Upgrade voor Dorpswinkel

Vandaag woensdag 11 oktober is onze dorpswinkel gesloten in verband met een kleine verbouwing of upgrade.

De Tl- en halogeen verlichting wordt vervangen naar energie zuinige Led verlichting en het plafond krijgt nieuwe frisse plafond platen,

Donderdag 12 oktober is al het moois al te zien en is onze dorpswinkel weer normaal geopend.

Biertje?

Wie vanmiddag de dorpswinkel of de bloemenwinkel een bezoek bracht heeft het misschien gezien óf geroken…

Door een foutje van de chauffeur bij het lossen van de kratten bier uit zijn truck viel er een voorraadkar met maar liefst 28 kratten bier van zijn laadklep zo voor de bloemenwinkel langs.

Een enorme ravage was het gevolg, zoals ook op de foto’s te zien is.

Gelukkig bleef de schade beperkt tot heel veel kapotte bierflesjes en een enorme plas bier voor de winkel en raakte er niemand gewond.

n scherven brengen geluk zullen we maar zeggen….

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

“Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.”
Bron Trouw

Op 24 april heeft er in de Trouw een artikel gestaan over Wim Heins geschreven door Rob Velthuis.

Hier kunt u het hele artikel lezen.

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

cultuur

Rob Velthuis– 19:36, 24 april 2017

Gitaarbouwer Wim Heins. aan het werk.                                                © RVNaschrift

Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.

De geur van vers gezaagd hout kon zijn stemming bepalen. En er zijn nogal wat soorten, duizenden geuren en smaken zoals hij zei. Thuis had de verzamelaar ze in kleine schijfjes in een doos gecatalogiseerd. Daar kwamen die geuren bijeen, van paarden, bossen, kamfer, noem maar op. Oergeuren, zoals ze sinds mensenheugenis in de natuur zijn te vinden.

Dan zijn er de structuren en kleuren, die hij soms zelf kon beïnvloeden. Niet alleen werden stukken kwetsbaar hout in plastic verpakt om ze tegen houtworm te beschermen, bepaalde soorten ontwikkelden zo een schimmel die verkleuring veroorzaakte met een bijzondere uitstraling. Voor Wim Heins ideaal om te verwerken in een van zijn kunstwerken, die de gitaren van zijn hand waren.

Zie hem met liefde voelen en ruiken aan ruwe stukken hout in de documentaire ‘De stem van de gitaar’, die de Iraanse vluchteling Massoud Memar Nezhad in 2003 over hem maakte. Hoor Wim vertellen hoe hij eindeloos kon schuren, schaven en frezen aan een blok, dat hoe kleiner het werd ‘groeide’ naar de goede vorm. Hoe hij daarbij opging in zijn werk en in gedachten werd weggevoerd naar de oorsprong van zijn materiaal, of elders.

Was die kogel waarop zijn beitel stootte van een jager of een soldaat? Hoe waren de omstandigheden waarin dat zeldzame Braziliaanse slangenhout was gegroeid? Tot hij uiteindelijk via het hout filosofeerde over alle aspecten van het leven. Over de nietigheid van de mens, die zich vaak te druk maakt om niets, om banale materie of tijd.

Voor Wim was dat een vanzelfsprekende brug. Zijn liefde voor het maken van gitaren mocht groot zijn, de passie voor hout overtrof die. Niet alleen was hout het materiaal waarmee hij alles kon maken, het was voor hem de verbinding van de moderne wereld met de oermens die al werkte met hetzelfde product.

Prachtig als een vrouw

Hout en muziek brachten de ontheemde Massoud aan het eind van de vorige eeuw naar de gitaarbouwer. Ook voor de vluchteling was hout een metafoor. Hij voelde zich als een boom die was omgezaagd en weggevoerd naar een vreemde wereld. In Iran had hij een film willen maken over Ashig, een dissidente muzikant met zijn zelfgemaakte saz, een snaarinstrument. In Sneek sprak hij veel met Wim, en zag hoe hij uit een boom een gitaar vormde zo prachtig als een vrouw. Daaruit had hij hoop voor zijn toekomst geput.

De verraste wijze waarop Wim reageerde op die bekentenis, was typerend. Het duurde lang voordat hij in de gaten kreeg dat er van ver over de landsgrenzen belangstelling was voor zijn gitaren. Tot hij er niet meer van opkeek als iemand als Jan Akkerman zijn atelier binnenkwam voor een bestelling.

Of het nou deze meester-gitarist was met speciale wensen, of een amateur voor een doorsnee instrument; de gitaar bouwde hij met evenveel liefde. Ze konden haar krijgen zoals ze wilden, desnoods ingelegd met diamanten. Of, zoals voor jazzgitarist Jan Kuiper, met een dubbele set snaren kruislings over elkaar gespannen.

Handig was hij met zijn twee rechterhanden altijd geweest, mogelijk omdat hij stamde uit een ambachtelijke familie. Zijn opa Willem was kleermaker en maakte, net als Wim met zijn gitaren, pakken op bestelling. Ook moeder Geke kon handig kleren maken, en vader Eppie was lasser.

Zingend in de maat

Zijn belangstelling voor muziek werd opgewekt op de lagere school in Wommels. De meester liet de kinderen blokfluit en viool spelen en op wandeltochten zingend in de maat lopen. De muzikale revolutie deed in de jaren zestig de rest. Jimi Hendrix en hardrockbands hadden zijn voorkeur. Staand voor de etalage van een muziekwinkel raakte hij gefascineerd door de aanblik van een elektrische gitaar.

Zo’n instrument kon hij zich financieel niet veroorloven. Hij bouwde er zelf een waarmee hij zich urenlang kon terugtrekken op zijn zolderkamer, zittend onder een poster van Che Guevara. Hij verslond literatuur over gitaren en begon te experimenteren met constructies. Zo ontwikkelde hij zich met engelengeduld en boerenslimheid tot gewaardeerd meesterbouwer.

Eigenlijk had hij de vrijheid van het muzikantenleven willen ervaren. Na een aantal jaren brak Wim zijn studie aan het conservatorium echter af. De klassieke opleiding boeide hem niet, een richting ‘lichte muziek’ was er nog niet. Zijn verknochtheid aan Friesland stond voor een jazzopleiding een verhuizing naar Hilversum in de weg.

Zelf spelen was een voorwaarde voor zijn vakmanschap, dat gebaseerd was op gevoel, intuïtie en ervaring. Met berekenen en meten had hij weinig op. Met zijn broer Eppie (drummer) had hij in een barre winter zijn eerste band opgericht die repeteerde in een leegstaand rusthuis en op een zaterdagavond zijn debuut zou maken op een buurtfeest. Die ochtend stak een doorgedraaide buurman zijn huis in de fik, waarbij ook de aanpalende woning van Wim en zijn toenmalige vrouw Anita in vlammen opging. Dat was het einde van zijn eerste gitaar, en het voorlopige einde van spelen in een band.

Op een steenworp afstand in Ysbrechtum betrok Wim later met Jeltsje een klein huisje achter de dorpswinkel, dat met uitbouwen en de aankoop van het pand ernaast uitgroeide tot een ruime woning. De verbouwingen nam Wim zelf ter hand, met uit eiken gezaagde vloerplanken en zelfgemaakte deuren en kozijnen. In 2015 stootte hij zijn winkel af en bouwde in zijn tuin een houten atelier.

 

Op intuïtie en gevoel vormde hij uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven. © RV

Vrijheid

Slechts kort had Wim in zijn jonge jaren in loondienst gewerkt. Daar was hij de man niet naar, hij had vrijheid nodig om zijn creativiteit kwijt te kunnen. Op een zolderkamer begon hij met het fabriceren van gitaren. Uit het teakhouten tafelblad uit Rinkes Koffiebar in Sneek bouwde hij zijn eerste basgitaar voor een vriend.

De eerste moeilijke jaren overbrugde hij dankzij het inkomen van zijn vrouw. Met het groeien van zijn houtvoorraden dijde zijn zaak in Sneek uit, tot na een aantal verhuizingen een vier verdiepingen hoog pakhuis werd aangekocht. In dat oude, gestripte pand bouwde hij een opslagruimte, werkplaats en winkel.

Hij verkocht er exclusieve fabrieksgitaren en aanverwante artikelen en bouwde op bestelling. Tot internet zijn intrede deed en de gitaren niet meer als warme broodjes wegvlogen. Het loonde niet meer om iemand de winkel te laten bestieren, zodat hij ongestoord in zijn werkplaats kon bouwen en dromen.

Die afzondering was zijn lust en zijn leven. Die vond hij ook op lange wandelingen over verlaten paden, of over de Boschplaat van zijn geliefde Terschelling. Ook naar zijn werk ging Wim liefst te voet, door weer en wind. Of hij liep even bij moeder in Wommels langs, elf kilometer verderop. Nooit liet hij zich opjagen, tijd speelde geen rol.

Evengoed genoot hij als een Bourgondiër van eten, drinken en gezelligheid. Met vrienden bezocht hij concerten, voetbalwedstrijden (Heerenveen), musea en gitaarbeurzen. Wekelijks was het kaatsen doen of kaatsen kijken. En hij speelde in de Ginhouse Blues Band, desnoods op bas als hij daarmee de band overeind kon houden. Altijd ging het om het sociale aspect, het mocht niet in werken ontaarden. Zoals ook het bouwen van gitaren uit passie voortkwam.

Wipte er familie of een vriend bij zijn zaak aan, dan gooide hij gerust de boel op slot om naar een terras te gaan. Of hij dan geen belangrijke klant kon missen? Welnee, die belangrijke klant zou hij voor hetzelfde geld op dat terras kunnen ontmoeten.

Velen zagen hem zoals Massoud in zijn winkel of werkplaats als een sociaal bindmiddel, als een mentor vol levenslessen die iedereen in zijn waarde liet. Hij was tegen de gevestigde orde, maar zou er nooit tegenaan schoppen.

Met zijn filosofische inslag had hij voor alles een relativerend woord. Zelfs toen zijn nieuwe atelier was voltooid en hij ongeneeslijk ziek bleek, bleef hij relaxed en nuchter als altijd. Leven en dood, hij noemde ze twee kanten van hetzelfde muntje.

Wim genoot zelfs van de noodgedwongen verkoop van zijn houtvoorraad, het maakt hem bewust van alle kennis die hij over het materiaal had opgebouwd. En hij was niet bang voor de dood, wel voor de klap die zijn vrouw en kinderen te wachten stond.

Willem Heins werd op 13 april 1956 geboren in Wommels en overleed op 11 maart 2017 in Ysbrechtum.

 

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Bloemenwinkel “Geschikt in Stijl” feestelijk geopend.

Vandaag is een droom van Marjan Koster uitgekomen: een eigen bloemenwinkeltje. En het is inderdaad een winkelTJE, pal naast de dorpswinkel van Johannes Greidanus.

Het bloemenzaakje ziet er prachtig uit, is helemaal geïsoleerd en in de ramen is dubbel glas gekomen. Om warme voeten te houden, staat achter Marjan een campingkacheltje. Dat is voldoende, het moet voor de kwaliteit van de bloemen en bloemstukjes natuurlijk niet té warm worden.

P1030602P1030593 web

Vanmorgen was het meteen druk en zijn de nodige boeketten en bloemstukjes verkocht, afgerekend via een pinapparaat. Het flyeren in Ysbrechtum en Folsgare én een stuk in Groot Sneek heeft effect geresulteerd! Elke koper krijgt vandaag een lootje en dingt mee naar de prijs: in maart mag de winnaar elke week iets uit de winkel halen. Als dat niet een leuke openingsstunt is!

IMG_3807 webP1030598 web

Marjan kreeg de nodige felicitaties, kaartjes, cadeautjes. Bloemetjes kreeg ze niet, hoe kàn dat nou??

Buurman Johannes sponsorde het gebak bij de koffie, met natuurlijk het logo van Geschikt in Stijl erop.

P1030599 web

Ysbrechtum.com wenst Marjan heel veel plezier in haar bloemenwinkeltje en natuurlijk goede zaken!

Van harte gefeliciteerd!

Uw razende reporter, Janke Cnossen.

IMG_3812 web

Jeugd Sponsor Actie Poiesz!

Ook dit jaar organiseert supermarktbedrijf Poiesz weer haar JEUGDSPONSORACTIE .
Wij zijn dit jaar als kaatsvereniging “Yn ‘e Flecht “ ingeloot en dat betekent dat we mogen proberen zoveel mogelijk jeugdspaarmunten te verzamelen voor onze vereniging.
Dat levert geld op voor onze vereniging t.b.v het jeugdkaatsen.
De actie begint op maandag 6 februari en duurt tot zondag 2 april. Gedurende deze periode ontvangt U bij uw boodschappen in alle Poiesz-vestigingen jeugdspaarmunten.
Onze “spaarbuis” hangt in de vestiging aan de J.Douwmastr. Sneek-Noord. Wij zouden het erg op prijs stellen als U daar uw munten in onze spaarbuis wilt deponeren.

NIEUW dit jaar is stemmen via facebook! U kunt daar uiteraard prijzen mee winnen en wij meer munten. Dus STEM!!:

https://www.poiesz-supermarkten.nl/jsa_volg.htm

OUDE MUNTEN TELLEN NIET MEE! WIJ KUNNEN ZELFS UITGESLOTEN WORDEN VAN VERDERE DEELNEMING.

De boodschappen die U normaal in onze plaatselijke dorpswinkel Greidanus haalt ,blijft U natuurlijk daar halen !!!

Alvast bedankt namens de jeugd,

kaatsver. “Yn ‘e Flecht”.

 

1612506-5-POIES-FB_BERICHT_TIJDLIJN_CLUBS 2017 1612506-5-POIES-FB_HEADER_CLUBS omslag foto facebook 20171612506-5-POIES_JSA_FB_PROFIELFOTO 2017 1612506-5-POIES_JSA_BANNER_VOOR_CLUBS

Doarpswinkel Oliebollen en Wijziging openingstijden

Voor zelfgebakken oliebollen kunt u bij onze doarpswinkel terecht, deze zijn zelf gebakken door  bakker Haaksma uit Sneek en komen dus niet uit de fabriek en dat proef je.

Bestellingen zijn af te halen in onze doarpswinkel maar het is ook mogelijk deze te laten bezorgen.

Handig om te weten :

ZATERDAG 31 december OPEN van 8.00 tot 13.00 uur

MAANDAG   2 januari is de doarpswinkel GESLOTEN.

namens de doarpwinkel een goede jaarwisseling en folle lok en seine !

oliebollen-2016

Aktie doarpswinkel en nieuwe koeling

Net stinne , der hinne,  oftewel niet twijfelen maar er heen gaan,  en wel naar onze eigen unieke doarpswinkel.   zoals eerder bericht van de nieuwe koeling is deze nu in vol bedrijf en ook het groenteneiland is klaar.

Johannes Greidanus van harte gefeliciteerd met deze mooie vooruitgang.

Kijk voor meer aanbiedingen in de folder en kom snel langs.

doarpswinkel-aktie groenten-eiland koeling-gevuld

10 jaar DDFC, Johannes Nieuwland wint beker.

De Darts, Drink and Fun Club bestond 1 oktober 10 jaar en dat werd gevierd met een serieus darttoernooi. De grote zaal van het dorpshuis werd omgetoverd tot een echte dartarena. Bij aanvang van de avond dronk men een kopje koffie met een heerlijk stukje oranjekoek van Dorpswinkel Greidanus. Het toernooi werd geopend met een leuke verrassing voor de leden van het afgelopen seizoen. Zij werden allemaal in een nieuwe outfit gestoken, gesponsord door Franckena Belettering, Johannes Nieuwland Finance en Zeilmakerij Sterk. 32 spelers deden hun uiterste best om in de voorrondes door te dringen naar de kwart finales. Tussentijds werd er genoten van een hapje en een drankje, geserveerd door Dineke en Nora. Na de voorronde’s volgde de halve finales en uiteindelijk troffen Johannes Nieuwland en Fred Sterk elkaar in de finale. Onder aanmoediging van een groot publiek, en de begeleidende woorden van de huis”caller” Tjalling Miedema ging Johannes met de grote beker er vandoor. Fred Sterk werd dus tweede, Lubbert Dijkstra eindigde op de derde plaats en Willy Vermaning werd vierde.

 

 

dsc_0001 dsc_0002 dsc_0003 dsc_0015 dsc_0017 dsc_0019 dsc_0023 dsc_0027 dsc_0034 dsc_0065 dsc_0066 dsc_0071 dsc_0079 dsc_0099 dsc_0101 dsc_0113 dsc_0118 dsc_0127 dsc_0140 dsc_0142 dsc_0144

Nieuwe koelwand in dorpswinkel

In onze dorpswinkel zijn verkoelende activiteiten gezien,

Een nieuwe flinke investering is door onze kruidenier gedaan om elke dag verse en koele producten te garanderen. Kosten noch moeite zijn bespaard want het komt er weer prima uit te zien. Ook aangekondigd is dat er straks een groenten eiland komt. Komt dat zien ( en kopen je bent er immers toch en lekker gemakkelijk) Wist u trouwens dat u op bestelling ook bio fruit en groenten bij Johannes Greidanus kunt verkrijgen ( Tip!)

vriezer-dorpswinkel-09-2016

op de foto Johannes Greidanus druk bezig met schoonmaken en inrichten van de twee nieuwe koelingen, zo is vers altijd gegarandeerd.

Pokemensen – Weest wel juh… Die Sneeker!

Mijn eerste contact met de nieuwste rage kwam via een nieuwsbericht op de radio tot stand. Ik hoorde het bericht maar half maar wat ik hoorde was op dat moment zeker geen prettig bericht. Er was ergens in het buitenland een ongeluk op een snelweg gebeurt omdat iemand een spelletje op de telefoon aan het spelen was.
Ik ben veel op weg en weet hoe gevaarlijk een kort moment van onoplettendheid kan zijn. Onze telefoon is tegenwoordig een enorm kantoor geworden. De email komt erop binnen, je maakt er foto’s mee, en naast bellen zijn tekstberichten via Whats app een heel handig middel om snel beelden en tekst te verzenden.

Ook ik kijk als er een geluid uit het toestel komt…..heeeeeel fout…..bellen gaat zonder handen, maar de email en andere data krijgt vaak onbewust toch even een blik. Hoe iemand net in zijn hoofd krijgt om onder het rijden een spelletje te spelen ontging me dan ook volledig.
Een dag of wat later zag ik op straat mensen al starende op het beeldscherm van hun telefoon fletsen, lopen en zoeken….

Via de media leerde ik dat Pokemon niet een spelletje was zoals ik eerder dacht maar een interactief geheel waarbij je in de straten welke als een kaart op je beeld worden weergegeven dingen moet verzamelen.
Bijzonder hoe zo een rage een hele generatie in rep en roer kan brengen. Na enige tijd zag ik ook overeenkomsten met andere digitale toepassingen en leek het mij erg “toevallig” dat er bij de AH op het parkeerterrein iets uit Pokemon was te vinden.

Is het niet zo dat supermarkten hele handboeken hebben over impulsaankopen? U weet wel….je hebt het niet nodig….maar het ziet er zo mooi en lekker uit…..en het lag ook nog op ooghoogte? Wellicht een tip voor onze dorpswinkel? Nu nog even iemand vinden die die de Pokemon projecteert op de kaart in de Epemawei. Een paar kratten energie drankjes, etc en een boost in de omzet is geboren!

De overeenkomst die ik ook zag was die met TomTom. Zolang ik het ken werkt het met zogenaamde nuttige plaatsen! Waar je ook bent, als je zoekt op restaurant of pompstation of iets dergelijks dan verteld de ingebouwde stem je precies waar je naartoe kunt en hoe ver het is.
Deze toepassing en het zo populaire Pokemon zouden samen eigenlijk moeten worden omgebouwd tot iets waarvoor een enorme noodzaak bestaat in ons land. Op de kaart op je telefoon zou je mensen moeten kunnen lokaliseren. Mensen die hulp nodig hebben, die eenzaam zijn, of die gewoon behoefte hebben aan een gesprek af en toe, of aan een uitje.

De digitale kaart zou u kunnen brengen, en het uur spelen zou kunnen bestaan uit een kopje koffie drinken. Een goed gesprek voeren of er heel simpel gewoon even voor iemand zijn.

De uit nood knipperende stip op de kaart zou veranderen in een blije gele smile!
Veel plezier met Pokemensen! Ze hebben ons nodig!

Weest wel juh…die Sneeker!