Nieuws van de VVV: Kerstmarkt

Mooi dichtbij ontdekt!

Veel mensen hebben een niet te bedwingen verlangen om de wereld om zich heen te ontdekken. En vaak begint dat al op jonge leeftijd. Als je ouders je tijdens de vakantie meenemen naar verre oorden is het eerste ontdekken van de wereld begonnen.

Maar ook een korte reis naar de vaste standplaats op een camping, vakantiehuisje of de boot kan een ontdekkingstocht zijn.

De omgeving rondom de camping, de meren of poelen kunnen prachtig zijn! Maar na een aantal jaren op dezelfde plek heb je het grootste deel van de omgeving wel gezien en kun je verlangen naar iets nieuws.

Ikzelf ging vroeger dagjes weg met mijn ouders. Iedere vakantie werden verschillende plekken aangedaan en ontdekt. Ondanks de vele verschillende plaatsen ging ook dat wel eens vervelen. En jeukte het verlangen andere (lees verre) oorden te ontdekken.

Eenmaal helemaal op eigen benen werden dan ook de eerste tochten gemaakt. Vliegen, varen en autoreizen brachten me naar de verre oorden. Helemaal te gek een enorme beleving van een helemaal nieuw avontuur. In één woord prachtig!!

Nu vele jaren later vind ik dat nog steeds leuk. Maar tegelijk vind ik het vaak minder leuk om vele uren te moeten reizen voor het nieuwe avontuur.

Al een paar jaar achter elkaar doe ik samen met mijn lieve echtgenote tijdens de vakantie een ontdekkingsreis in Nederland.

Saai hé??

Nou nee absoluut niet. Want het niet ver hoeven reizen is fijn! Je vakantie begint snel met het avontuur heel dichtbij. En je hoeft niet veel in te pakken!

Onze verste reis dit jaar duurde slechts een kleine twee uur, maar de beleving was geweldig. Onze kortste reis was minder dan een half uur op de fiets. Paadjes langs waarvan we tot voor kort het bestaan niet kenden.

Langs deze paadjes te koop aangeboden eigen gemaakte jam, groentes en fruit gekocht. Gewoon genoten van het mooie weer, de weilanden, en de natuur.

Zalig!! En iedere dag een heel nieuw avontuur. In een drie weken durende vakantie betekend dat minimaal 15 avonturen.

Ik hoor u denken….ja, ja, als het weer goed is….nou nee hoor. Want ook onder de paraplu of met heel slecht weer binnen hebben we prachtige dingen ontdekt.

Probeer het maar eens het is echt super leuk. En laat maar horen wat u zoal lekker dichtbij hebt ontdekt.

Weest wel juh…die Sneeker!

De houtkachel.

Wij wonen nu een paar jaar in ons dorp. Het eerste jaar hebben wij niet veel gedaan in ons huis. Een beetje schilderen en dat was het dan wel. Maar langzamerhand begonnen de plannen te komen. Hoewel ik mij erg duidelijk een gesprek met mijn achterbuurman kan heugen over houtkachels (buurman was anti houtkachel en barbecue en wij waren toch hopelijk niet van die mensen), zijn wij toch de trotse bezitters geworden van zo’n ding.
Driftig is het stoken begonnen door de mannen in het huis met verschillende stapeltechnieken en houtsoorten. Want dé perfecte manier was nog niet gevonden.
Als het vuurtje eenmaal aan het branden is, vindt er zeer regelmatig overleg plaats tussen de heren over luchttoevoer etc. Wij meisjes genieten alleen maar van de warmte en het vuurspel.
Blij als een kind was manlief toen hij van mij een klein bijltje kreeg. Hij pakte een blok hout en buiten, met uiterste precisie, hakte hij (wat nergens voor nodig was maar als je zo’n machtig wapen hebt dan moet je hem gebruiken) het hout doormidden. Triomfantelijk kwam hij binnen met twee stukjes hout. Bijltje was een topcadeau. Ik denk er nu over om hem te laten graveren…
Maar een houtkachel heeft hout nodig. Dat hout moet opgeslagen worden. Mijn man heeft nu al drie plekken in de tuin aangewezen als plek voor een overkapping voor het hout. Zolang hij er niet uit is, blijf ik zakken met hout sprokkelen in het tuincentrum.

Wat erg opvallend is, is dat mede houtkacheleigenaren zichzelf zien als experts. Wij krijgen adviezen waar je het hout moet halen, hoe je het moet stapelen, welke aanmaakblokjes je moet gebruiken etc. En als je het advies niet op volgt dan moet je ook niet gaan zeuren dat het vuurtje niet goed wil branden want hun manier was namelijk de enige juiste. Het lijkt er op dat mijn man de juiste techniek heeft uitgevonden (helemaal zelf!). Ik zie namelijk vrij snel al een vuurtje en een trotse man er naast staan. Hij begint nog een verhaal over dat de pijp nog even goed warm moet worden en morrelt een beetje aan een houtblok maar het vuurtje brand en wij nestelen ons op de bank.
Mensen die nu binnen zouden komen, wandelen een hele warme woonkamer binnen en zien vier mensen met rode wangen, onderuit gezakt op de bank liggen. De mannen blijven echter nog wel waakzaam. Het vuurtje moet blijven branden. Het zal nog wel een dingetje zijn uit de oertijd.

Niet alleen de mensen in ons huis zijn blij met de nieuwste aanwinst. De katten liggen er als berenvellen voor. Deze accessoire kregen wij er geheel gratis bij. Soms tilt eentje het hoofd op om vervolgens nog verder uit te strekken. Alsof hij al flink is platgewalst door het vele heen en weer geloop van de mannen naar de houtkachel en weer terug naar de bank.

Hun fanatisme begon een beetje zorgelijke vormen aan te nemen toen een zware storm woede in ons land. De boompjes voor ons huis dreigden om te vallen en voor de zekerheid werd de auto elders geparkeerd. Terwijl ik probeerde te bedenken hoe de bomen gered konden worden, zag mijn man mogelijkheden. Want als het boompje zou sneuvelen, dan was er meer hout. Maar gelukkig bleek dit een houtkacheleigenaren-grapje te zijn. Want, natúúrlijk, was het hout van het boompje niet geschikt. Maar ik zag in zijn ogen het vuur van verlangen om met zijn geliefde bijltje eens goed primitief te gaan houthakken.
De bomen hebben de storm weten te overleven. Misschien moet ik de heren eens droppen in een bos waar je zelf het hout kan hakken. Ik denk dat niets ze even gelukkiger zal maken.
Solo.

Wachten…

Ik heb het er vaker over gehad, communicatie. Ik vind het gewoon boeiend hoe mensen met elkaar contact maken of juist niet. Maar ook hoe er vanuit instanties contact wordt gezocht met u en mij. Dat is rete interessant en een vak apart, want u en ik zijn best verschillend en waar u blij van wordt, doet mij misschien wel gruwen. Toch worden we vaak op dezelfde manier benaderd.  

Zo zitten we onlangs in de wachtkamer van het MCL. Dokter heeft een spoedgeval, dus we moeten even geduld hebben. Geduld en wachtkamers, daar hebben al heel wat knappe communicatiekoppen met elkaar naar gekeken. Zo ook bij het MCL. Ik zie in mijn fantasie voor me, hoe zo’n vergadering in het MCL heeft plaatsgevonden:

‘We hangen een tv op’, roept er 1.  ‘Daar zetten we leuke nieuwtjes op over het ziekenhuis,’ vult een ander aan. ‘En mooie foto’s van Leeuwarden’, doet de nieuwe collega een duit in het zakje, duidelijk geen medische achtergrond, maar overgekomen uit het bedrijfsleven.
Zo zijn vast ook de buienradar en de nieuwsheadline-feed (dat bewegende balkje onderin het scherm) aan de programmering toegevoegd. Maar ja, wat kan je er dan nog meer op zetten, want een wachttijd van minder dan 15 minuten is eigenlijk geen wachttijd in het ziekenhuis en er waren eigenlijk nog maar 7 gevuld.

Nu komt het aan op creativiteit en al gauw werd het eerste topidee gelanceerd: we bieden sympathieke stichtingen de gelegenheid om hun stichting te promoten. Er was één stichting geïnteresseerd: de stichting die in Friesland aandacht vraagt voor de bestrijding van analfabetisme. Prachtig doel, want er schijnen 13% Friezen tussen de 16 en 60 rond te lopen die moeite hebben met lezen en schrijven en op het tv-spotje wordt de link naar medische bijsluiters gelegd. Heel nuttig. De stichting heeft zelfs een eigen website, gesponsord door de provincie: www.betterlezeenskriuwe.nl. Hatsikidee! Welke communicatiekundige die websitenaam heeft bedacht? Ik ben er nog niet over uit of het nu geniaal is of absurd. Tegen de tijd dat je de URL foutloos kunt intypen, heb je de stichting niet meer nodig!

Terug naar de programmering, want nu waren er 7,5 minuten gevuld. Er kwam een extra pagina bij met de wachttijden van de doctoren. Leuk bedacht, maar het zegt niet zoveel. Ze hadden allemaal 0 tot 15 minuten wachttijd.  Er was nog echt wat anders nodig.

Een paar creatieve geesten bedachten dat ze misschien wel veel voorkomende problemen met patiënten konden oplossen en tegelijkertijd zendtijd vullen. Blijkbaar is het een probleem dat patiënten te weinig bewegen als ze eenmaal opgenomen zijn in het ziekenhuis. Ik kan me er iets bij voorstellen, want je wordt tegenwoordig niet zo snel meer opgenomen in een ziekenhuis. Je moet wel goed ziek zijn voor je eenmaal wordt opgenomen en zo niet, dan sturen ze je al snel naar huis. Maar goed, blijkbaar wordt er onder de patiënten toch te weinig bewogen en moet daar iets aan gedaan worden. De creatievelingen bedachten filmpjes waarin naast hele simpele tekeningen, gezichten van ‘echte’ patiënten op ‘trekpoppetjes’ opvoedende uitspraken doen.
Voorbeeld: een zuur kijkende oudere mevrouw heeft geknoeid op haar bed. Tja, zegt dan een jongeman, dat was niet gebeurd als u gewoon aan tafel had gegeten. Meer bewegen is goed voor u.

DUH! Een beetje geschokt kijken manlief en ik elkaar aan. Is dit serieus? Ja, dus. Er waren zo’n 4 variaties op het thema ‘blijf in beweging, dat is beter voor u’. Brrr wat een vreselijk belerende filmpjes. Wat mij betreft slaan ze de plank helemaal mis. Maar misschien maakt dat niet uit, want ik heb het er nog wel over, dus blijft er vast wat van de boodschap hangen en is het filmpje effectief.

Ik kijk nog eens om me heen in de grote wachtkamer. Kinderen spelen met Lego, mensen praten gedempt met elkaar. Anderen lezen tijdschriften, eigenlijk kijkt niemand naar de tv’s. En er is nog wel zoveel energie in gestoken. Tsssss.
Dan worden we opgeroepen. Fijn binnen de 15 minuten en ik heb weer een column klaar.

Tikkie tikkie

Komkommertijd

Tijdens de vakantie schrijven we gewoon door. Columns en nieuws.
Maar het is wel komkommertijd. Dus weinig nieuws en alles staat wat op een lager pitje. De komkommers zijn rijp en er is weinig handel. Komkommertijd dus. Of bestaat dat niet meer?
Politici gaan nog wel met reces maar boeven, aanslagplegers en terroristen niet. Er gaan nog steeds beroemdheden dood en er is nog steeds oorlog in Syrië, hoewel ons dat al niet meer zo schijnt te boeien, komkommertijd of niet.
Wifi werkt overal ter wereld dus langs het zwembad of bij het meertje wordt alles gevolgd en houden we iedereen op de hoogte van ons wel en wee. “Vandaag een leuk Frans dorpje bezocht met een schattig bakkertje.”, “Foto van Gerrit met een baguette”,  “Foto met onze nieuwe vakantievrienden Irene en Roderick op een leuk terras, gezelligggg”.
We appen en bellen ons een slag in de rondte en sinds wifi overal dit jaar goedkoop is wordt het nog erger. Ik vind dat stiekem wel jammer.
Ik herinner mij een vakantie van twee jaar terug. Een huis op een berg in Toscane, drie pubers en geen wifi. Wel een zwembad en één geschikt boek wat ze daar alle drie hebben gelezen. ’s Avonds naar het dorpje om, gedrukt tegen een etalageruit een wifisignaal op te vangen om zo toch nog even met je vrienden te kunnen communiceren. En dan weer lekker de berg op, een spelletje kaarten én kletsen. Heerlijk, wat een fijne vakantie. Vond moeders althans…
Maar goed. Over het nieuws. Het dorpje Ysbrechtum wordt slaperig. Het bloemenmevrouwtje is op vakantie, Johannes is de gehele woensdag dicht, het dorpshuis is verlaten en het gros van de dorpsgenoten is ook met de noorder- of zuiderzon vertrokken. Weinig nieuws. Dat vonden ook deze dames. Ze hebben nog even de Sneekweek besproken, de decibellen en de prijs van het bier en of de Sneker Stappersavond nou echt wel zo gezellig was. Neeltje 23 had niet gescoord. Maar daar bleef het bij. Komkommertijd…

 

Ik liep wat met de hond door het stille dorp en zag ook weinig opzienbarends. Ja, een verdwaalde bank op de Epemawei en een ornament wat op een stenen toegangshek werd geplaatst.
En op diverse plekken uitzichtloze situaties. Maar dat moet u niet al te letterlijk nemen. Een mooi moment en een mooie plek om helemaal aan niets te denken. Het is bijna kunst..

 

En verder was het rustig. Heerlijk. Vakantie. Komkommertijd…..

Die & Die.

 

Laatste nieuws rondom de dorpsfeesten

Laatste nieuws rondom Dorpsfeest 2017
Nog maar heel even en het Dorpsfeest 2017 gaat beginnen. Van donderdag 6 t/m zaterdag 8 juli a.s. vieren we feest in Ysbrechtum!
Daarom hierbij nog een aantal belangrijke laatste mededelingen:
Fietsen parkeren
Wellicht overbodig maar voor alle duidelijkheid: tijdens de Dorpsfeesten parkeren we de fietsen NIET in het normale fietsenrek maar in het tijdelijke fietsenrek naast het Pieterpaed. Dit i.v.m. de veiligheid rondom de zweefmolen en omdat het gewoonweg niet past.
Auto’s parkeren
Het Dorpshuisplein is gedurende het hele feest afgesloten en dus kan daar niet geparkeerd worden. Auto’s parkeren kan op de parkeerplaatsen bij de tennisbaan, in de parkeervakken op Schoonoord of Epemawei of op de parkeerplaats van Epemastate.
Straatversiering
De jury zal donderdagavond de straten komen bekijken. We maken vooraf geen route of tijdsplanning bekend dit jaar omdat we alleen de versiering gaan bekijken en er geen acts in de straten zijn. Alle straten moeten om 18.30 uur gereed zijn voor de jury.
Later diezelfde avond zal op het veld door voorzitter Jinke samen met de jury bekend gemaakt worden welke straat gewonnen heeft.
Lawaai – Muziek optocht
Alle kinderen die mee willen doen met de lawaai – muziek optocht verwachten we tussen 18.30 en 18.45 uur bij het Dorpshuis, daar gaan we opstellen in een lange rij achter de trommelaars die voorop gaan lopen.
Kinderen die meedoen krijgen een rugnummer welke opgespeld moet worden op een goed zichtbare plaats. Zo kan de publieksjury goed zien op wie ze kunnen stemmen.
De route die we lopen is als volgt:
Starten bij het Dorpshuis aan de Dorpshusleane, daarna rechtsaf de van Haersma Bumaleane op en direct weer linksaf de Muontsestrjitte in.
Einde straat links af, klein stukje DS Visserleane en dan rechtsaf de Epemawei op.
Epemawei vervolgen en dan rechtsaf de Hascarstrjitte in. Op de T-splitsing rechtsaf en dan rechtdoor over de kruising met de Kleasterwei weer de van Haersma Bumaleane in en zo terug via het sportveld bij het Dorpshuis.
Na afloop van de optocht gaan we de stemmen tellen van de publieksjury en gaat de VVV jury in beraad wie de winnaar is. Dit maken we op het veld bekend, dus blijf nog even daarop wachten.
Iedereen nog veel plezier met de laatste voorbereidingen en alvast een gezellig Dorpsfeest gewenst!
Groeten, VVV Bestuur

Cijfers

Op de middelbare school, en dan praat je over zo’n 45 jaar geleden, verfoeide ik het systeem van cijfers geven al. Ik was geen goede leerder, ik moest het vooral, en trouwens nog steeds, uit de praktijk halen. Dus lessen volgen, huiswerk maken en beetje bij beetje mij de stof eigen maken. Geef mij geen boek onder het motto ‘stamp dat maar in je kop’, jammer, weer een 3.

Ik verkondig dus al heel lang dat ik alles wat met cijfersystemen, Cito-toetsen en eindexamens te maken heeft een slecht systeem vind. En eindelijk is er een Britse professor die dit ook vindt en het, hoera, ook durft uit te spreken. In zijn boek Cijfers geven werkt niet pleit hij ervoor om de kennis van leerlingen niet te meten in een finale toets aan het einde van een lesperiode maar continu te evalueren of leerlingen de stof hebben begrepen en ze feedback te geven.

Ook in Nederland is een groep leraren gegrepen door dit verhaal. “Wij zijn namelijk bezig om kinderen al van hun kleutertijd (!!) af te vatten in getallen. Daardoor doen leerlingen hun best niet meer als ze er geen cijfer voor krijgen. Zo wordt de nieuwsgierigheid ondermijnd”.

Deze leraren hebben nu een Facebookgroep ‘Actief leren zonder cijfers’ opgericht en gehoopt dat er honderd, misschien tweehonderd collega’s zich zouden aansluiten. Echter, de teller staat inmiddels op 3600! Zesendertighonderd onderwijsmensen die niets zien in cijfers geven. En toch wordt er maar mee doorgegaan.

En ja, waarvoor? Toen ik vanwege sollicitatieverplichtingen een CV moest maken en aan kwam zetten met een HAVO-diploma met allemaal zesjes, zei mijn coach dat die cijfers helemaal niet belangrijk waren omdat geen werkgever daar naar kijkt. Het diploma op zich, dat is belangrijk.

Dus als er later toch niemand naar cijfers kijkt, waarom wordt je er op scholen dan op af gerekend? Iemand die geen goede leerder is maar wel altijd alle lessen volgt, zijn werk maakt en behulpzaam is in de les staat dan bij voorbaat al op achterstand bij iemand die er de hele schoolperiode met de pet naar gooit, zich vlak voor het eindexamen opsluit in zijn kamer en alle leerstof in zijn kop stampt.

Ik hoop voor veel praktijkleerders dat die Facebookgroep het voor elkaar krijgt dat er proef gedraaid gaat worden met studies volgen zonder cijfers. Het zal mij tevens niet verbazen dat er dan ook veel minder leerlingen met een rugzakje van school komen. Wel een diploma, geen stempel. Klaar om het geleerde in de praktijk te brengen. De echte praktijk. Daar waar je uiteindelijk voor geleerd hebt.

MPM.

Geslaagd !

Voor u gelezen in het Sneeker Nieuwsblad.

Geslaagden in Ysbrechtum:

Gert Dunnend
Annemiek Holtrup
Annadyn Wierda
Jens van der Weide
Emma Elgersma
Iris de Vries
Jaspers Sterk
Bente van der Brug
Manon Elzinga
Ylse Speerstra

Allemaal hartelijk gefeliciteerd.

NB. Mochten we nog iemand vergeten zijn stuur dan nog even een mail naar info@Ysbrechtum.com

 

Zij vast, het zit vast, er is vast ….

Gisteren in de imposante Van Nelle Fabriek in Rotterdam naar medisch congres geweest: Arts en Voeding. Dit congres werd voor de 6e keer georganiseerd en kent ieder jaar een ander thema.

Thema van dit jaar: Leefstijl op Recept.
Rondkijkend in de zaal, gevuld met zo’n 600 belangstellenden, viel mij op, dat er opvallend veel uiterst slanke vrouwelijke artsen rondliepen in strakke designjurkjes, in combinatie met of hoge pumps of sneakers. Alsof zij allemaal al lang weten hoe je het best met voeding kunt omgaan, zelf in ieder geval het goede voorbeeld lijken te willen geven aan hun patiënten, en die, ondanks hun drukke en verantwoordelijke bezigheden toch allemaal de tijd vinden, om drie keer per week naar de sportschool te gaan en enkel verantwoorde gerechten op tafel te zetten.
Waar het in eerdere edities ging om (dierlijk) vet en suiker als slechteriken, was dit jaar ‘vasten’ HOT. En dan niet vasten zoals tijdens de Ramadan gebruikelijk is, want dat is eigenlijk meer een verplaatsing van het tijdstip waarop je eet, maar echt een tijdje (hoelang precies is nog niet goed uitgezocht bij mensen, alleen bij muizen) niet of nauwelijks voeding tot je nemen. Ook weer niet zo extreem als de ‘breatharians’ doen, deze week negatief in het nieuws vanwege het overlijden van een van hun aanhangers. Deze mensen beweren, dat voedsel, en misschien zelfs water, niet nodig zijn om het lichaam te onderhouden; men zou zich uitsluitend kunnen voeden met ‘prana’ (de levenskracht uit het Hindoeïsme), terwijl sommigen ook beweren, dat het zonlicht of astraal licht voldoende is.

Wat dan wel? Intermitterend vasten is goed, laten we zeggen elke paar maanden gewoon een aantal dagen heel weinig of niet eten. Dit heeft als gunstig resultaat, dat de grote voedselverwerkingsfabriek die het lichaam is, de gelegenheid krijgt om te herstellen. Alles wat je eet, elke maaltijd, kun je behalve als een bron van energie en nutriënten, ook beschouwen als een aanval op ons organisme. Tijdens een periode van vasten kunnen organen en immuunsysteem herstellen, kan het lichaam zich ontdoen van allerlei toxinen en afgewerkt materiaal. Direct nam ik me voor om de komende week in retraite te gaan en mij in een tentje op een eiland over te geven aan VASTEN. Alleen maar water drinken, misschien af en toe een zuurkool- of bietensapje. Dan eens kijken, hoe veel tijd je dagelijks overhoudt, omdat je geen boodschappen hoeft te doen, niet hoeft te koken, niet hoeft af te wassen…. WoW. Eens zien, hoe ik er na zo’n week aan toe ben! Behalve aan vasten werd er ook veel aandacht besteed aan hoe je leefstijlverbeteringen in de spreekkamer aan de orde kunt laten komen: stressreductie, goed slapen, voldoende beweging… Hier zie ik een mooie rol weggelegd voor artsen in de toekomst. Bewustwording is hierbij het codewoord. En het zou mooi zijn als VWS gezondheid, en niet ziekte in een business model centraal zou stellen… Dan gaan de hazen heel anders lopen in het zorglandschap.

Zou hij dan echt verdwijnen?

 

Tijdens een rit naar een adres in het Groningse land waar ik voor mijn werk een opname moest uitvoeren luisterde ik met een oor naar de radio.

Ik had hem net wat zachter gezet aangezien het nieuws was begonnen. Het meeste nieuws ging volledig langs me heen maar één bericht bleef op zodanige wijze in mijn hoofd hangen dat ik eenmaal op lokatie aangekomen dat nog eens ging nazoeken.

Het bericht ging over het eens zo machtige medium televisie. En dan niet over de inhoud, kijkcijfers of aanstaande programma’s. Nee het ging over het voortbestaan!

Een recent onderzoek heeft aangetoond dat het gebruik van de televisie minder en minder wordt! Een deel wijst op het gebruik van tablet of computer om te kijken, maar het andere deel geeft aan dat we veel minder kijken dan vroeger.

Ik moest terug denken aan een tijd waarin alleen gedurende de avonduren op de televisie iets van bewegende beelden werd uitgezonden. De uren daarvoor toonden de zenders alleen een kleurrijk testbeeld.

Met de introductie van Duitse kanalen in Nederland kwam er bij ons ook overdag wel eens iets anders dan het testbeeld op televisie.

Het was in die tijd naast buiten spelen en luisteren naar de radio het enige medium waar nieuws, films en andere programma’s gevolgd konden worden.

Met vader samen kijken naar Hill Street Blues op een tijd waarop ik eigenlijk al op bed had moeten liggen zijn heel dierbare herinneringen geworden.

Als ik mijn eigen kijkgedrag volg dan snap ik de terugval wel. Ik kijk maar heel erg weinig meer. Ik vind heel eerlijk gezegd ondanks de vertienvoudiging van het aantal kanalen maar weinig programma’s meer de moeite waard.

Als ik kijk zijn het vaak programma’s op Discovery, maar net als op ieder andere zender is kijken een sport geworden waarbij je zodanig moet zappen dat je de reclame blokken kan overslaan.

Dit is knap lastig en maakt het kijken domweg minder leuk! Een film kijken is van hetzelfde laken een pak! Een film van anderhalf uur wordt een avondvullend programma met ongelooflijk veel onderbrekingen.

Dus ja…..ik kijk ook minder! Op je tablet of computer kijken bespaart een televisie…maar maakt de reclame blokken niet anders.

Wat ik dan wel kijk is Youtube, wat helaas ook niet meer vrij van reclame is. Inmiddels heb ik een aardige hoeveelheid kanalen verzameld die ik volg. In mijn geval kanalen over restauratie van auto’s en motoren, een verzamelaar van radio en andere geluidsapparatuur.

Maar ook leuke kanalen over koken, bakken en grillen worden veel door mij bekeken. Dus ja….ik kijk ook echt minder televisie.

En als dat bij mij zo is…zal dat bij veel meer mensen zo zijn en zal er dus een hoog waarheidsgehalte in het nieuws bericht zitten.

Zou hij dan echt verdwijnen?? Niet meer het grote tegenwoordig rechthoekige zwarte toestel op de kast??

Ik zoek een oude aflevering van Hill Street Blues op Youtube op en zweef even terug naar die tijd. De televisie was vierkant. Had tiptoetsen die je net als de huidige touchscreens met een vingertip kon bedienen.

Vader kijkt niet meer mee maar het gevoel is weer daar! Machtig mooi!! Televisie kijken!

Zou hij dan echt gaan verdwijnen??

Ik ga proberen het bestaan te rekken en zal wat vaker gaan kijken. En als iedereen dat doet kunnen we de televisie misschien wel redden!

Alvast heel veel kijkplezier.

Weest wel juh…Die Sneeker!