Terugblikken Startzondag

Vanwege het wisselvallige weer is de dienst niet in de tuin van Epemastate maar in de kerk gehouden. Het was een plezierige dienst en de medewerking van ‘Harmonie Sneek’ was vreugdevol en feestelijk. Prachtig om te zingen met begeleiding van dit fanfareorkest. Het lied ‘mag ik dan bij jou’ van Claudia de Breij werd prachtig ten gehore gebracht (kippenvel).

De tekst werd door de kinderen van de zondagsschool voorgelezen, ook erg mooi. Ds. Hefting las het verhaal over Zacheüs van Karel Eijkman voor. Zacheüs (opperbelastingman) was niet geliefd, hoorde er niet bij. Maar Zacheüs werd opgemerkt (geproefd) door Jezus en dus ook opgenomen in de ‘kring’. Jezus was te gast bij hem. Ook in de kerk gaat het over ontmoeten, de ontmoeting met God en met de ander. Onszelf veranderen en anderen laten proeven dat de kerk een ‘goed’ verhaal heeft. Dit vraagt om naar de ander toe te gaan. Dit heeft te maken met ’open’ staan en iets van de kerk laten voelen (proeven). Iedereen mag er bij horen, ja hoort erbij. Zo worden we een levendige en levende gemeente.
De dienst werd afsloten met een ‘high tea’. Veel gezelligheid en samen proeven rondom de tafels die rijkelijk waren gevuld met uiteenlopende lekkernijen. Samen eten (proeven) en iets laten doorklinken van warmte en liefde, dat smaakt naar meer!


De cake door de kinderen feestelijk versierd

Gezellig en hoopvol!

DANK AAN ALLE MEDEWERKERS
We mogen terugzien op een geslaagde startzondag (startdienst). Samen ervoor zorgen dat de kerk een ‘open huis’ blijft. Geweldig dat u met zo velen gehoor hebt gegeven om etagères te vullen met lekkernijen. De koffiecommissie was weer een ware ondersteuning. Ook gemeenteleden hebben ons met raad en daad bij gestaan. De voorbereidingscommissie dankt u allen heel hartelijk voor uw hulp vóór en tijdens de startzondag.

De houtkachel.

Wij wonen nu een paar jaar in ons dorp. Het eerste jaar hebben wij niet veel gedaan in ons huis. Een beetje schilderen en dat was het dan wel. Maar langzamerhand begonnen de plannen te komen. Hoewel ik mij erg duidelijk een gesprek met mijn achterbuurman kan heugen over houtkachels (buurman was anti houtkachel en barbecue en wij waren toch hopelijk niet van die mensen), zijn wij toch de trotse bezitters geworden van zo’n ding.
Driftig is het stoken begonnen door de mannen in het huis met verschillende stapeltechnieken en houtsoorten. Want dé perfecte manier was nog niet gevonden.
Als het vuurtje eenmaal aan het branden is, vindt er zeer regelmatig overleg plaats tussen de heren over luchttoevoer etc. Wij meisjes genieten alleen maar van de warmte en het vuurspel.
Blij als een kind was manlief toen hij van mij een klein bijltje kreeg. Hij pakte een blok hout en buiten, met uiterste precisie, hakte hij (wat nergens voor nodig was maar als je zo’n machtig wapen hebt dan moet je hem gebruiken) het hout doormidden. Triomfantelijk kwam hij binnen met twee stukjes hout. Bijltje was een topcadeau. Ik denk er nu over om hem te laten graveren…
Maar een houtkachel heeft hout nodig. Dat hout moet opgeslagen worden. Mijn man heeft nu al drie plekken in de tuin aangewezen als plek voor een overkapping voor het hout. Zolang hij er niet uit is, blijf ik zakken met hout sprokkelen in het tuincentrum.

Wat erg opvallend is, is dat mede houtkacheleigenaren zichzelf zien als experts. Wij krijgen adviezen waar je het hout moet halen, hoe je het moet stapelen, welke aanmaakblokjes je moet gebruiken etc. En als je het advies niet op volgt dan moet je ook niet gaan zeuren dat het vuurtje niet goed wil branden want hun manier was namelijk de enige juiste. Het lijkt er op dat mijn man de juiste techniek heeft uitgevonden (helemaal zelf!). Ik zie namelijk vrij snel al een vuurtje en een trotse man er naast staan. Hij begint nog een verhaal over dat de pijp nog even goed warm moet worden en morrelt een beetje aan een houtblok maar het vuurtje brand en wij nestelen ons op de bank.
Mensen die nu binnen zouden komen, wandelen een hele warme woonkamer binnen en zien vier mensen met rode wangen, onderuit gezakt op de bank liggen. De mannen blijven echter nog wel waakzaam. Het vuurtje moet blijven branden. Het zal nog wel een dingetje zijn uit de oertijd.

Niet alleen de mensen in ons huis zijn blij met de nieuwste aanwinst. De katten liggen er als berenvellen voor. Deze accessoire kregen wij er geheel gratis bij. Soms tilt eentje het hoofd op om vervolgens nog verder uit te strekken. Alsof hij al flink is platgewalst door het vele heen en weer geloop van de mannen naar de houtkachel en weer terug naar de bank.

Hun fanatisme begon een beetje zorgelijke vormen aan te nemen toen een zware storm woede in ons land. De boompjes voor ons huis dreigden om te vallen en voor de zekerheid werd de auto elders geparkeerd. Terwijl ik probeerde te bedenken hoe de bomen gered konden worden, zag mijn man mogelijkheden. Want als het boompje zou sneuvelen, dan was er meer hout. Maar gelukkig bleek dit een houtkacheleigenaren-grapje te zijn. Want, natúúrlijk, was het hout van het boompje niet geschikt. Maar ik zag in zijn ogen het vuur van verlangen om met zijn geliefde bijltje eens goed primitief te gaan houthakken.
De bomen hebben de storm weten te overleven. Misschien moet ik de heren eens droppen in een bos waar je zelf het hout kan hakken. Ik denk dat niets ze even gelukkiger zal maken.
Solo.

Houtdraaikunstexpositie in de kerk.

Zaterdag 22 juli 2017 was een boeiende expositie te zien van houtdraaier Gerrit Abma uit Nijland. De meest mooie en zeer diverse objecten waren te bewonderen. Heel interessant zijn zeker wel de verhalen van dhr. Abma of zijn vrouw. Bij elk object is wel iets bijzonders te vertellen. Bijv. waar het hout vandaan komt, zoals uit Nieuw-Zeeland, Griekenland van de gemeente of van een zwager die op een verjaardagsvisite met een stuk brandhout aan komt zetten…, maar ook de manier waarop iets gemaakt is.

De objecten worden niet alleen van hout gemaakt. Zo is er een grote schaal te zien van ringetjes die gedraaid zijn uit bamboestokjes (waar vroeger vliegengordijnen van werden gemaakt). Dit was zeer tijdrovend werk, dhr. Abma is er wel een jaar mee bezig geweest. “Geduld is een schone zaak”, zegt dhr. Abma met gevoel voor understatement.

Elk ringetje moest vervolgens aan de binnenkant licht geschuurd worden en vervolgens is de schaal in een rode vloeistof gedompeld en heeft hij de buitenrand zwart gespoten en de kern rood om een bepaald effect te creëren.

Een minipotje is van een mergpijp gemaakt en ingelegd met ringetjes van een pijporgel, die dhr. Abma kreeg als dank voor een donatie voor de restauratie van het kerkorgel in Burgwerd.

Een schilder had een plank waar hij restanten van zijn verf steeds op smeerde. Dit was uiteindelijk een keiharde plak geworden. Abma heeft er een stuk afgehaald en bewerkt/gedraaid tot een ei en een ring voor zijn vrouw.

De cowboyhoed is van populierenhout gemaakt. Dat is het beste hout omdat het taai is als het nog vers is. Met het drogen gaat het dunne hout vervormen en om dan de goede vorm van de rand erin te krijgen, wordt het bewerkt met warm water en stoom en moeten een aantal elastieken of houtklemmen voor de uiteindelijke vorm zorgen als het vervolgens weer droogt.

Het kleine, opengewerkte zwarte vaasje is juist van vlierhout gemaakt, omdat dat heel sterk is. De zwarte kleur komt van ecolineverf.

Het mooiste stuk wat hij ooit gemaakt heeft, noemt hij ‘Aarde’. Het is gemaakt van een wortelstuk. Hij vindt dit de mooiste omdat het een hoge moeilijkheidsgraad had om te draaien: eerst de buitenkant rond maken, en dan met een kromme beitel de binnenkant draaien. De uitdaging daarbij was om het niet kapot te maken. Hij gebruikte daarom ducttape om de boel bij elkaar te houden tijdens het draaien.

Abma is van oorsprong huisschilder en kent dus de technieken van het vergulden en vermarmeren van hout. De verguldtechniek past hij tegenwoordig steeds meer toe. Zo staat er een verguld ganzenei op de piano te pronken.

Abma was altijd al geïnteresseerd in hout en zo’n 25 à 30 jaar geleden kocht hij zijn eerste draaibankje en later een grotere en nog weer een grotere. Het is een echte selfmade man. Hij is lid van de landelijke vereniging Radius, afdeling Noord en is geregeld met andere houtdraaiers (Blauwhuis, Lemmer enz.) samen aan het draaien en ervaringen uit te wisselen.

Bovendien staat hij op exposities en doet hij mee aan wedstrijdjes voor houtdraaiwerk. Zo won hij met de bamboeschaal vorig jaar de publieksprijs bij een landelijke demonstratiedag in Ede.

Dit jaar is hij uitgenodigd om naar de Kunstmaand Ameland te komen.

Wie vandaag de tentoonstelling niet gezien heeft, kan dus altijd nog de boot nemen naar Ameland!

 

Uw razende reporter, Janke Cnossen.

 

 

Orgel Ysbrechtum 150 jaar

Zaterdagavond 26 november organiseerde de kerk in Ysbrechtum een concert ter ere van het feit dat men 150 jaar geleden een nieuw orgel kreeg. Een gevarieerd programma met, natuurlijk, orgelspel door vaste organist Auke Buma. Maar daarnaast medewerking van zijn zoon Hessel Buma op trompet en het Ysbrechtumer koor ´It Brechtakkoord´ onder leiding van Henney Venema. Deze laatste zong ook nog solo 2 liederen.

Concert 150 jaar orgel in kerk Ysbrechtum (nu met foto’s)

Zaterdagavond 26 november organiseerde de kerk in Ysbrechtum een concert ter ere van het feit dat men 150 jaar geleden een nieuw orgel kreeg. Een gevarieerd programma met, natuurlijk, orgelspel door vaste organist Auke Buma. Maar daarnaast medewerking van zijn zoon Hessel Buma op trompet en het Ysbrechtumer koor ´It Brechtakkoord´ onder leiding van Henney Venema. Deze laatste zong ook nog solo 2 liederen.

Theo Wiersma opende de avond en vertelde de bezoekers ook tussen de diverse programmaonderdelen door leuke wetenswaardigheden over het orgel. Het orgel werd in 1866 gebouwd door orgelbouwer Willem Hardorff uit Leeuwarden. In al die jaren dat het orgel in de kerk in Ysbrechtum staat is er slechts één keer een restauratie nodig geweest in 1986. Daarmee is volgens Wiersma wel bewezen dat met de kwaliteit van dit orgel niets mis is.

Voor dit concert waren de mensen in groten getale naar de kerk gekomen. Zo´n 100 á 120 personen genoten van orgelmuziek afgewisseld met zang, solozang en trompetmuziek. Opvallend in het repertoire van koor ´It Brechtakkoord´ waren het lied ´Langstme nei Fryslân’ en slotnummer ‘Dit is jo orgel Hear’. Hierbij herschreef koorlid Joute de Graaf teksten van bestaande liedjes speciaal voor deze gelegenheid.

Organist Buma wist het orgel op heel veel verschillende manieren te bespelen en liet daarmee de veelzijdigheid en alle bijzondere klankkleuren van dit instrument goed te laten horen. Meerdere keren werd hij hierbij ondersteund door zijn zoon Hessel op trompet die in het dagelijks leven 1e trompettist van het Radio Filharmonisch orkest is.

Aan het eind van het concert werd natuurlijk organist Auke Buma in het zonnetje gezet. Al 36 jaar vast organist van de kerkelijke gemeente Ysbrechtum-Tirns-Tjalhuizum. Redenen genoeg om hem eens goed te bedanken voor al zijn inspanningen en toewijding.

Na afloop van het concert was er voor de bezoekers de gelegenheid om nog even gezellig na te praten onder het genot van een hapje en een drankje.

 

img_2213 img_2214 img_2216 img_2217 img_2220 img_2221 img_2223 img_2224 img_2225 img_2226 img_2228 img_2230 img_2231 img_2234 img_2235 img_2236

IMG_3648 vert corr Kerk 2015