaagd, maar uiteindelijk wisten Egbert en Peter toch met de krans aan de haal te gaan.  Egbert kreeg de koningsbeker. In de verliezersronde ging de finale tussen Jesse Zwaan, Jeroen Zeinstra, Marijn Tekstra en Gido Bos, Sjoerd Zwaan en Rutger Sterk. Sjoerd moest de strijd zelfs staken in verband met een blessure, waardoor Gerard Zijlstra nog een paar minuten mocht maken. Het mocht niet baten, het partuur van Jesse wist uiteindelijk overtuigend te winnen. Opmerkelijk, de familie Abbink wist dit jaar zelf geen prijzen te bemachtigen.  

Het was nog een gezellige nazit met de sponsoren, familie Abbink en alle kaatsers, scheidsrechters en vrijwilligers bedankt voor de prachtige zondag!

Gele lintjes, witte palen en toch verdwalen.

Graag loop ik met onze hond. Meestal start zo’n wandeling bij huis.

Soms wil ik gewoon even lekker het bos in. Zo ook deze keer. Gewapend met een appel, banaan, flesje water voor mij en een flesje water voor de hond stapte ik de auto in.
Omdat ik, vooralsnog, altijd ben verdwaald in het bos, besloot ik een route te volgen. Het was warm en ik had nog meer dingen te doen, dus geen risico nemen maar.
Het werd de route van de witte paaltjes, 6 kilometer. Het was prachtig. Maar na een tijdje begon er iets van onrust te borrelen. Want was ik dat bordje niet eerder tegengekomen? En toen ging ik ook rechtsaf… Ik ken mezelf en mijn richtingsgevoel heeft het meestal fout. Dit wetende zou je denken dat ik nooit eigen initiatief moet tonen in dit soort situaties. Ik deed het wel. Ik week van de witte palen route af. Na heel wat bochten verder kon ik rustig de conclusie trekken dat ik verdwaald was. Op dat moment kreeg ik een appje. Mijn paardrijles van die middag zou wat later zijn. Later zijn? Ik kom noooooit meer dat bos uit! Ik besloot niet te reageren op het bericht want dan zou de afzender waarschijnlijk een antwoord krijgen waarvan hij zich toch ernstig kon gaan afvragen of ik niet rijp was voor het gesticht.
Ik besloot google maps te raadplegen. “Loop noordelijke richting”. Noord? Ik probeerde aan de hand van de stand van de zon de richting te bepalen. Maar omdat ik niet wist waar de zon stond, behalve aan de hemel, ging ook dit plan fout. Ik wist niet eens meer waar de zon opkwam of onderging.
Maar daar kwam het antwoord. Mijn oog viel op een paardenvijg. Die had ik eerder gezien. Ik vond namelijk dat hij op een vreemde plek lag. Dit zou dus betekenen dat ik heel dichtbij was. Dat klopte ook. Het was ook nog eens heel simpel. Een paar 100 meter verder zag ik mijn auto. 6 kilometer werden er bijna 12. En ik zou zweren dat de hond mij boos aan keek.

Twee vriendinnen van mij besloten enkele dagen later mee te doen met hun paarden aan een wedstrijd. Iets van crossen door de bossen maar dan gecontroleerd. Zij hadden verzorgers nodig (grooms). Deze grooms moesten dan op bepaalde punten van de route staan met water etc. Omdat ze wisten van mijn talent in verdwalen hadden ze een plan gemaakt zodat het niet mis kon gaan.
Ze hebben mij onderschat. Omdat google maps mij zo goed had geholpen de vorige keer, ging ik deze weer raadplegen (alles krijgt een tweede kans) en werd hun, tot in detail uitgewerkte plan terzijde gelegd. In de auto steeg de temperatuur tot het kookpunt toen de dwingende vrouwenstem bij gebood het bos in te gaan. Dat kon de bedoeling niet zijn. Je zou toch denken dat als google maps zegt dat de verwachtte aankomsttijd 1.5 uur is ipv 12 minuten, er een belletje had moeten rinkelen. Niet op dat moment. Op dat moment ging ik rondrijden in de hoop gele lintjes tegen te komen. Die vond ik, plus twee mannen die mij uit konden leggen waar het laatste punt was. Want in de verte zag ik de billen van beide paarden met de horizon verdwijnen.

Eenmaal aangekomen op het laatste punt had ik zelfs nog even tijd om te kijken waarom google maps zo stom was om mij het bos in te sturen. Want iedereen had het fout behalve ik natuurlijk. Het stond nog op lopen. Een leftover van mijn vorige verdwaling.

Solo.

JIJ naar “De kleine Wielen”.

Survival en boogschieten bij “De kleine Wielen” bij Leeuwarden

Zondag 21 mei was het dan zover, banjeren door het bos, slingerend aan een touw en lopend over een touw over een vieze dreksloot hield menigeen er een “kletspoot” aan over.
Met een weekje vertraging gingen we dan toch op pad richting “De kleine Wielen”. Met een iets kleinere groep dan we de laatste keren gewend waren (25 kids) zijn we rond kwart voor drie vertrokken vanaf het dorpshuis. Doordat er een behoorlijk aantal kinderen op het laatste moment nog mee wilden waren we blij dat de vader van Yuri nog mee wilde als chauffeur, top! Toch zouden we het fijn vinden als we de opgaven wat eerder binnen krijgen, dat scheelt veel geregel vooraf.
Eenmaal aangekomen moesten we nog een kleine wandeling door het bos maken om op het parcours te komen. Na een aantal “droog” oefeningen met touwklimmen en klauteren werden de kinderen verdeeld in twee groepen. Een groep jongens en een groep meisjes. Beide groepen gingen op pad met een instructeur. Onderweg kwamen ze verschillende survivalobstakels tegen. Waar de meiden, op een paar na, toch redelijk schoon het parcours afwerkten zijn de jongens toch wel een aantal keren “te water geraakt”. Met name het slingeren aan een touw over een dreksloot bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn.
Voor we het wisten was het alweer zes uur en kwamen de chauffeurs ons alweer ophalen. De “vieze” kinderen konden zich nog snel even afspoelen in het buitenwater van “De Grutte Wielen” waarna ze zich konden omkleden.
Rond zeven uur waren we weer terug in Ysbrechtum. Met z’n allen hebben we een leuke en sportieve middag gehad. Iedereen bedankt voor het enthousiasme.
De volgende activiteit is pas na de vakantie. Het duurt nog even maar het is wel weer een hele leuke! In september gaan we als laatste activiteit van dit jaar op kamp!

Tot dan!
Bestuur Jeugdclub JIJ

Leen Verbeek winnaar klaverjascompetitie Old Vic.

Vrijdag avond 12 mei werd het seizoen van klaverjasclub Old Vic afgesloten met de jaarlijkse slotavond. De leden werden om 18.0 uur ontvangen in dorpshuis It Nije Formidden. Na een drankje genuttigd te hebben konden zij genieten van een uitstekend door Sing King Ling verzorgd Chinees Buffet.
Na de maaltijd werden drie korte bomen gekaart om tafelprijzen. Per tafel werd per boom van “maat” gewisseld. De winnaars kregen een fles wijn naar keuze, wit, rood of rosé.
Daarna werden de winnaars van de competitie 2016/2017 gehuldigd. Leen Ferbeek werd uitgeroepen tot competitiewinnaar, hij verzamelde maar liefst 38.702 punten. De wisselbeker, een herinneringsmedaille en een mooi boeket bloemen van Geschikt in Stijl was zijn beloning. De tweede plaats werd veroverd door Marike de Jong, zij behaalde 38.608 punten, zowaar een “close finish” en de derde plaats was voor Nellie Galama met 38.528 punten, wederom close. Ook zij kregen een herinneringsmedaille en een bos bloemen.
Na de prijsuitreiking volgde de verloting van door de leden meegebrachte prijzen en drie door de club beschikbaar gestelde (hoofd)prijzen. De verkoop van de lootjes verliep op hilarische (zo niet chaotische) wijze, maar uiteindelijk bemachtigde ieder lid een acceptabel aantal lootjes.
De drie hoofdprijzen in de vorm van twee manden met delicatessen en een mand met fraaie bloemen gingen respectievelijk naar Peter de Jong, Ane Silvius en Ankie Abma.
De voorzitter eindigde de bijeenkomst met de wens dat alle leden een goede zomer tegemoet mochten zien en hoopte een ieder bij aanvang van het nieuwe seizoen in september weer in goede gezondheid te mogen begroeten.
Daarna werd er nog even gezellig nagekaart.

 

 

 

Honden aan de lijn

Niet voor het eerst kreeg Doarpsrounte deze melding :

Wandelaars op het Boskpaad met honden gedragen zich jammer genoeg niet allemaal even respectvol naar broedende vogels, dieren en de aanwonenden. Men blijft niet op de paden en laat in sommige gevallen zelfs de honden loslopen. Heel vervelend voor de broedende vogels en andere dieren zoals hazen die hierdoor worden gestoord.

Wij willen hierbij een beroep doen op de wandelaars om rekening te houden met mens én dier. Dus graag uw honden aangelijnd houden en op de paden blijven, niet alleen op het stuk waar nu schapen lopen maar overal. Dit geldt natuurlijk ook voor het natuurgebied Tammingalân en zeker nu, in het broedseizoen!

 

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

“Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.”
Bron Trouw

Op 24 april heeft er in de Trouw een artikel gestaan over Wim Heins geschreven door Rob Velthuis.

Hier kunt u het hele artikel lezen.

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

cultuur

Rob Velthuis– 19:36, 24 april 2017

Gitaarbouwer Wim Heins. aan het werk.                                                © RVNaschrift

Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.

De geur van vers gezaagd hout kon zijn stemming bepalen. En er zijn nogal wat soorten, duizenden geuren en smaken zoals hij zei. Thuis had de verzamelaar ze in kleine schijfjes in een doos gecatalogiseerd. Daar kwamen die geuren bijeen, van paarden, bossen, kamfer, noem maar op. Oergeuren, zoals ze sinds mensenheugenis in de natuur zijn te vinden.

Dan zijn er de structuren en kleuren, die hij soms zelf kon beïnvloeden. Niet alleen werden stukken kwetsbaar hout in plastic verpakt om ze tegen houtworm te beschermen, bepaalde soorten ontwikkelden zo een schimmel die verkleuring veroorzaakte met een bijzondere uitstraling. Voor Wim Heins ideaal om te verwerken in een van zijn kunstwerken, die de gitaren van zijn hand waren.

Zie hem met liefde voelen en ruiken aan ruwe stukken hout in de documentaire ‘De stem van de gitaar’, die de Iraanse vluchteling Massoud Memar Nezhad in 2003 over hem maakte. Hoor Wim vertellen hoe hij eindeloos kon schuren, schaven en frezen aan een blok, dat hoe kleiner het werd ‘groeide’ naar de goede vorm. Hoe hij daarbij opging in zijn werk en in gedachten werd weggevoerd naar de oorsprong van zijn materiaal, of elders.

Was die kogel waarop zijn beitel stootte van een jager of een soldaat? Hoe waren de omstandigheden waarin dat zeldzame Braziliaanse slangenhout was gegroeid? Tot hij uiteindelijk via het hout filosofeerde over alle aspecten van het leven. Over de nietigheid van de mens, die zich vaak te druk maakt om niets, om banale materie of tijd.

Voor Wim was dat een vanzelfsprekende brug. Zijn liefde voor het maken van gitaren mocht groot zijn, de passie voor hout overtrof die. Niet alleen was hout het materiaal waarmee hij alles kon maken, het was voor hem de verbinding van de moderne wereld met de oermens die al werkte met hetzelfde product.

Prachtig als een vrouw

Hout en muziek brachten de ontheemde Massoud aan het eind van de vorige eeuw naar de gitaarbouwer. Ook voor de vluchteling was hout een metafoor. Hij voelde zich als een boom die was omgezaagd en weggevoerd naar een vreemde wereld. In Iran had hij een film willen maken over Ashig, een dissidente muzikant met zijn zelfgemaakte saz, een snaarinstrument. In Sneek sprak hij veel met Wim, en zag hoe hij uit een boom een gitaar vormde zo prachtig als een vrouw. Daaruit had hij hoop voor zijn toekomst geput.

De verraste wijze waarop Wim reageerde op die bekentenis, was typerend. Het duurde lang voordat hij in de gaten kreeg dat er van ver over de landsgrenzen belangstelling was voor zijn gitaren. Tot hij er niet meer van opkeek als iemand als Jan Akkerman zijn atelier binnenkwam voor een bestelling.

Of het nou deze meester-gitarist was met speciale wensen, of een amateur voor een doorsnee instrument; de gitaar bouwde hij met evenveel liefde. Ze konden haar krijgen zoals ze wilden, desnoods ingelegd met diamanten. Of, zoals voor jazzgitarist Jan Kuiper, met een dubbele set snaren kruislings over elkaar gespannen.

Handig was hij met zijn twee rechterhanden altijd geweest, mogelijk omdat hij stamde uit een ambachtelijke familie. Zijn opa Willem was kleermaker en maakte, net als Wim met zijn gitaren, pakken op bestelling. Ook moeder Geke kon handig kleren maken, en vader Eppie was lasser.

Zingend in de maat

Zijn belangstelling voor muziek werd opgewekt op de lagere school in Wommels. De meester liet de kinderen blokfluit en viool spelen en op wandeltochten zingend in de maat lopen. De muzikale revolutie deed in de jaren zestig de rest. Jimi Hendrix en hardrockbands hadden zijn voorkeur. Staand voor de etalage van een muziekwinkel raakte hij gefascineerd door de aanblik van een elektrische gitaar.

Zo’n instrument kon hij zich financieel niet veroorloven. Hij bouwde er zelf een waarmee hij zich urenlang kon terugtrekken op zijn zolderkamer, zittend onder een poster van Che Guevara. Hij verslond literatuur over gitaren en begon te experimenteren met constructies. Zo ontwikkelde hij zich met engelengeduld en boerenslimheid tot gewaardeerd meesterbouwer.

Eigenlijk had hij de vrijheid van het muzikantenleven willen ervaren. Na een aantal jaren brak Wim zijn studie aan het conservatorium echter af. De klassieke opleiding boeide hem niet, een richting ‘lichte muziek’ was er nog niet. Zijn verknochtheid aan Friesland stond voor een jazzopleiding een verhuizing naar Hilversum in de weg.

Zelf spelen was een voorwaarde voor zijn vakmanschap, dat gebaseerd was op gevoel, intuïtie en ervaring. Met berekenen en meten had hij weinig op. Met zijn broer Eppie (drummer) had hij in een barre winter zijn eerste band opgericht die repeteerde in een leegstaand rusthuis en op een zaterdagavond zijn debuut zou maken op een buurtfeest. Die ochtend stak een doorgedraaide buurman zijn huis in de fik, waarbij ook de aanpalende woning van Wim en zijn toenmalige vrouw Anita in vlammen opging. Dat was het einde van zijn eerste gitaar, en het voorlopige einde van spelen in een band.

Op een steenworp afstand in Ysbrechtum betrok Wim later met Jeltsje een klein huisje achter de dorpswinkel, dat met uitbouwen en de aankoop van het pand ernaast uitgroeide tot een ruime woning. De verbouwingen nam Wim zelf ter hand, met uit eiken gezaagde vloerplanken en zelfgemaakte deuren en kozijnen. In 2015 stootte hij zijn winkel af en bouwde in zijn tuin een houten atelier.

 

Op intuïtie en gevoel vormde hij uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven. © RV

Vrijheid

Slechts kort had Wim in zijn jonge jaren in loondienst gewerkt. Daar was hij de man niet naar, hij had vrijheid nodig om zijn creativiteit kwijt te kunnen. Op een zolderkamer begon hij met het fabriceren van gitaren. Uit het teakhouten tafelblad uit Rinkes Koffiebar in Sneek bouwde hij zijn eerste basgitaar voor een vriend.

De eerste moeilijke jaren overbrugde hij dankzij het inkomen van zijn vrouw. Met het groeien van zijn houtvoorraden dijde zijn zaak in Sneek uit, tot na een aantal verhuizingen een vier verdiepingen hoog pakhuis werd aangekocht. In dat oude, gestripte pand bouwde hij een opslagruimte, werkplaats en winkel.

Hij verkocht er exclusieve fabrieksgitaren en aanverwante artikelen en bouwde op bestelling. Tot internet zijn intrede deed en de gitaren niet meer als warme broodjes wegvlogen. Het loonde niet meer om iemand de winkel te laten bestieren, zodat hij ongestoord in zijn werkplaats kon bouwen en dromen.

Die afzondering was zijn lust en zijn leven. Die vond hij ook op lange wandelingen over verlaten paden, of over de Boschplaat van zijn geliefde Terschelling. Ook naar zijn werk ging Wim liefst te voet, door weer en wind. Of hij liep even bij moeder in Wommels langs, elf kilometer verderop. Nooit liet hij zich opjagen, tijd speelde geen rol.

Evengoed genoot hij als een Bourgondiër van eten, drinken en gezelligheid. Met vrienden bezocht hij concerten, voetbalwedstrijden (Heerenveen), musea en gitaarbeurzen. Wekelijks was het kaatsen doen of kaatsen kijken. En hij speelde in de Ginhouse Blues Band, desnoods op bas als hij daarmee de band overeind kon houden. Altijd ging het om het sociale aspect, het mocht niet in werken ontaarden. Zoals ook het bouwen van gitaren uit passie voortkwam.

Wipte er familie of een vriend bij zijn zaak aan, dan gooide hij gerust de boel op slot om naar een terras te gaan. Of hij dan geen belangrijke klant kon missen? Welnee, die belangrijke klant zou hij voor hetzelfde geld op dat terras kunnen ontmoeten.

Velen zagen hem zoals Massoud in zijn winkel of werkplaats als een sociaal bindmiddel, als een mentor vol levenslessen die iedereen in zijn waarde liet. Hij was tegen de gevestigde orde, maar zou er nooit tegenaan schoppen.

Met zijn filosofische inslag had hij voor alles een relativerend woord. Zelfs toen zijn nieuwe atelier was voltooid en hij ongeneeslijk ziek bleek, bleef hij relaxed en nuchter als altijd. Leven en dood, hij noemde ze twee kanten van hetzelfde muntje.

Wim genoot zelfs van de noodgedwongen verkoop van zijn houtvoorraad, het maakt hem bewust van alle kennis die hij over het materiaal had opgebouwd. En hij was niet bang voor de dood, wel voor de klap die zijn vrouw en kinderen te wachten stond.

Willem Heins werd op 13 april 1956 geboren in Wommels en overleed op 11 maart 2017 in Ysbrechtum.

 

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

De ‘acht van Ysbrechtum’ geblokkeerd

Sinds een paar dagen lopen er schapen in het Epemabos en achter in het stukje bij het nieuwe wandelpad. Waarschijnlijk om het gras kort te houden. Praktisch en ook een mooi gezicht.

Helaas is nu het toegangshek op slot en daardoor het mooie, nieuwe wandelpad niet meer toegankelijk.