Terugblikken Startzondag

Vanwege het wisselvallige weer is de dienst niet in de tuin van Epemastate maar in de kerk gehouden. Het was een plezierige dienst en de medewerking van ‘Harmonie Sneek’ was vreugdevol en feestelijk. Prachtig om te zingen met begeleiding van dit fanfareorkest. Het lied ‘mag ik dan bij jou’ van Claudia de Breij werd prachtig ten gehore gebracht (kippenvel).

De tekst werd door de kinderen van de zondagsschool voorgelezen, ook erg mooi. Ds. Hefting las het verhaal over Zacheüs van Karel Eijkman voor. Zacheüs (opperbelastingman) was niet geliefd, hoorde er niet bij. Maar Zacheüs werd opgemerkt (geproefd) door Jezus en dus ook opgenomen in de ‘kring’. Jezus was te gast bij hem. Ook in de kerk gaat het over ontmoeten, de ontmoeting met God en met de ander. Onszelf veranderen en anderen laten proeven dat de kerk een ‘goed’ verhaal heeft. Dit vraagt om naar de ander toe te gaan. Dit heeft te maken met ’open’ staan en iets van de kerk laten voelen (proeven). Iedereen mag er bij horen, ja hoort erbij. Zo worden we een levendige en levende gemeente.
De dienst werd afsloten met een ‘high tea’. Veel gezelligheid en samen proeven rondom de tafels die rijkelijk waren gevuld met uiteenlopende lekkernijen. Samen eten (proeven) en iets laten doorklinken van warmte en liefde, dat smaakt naar meer!


De cake door de kinderen feestelijk versierd

Gezellig en hoopvol!

DANK AAN ALLE MEDEWERKERS
We mogen terugzien op een geslaagde startzondag (startdienst). Samen ervoor zorgen dat de kerk een ‘open huis’ blijft. Geweldig dat u met zo velen gehoor hebt gegeven om etagères te vullen met lekkernijen. De koffiecommissie was weer een ware ondersteuning. Ook gemeenteleden hebben ons met raad en daad bij gestaan. De voorbereidingscommissie dankt u allen heel hartelijk voor uw hulp vóór en tijdens de startzondag.

Cijfers

Op de middelbare school, en dan praat je over zo’n 45 jaar geleden, verfoeide ik het systeem van cijfers geven al. Ik was geen goede leerder, ik moest het vooral, en trouwens nog steeds, uit de praktijk halen. Dus lessen volgen, huiswerk maken en beetje bij beetje mij de stof eigen maken. Geef mij geen boek onder het motto ‘stamp dat maar in je kop’, jammer, weer een 3.

Ik verkondig dus al heel lang dat ik alles wat met cijfersystemen, Cito-toetsen en eindexamens te maken heeft een slecht systeem vind. En eindelijk is er een Britse professor die dit ook vindt en het, hoera, ook durft uit te spreken. In zijn boek Cijfers geven werkt niet pleit hij ervoor om de kennis van leerlingen niet te meten in een finale toets aan het einde van een lesperiode maar continu te evalueren of leerlingen de stof hebben begrepen en ze feedback te geven.

Ook in Nederland is een groep leraren gegrepen door dit verhaal. “Wij zijn namelijk bezig om kinderen al van hun kleutertijd (!!) af te vatten in getallen. Daardoor doen leerlingen hun best niet meer als ze er geen cijfer voor krijgen. Zo wordt de nieuwsgierigheid ondermijnd”.

Deze leraren hebben nu een Facebookgroep ‘Actief leren zonder cijfers’ opgericht en gehoopt dat er honderd, misschien tweehonderd collega’s zich zouden aansluiten. Echter, de teller staat inmiddels op 3600! Zesendertighonderd onderwijsmensen die niets zien in cijfers geven. En toch wordt er maar mee doorgegaan.

En ja, waarvoor? Toen ik vanwege sollicitatieverplichtingen een CV moest maken en aan kwam zetten met een HAVO-diploma met allemaal zesjes, zei mijn coach dat die cijfers helemaal niet belangrijk waren omdat geen werkgever daar naar kijkt. Het diploma op zich, dat is belangrijk.

Dus als er later toch niemand naar cijfers kijkt, waarom wordt je er op scholen dan op af gerekend? Iemand die geen goede leerder is maar wel altijd alle lessen volgt, zijn werk maakt en behulpzaam is in de les staat dan bij voorbaat al op achterstand bij iemand die er de hele schoolperiode met de pet naar gooit, zich vlak voor het eindexamen opsluit in zijn kamer en alle leerstof in zijn kop stampt.

Ik hoop voor veel praktijkleerders dat die Facebookgroep het voor elkaar krijgt dat er proef gedraaid gaat worden met studies volgen zonder cijfers. Het zal mij tevens niet verbazen dat er dan ook veel minder leerlingen met een rugzakje van school komen. Wel een diploma, geen stempel. Klaar om het geleerde in de praktijk te brengen. De echte praktijk. Daar waar je uiteindelijk voor geleerd hebt.

MPM.

Zij vast, het zit vast, er is vast ….

Gisteren in de imposante Van Nelle Fabriek in Rotterdam naar medisch congres geweest: Arts en Voeding. Dit congres werd voor de 6e keer georganiseerd en kent ieder jaar een ander thema.

Thema van dit jaar: Leefstijl op Recept.
Rondkijkend in de zaal, gevuld met zo’n 600 belangstellenden, viel mij op, dat er opvallend veel uiterst slanke vrouwelijke artsen rondliepen in strakke designjurkjes, in combinatie met of hoge pumps of sneakers. Alsof zij allemaal al lang weten hoe je het best met voeding kunt omgaan, zelf in ieder geval het goede voorbeeld lijken te willen geven aan hun patiënten, en die, ondanks hun drukke en verantwoordelijke bezigheden toch allemaal de tijd vinden, om drie keer per week naar de sportschool te gaan en enkel verantwoorde gerechten op tafel te zetten.
Waar het in eerdere edities ging om (dierlijk) vet en suiker als slechteriken, was dit jaar ‘vasten’ HOT. En dan niet vasten zoals tijdens de Ramadan gebruikelijk is, want dat is eigenlijk meer een verplaatsing van het tijdstip waarop je eet, maar echt een tijdje (hoelang precies is nog niet goed uitgezocht bij mensen, alleen bij muizen) niet of nauwelijks voeding tot je nemen. Ook weer niet zo extreem als de ‘breatharians’ doen, deze week negatief in het nieuws vanwege het overlijden van een van hun aanhangers. Deze mensen beweren, dat voedsel, en misschien zelfs water, niet nodig zijn om het lichaam te onderhouden; men zou zich uitsluitend kunnen voeden met ‘prana’ (de levenskracht uit het Hindoeïsme), terwijl sommigen ook beweren, dat het zonlicht of astraal licht voldoende is.

Wat dan wel? Intermitterend vasten is goed, laten we zeggen elke paar maanden gewoon een aantal dagen heel weinig of niet eten. Dit heeft als gunstig resultaat, dat de grote voedselverwerkingsfabriek die het lichaam is, de gelegenheid krijgt om te herstellen. Alles wat je eet, elke maaltijd, kun je behalve als een bron van energie en nutriënten, ook beschouwen als een aanval op ons organisme. Tijdens een periode van vasten kunnen organen en immuunsysteem herstellen, kan het lichaam zich ontdoen van allerlei toxinen en afgewerkt materiaal. Direct nam ik me voor om de komende week in retraite te gaan en mij in een tentje op een eiland over te geven aan VASTEN. Alleen maar water drinken, misschien af en toe een zuurkool- of bietensapje. Dan eens kijken, hoe veel tijd je dagelijks overhoudt, omdat je geen boodschappen hoeft te doen, niet hoeft te koken, niet hoeft af te wassen…. WoW. Eens zien, hoe ik er na zo’n week aan toe ben! Behalve aan vasten werd er ook veel aandacht besteed aan hoe je leefstijlverbeteringen in de spreekkamer aan de orde kunt laten komen: stressreductie, goed slapen, voldoende beweging… Hier zie ik een mooie rol weggelegd voor artsen in de toekomst. Bewustwording is hierbij het codewoord. En het zou mooi zijn als VWS gezondheid, en niet ziekte in een business model centraal zou stellen… Dan gaan de hazen heel anders lopen in het zorglandschap.

De makkelijke weg?

In eerdere columns heb ik al wel eens verteld dat mijn jeugd een feest was. Niets te vrezen, onbezorgd en met veel liefde omringd. Ik was de jongste en kwam ver achter mijn broer en zussen aan. Als enigste nog thuis wonende kind had ik het ruimer, want mijn ouders hadden het ruimer met minder mensen in huis.

Ik leerde normen en waarden waarbij het belang van een juiste houding en instelling erg belangrijk werden geacht. Natuurlijk kwam school en leren eerst, en zodra men aan het werk ging was de baas de bepalende factor waar naar geluisterd moest worden.

Want als je luisterde en deed wat men van je verwachtte dan leerde je weer! Op tijd komen, en je maximaal inzetten was heel normaal. Ik leerde inderdaad enorm veel in mijn werk. Iets waarvoor ik mijn eerste baas nog steeds dankbaar ben.

Ik kreeg kansen omdat ik ervoor ging, ik vond meer werken of harder werken niet erg en op die wijze groeide ik ieder jaar weer door. Deze wijze had ook wel nadelen waar ik niet zo bij stilstond.

Ik vergat mezelf steeds een beetje meer….

En ook de weg naar resultaat werd altijd zo gekozen waarbij goed als enige juiste gold. Geen half werk, niet prutsen, en altijd streven naar het dat beetje meer. Nooit de makkelijke weg kiezen.

Op zich niet erg, want ook met klussen of verbouwen en in andere delen van het leven zijn zulke opgedane eigenschappen wel goed. Maar opnieuw….vergat ik mezelf weer iets meer.

Ikzelf werd steeds meer een achtergrond figuur. En daardoor vergat ik mezelf nog vaker. Mensen die gevoelig zijn voor gewichtstoename zullen de gevolgen hiervan kennen, en ik ben daar één van. Hoe meer ik naar mijn eigen achtergrond verdween…..hoe ongelukkiger ik me voelde en hoe meer ik at.

Ik kan het proces nu benoemen en er beter mee omgaan maar vroeger zag ik dat niet. Ik groeide en groeide…..tot een grote wending me tot inzicht deed komen en me ook toonde hoe het anders kon.

Maar helaas kon ik ook in dat proces niet voor makkelijk gaan. Het was opnieuw alles of niets, zwart of wit! Keihard strijden……en met een geweldig resultaat. Ik verloor meer gewicht dan menig Nederlander weegt….

Vol gas en dwars door alles heen. Een marathon gelopen, een berg gefietst. Maar God wat was het resultaat super. Nooit eerder voelde ik me zo goed. Helemaal uit mijn eigen schaduw gekropen.

En toen gaf het lichaam het op……al enige weken buitengewoon kapot ontdekte men midden in de nacht op de eerste hulp een hartfalen. En toen veranderde opnieuw alles…

De teller qua inzet ging op nul. Het lichaam liet de inspanning die ik gewoon was met sporten niet meer toe. Zwart Wit zijnde…zette ik de schaduw weer op mezelf. Alles of niets…..en als het dan niet alles is….dan is het dus niets!

De gevolgen hoef ik niet uit te leggen, niet blij met mezelf trad ik weer naar achter en vergat mezelf opnieuw. Het gewicht nam weer toe, en daarmee werd ook de schaduw weer dikker.

Enige tijd is er verstreken en ik heb de schaduw inmiddels naast me weten te drukken. Een beetje hulp van een goede diëtiste leert me met mijn minder inspanning ook resultaat te boeken. En dat voelt goed. Een gesprek over een zere arm met mijn huisarts bracht het onderwerp van mijn afvallen in het verleden even naar voren.

Ook mijn arts heeft het proces destijds als bijzonder ervaren en vond de terugval ook heel zonde. De vraag of ik met mijn nu beperktere mogelijkheden wel eens een operatie heb overwogen deed me schrikken.

Ik zou liegen als ik zei dat ik het nooit heb overwogen……maar……ik zag het als de makkelijke weg….

Ik zit ervoor nu, en overweeg, probeer er de juiste denkwijze bij te halen gesteund door mijn echtgenote.

Een dergelijk proces gaat niet snel, vergt veel voorbereiding en is niet zonder risico. Ik denk dat ik daar wel mee om kan gaan en qua inzet heb ik geen vrees.

Ik weet dat deze ingreep mijn schaduw weg zal halen en ik met mijn verminderde vermogen ook een duurzaam resultaat kan behouden.

Maar toch……ergens heb ik nog het gevoel van de makkelijke weg…

Ik hoop in de komende maanden in alle noodzakelijk bijeenkomsten en met mensen met behaalde resultaten nieuwe inzichten op te doen.

Dan wordt de in gedachten makkelijke weg hopelijk de juiste weg!

Denk regelmatig aan uzelf!

Weest wel juh…die Sneeker!

Iets met bloemetjes – Tikkie tikkie

Kindlief moet voor Biologie een heus herbarium maken. Iets met bloemetjes. Als puber loop je daar echt niet warm voor. Nee, inmiddels weet ik dat pubers en enthousiasme überhaupt niet samengaan, tenzij er op school wat uren uitvallen, of zo. Mijn puber-moeder-reflex gaat dan in stand ‘overdrive’ of ‘overdrijf’, ’t is maar net hoe je dat ziet. “OOOOOH LEUK HERBARIUM”. Bloemen zoeken, drogen en inplakken. Wie is er niet groot mee geworden. Ik spoorde kindlief aan de schoenen aan te trekken: hup we gaan!

Nu had school wel maatregelen genomen om het enthousiasme en de creativiteit bij de leerlingen niet té groot te laten worden. Uit een lijst van 30 bloemen/planten/onkruid moesten er 20 gezocht worden. Niet op de lijst, betekent geen punten en dus per definitie zinloos om uit te zoeken wat het is, laat staan ook te plukken en te drogen. Stel je voor dat je een wild aardbeitje of geraniumpje vindt en plukt. Maar goed.  Gewapend met lijst, telefoon en tas gingen we op pad. Telefoon? Ja, onmisbaar in de herbariumelarij.

Madeliefje: check; Paardenbloem: yes; Fluitekruid: plenty; Veldzuring: ach, daar kauwden wij vroeger altijd op.
De eerste 6 à 7 hadden we zo voor elkaar. Daarna werd het voor mij ook lastig, moest ik tot mijn spijt bekennen. Zilverschoon, Robertskruid, Smalle Weegbree, Hondsdraf en Wilgenroosje, pffff, daar had ik dus die telefoon voor meegenomen: we hebben gelukkig een paar goed bevriende bloemenvrienden in de hulplijn.

Uiteindelijk zijn we een keer of drie op pad geweest. Moeders druk speurend in de berm naar rode klaver (toen nog te vroeg), pinksterbloemen, vergeet-me-nietjes en speenkruid (al weer bijna voorbij). Kindlief druk kletsend over van alles en nog wat. ‘Vette vlogs, insta en skere tata’s’ ik ben weer helemaal bij.  

En dan ergens onderweg gebeurt er wat in je hoofd… Je ziet ineens overal prachtige bloemen in de bermen. Wat zijn bermen prachtige groenstrookjes. Wat zijn de bloemen mooi en wat zitten ze eigenlijk wonderlijk in elkaar. Wat een cadeautje zo’n herbarium, al denkt kindlief daar misschien anders over. Het opent mijn ogen in ieder geval weer voor het mooie stukje aardkloot waar ik me iedere dag begeef.

 

Kranslegging 4 mei

Dit jaar gaan de leerlingen van de basisscholen ( gr 5-8) uit Nijland, Folsgare en Ysbrechtum weer een krans leggen bij het geadopteerde oorlogsmonument in Tjalhuizum.

De bewoners van Nijland, Folsgare en Ysbrechtum worden uitgenodigd deze herdenkingsplechtigheid bij te wonen. Ook particulieren worden in gelegenheid gesteld om bloemen te leggen.

De leerlingen van de Epemaskoalle vertrekken om 19.30 vanaf school, voorafgegaan van een trommelslager.

Het wordt op prijs gesteld dat u mee wandelt.

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

“Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.”
Bron Trouw

Op 24 april heeft er in de Trouw een artikel gestaan over Wim Heins geschreven door Rob Velthuis.

Hier kunt u het hele artikel lezen.

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

cultuur

Rob Velthuis– 19:36, 24 april 2017

Gitaarbouwer Wim Heins. aan het werk.                                                © RVNaschrift

Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.

De geur van vers gezaagd hout kon zijn stemming bepalen. En er zijn nogal wat soorten, duizenden geuren en smaken zoals hij zei. Thuis had de verzamelaar ze in kleine schijfjes in een doos gecatalogiseerd. Daar kwamen die geuren bijeen, van paarden, bossen, kamfer, noem maar op. Oergeuren, zoals ze sinds mensenheugenis in de natuur zijn te vinden.

Dan zijn er de structuren en kleuren, die hij soms zelf kon beïnvloeden. Niet alleen werden stukken kwetsbaar hout in plastic verpakt om ze tegen houtworm te beschermen, bepaalde soorten ontwikkelden zo een schimmel die verkleuring veroorzaakte met een bijzondere uitstraling. Voor Wim Heins ideaal om te verwerken in een van zijn kunstwerken, die de gitaren van zijn hand waren.

Zie hem met liefde voelen en ruiken aan ruwe stukken hout in de documentaire ‘De stem van de gitaar’, die de Iraanse vluchteling Massoud Memar Nezhad in 2003 over hem maakte. Hoor Wim vertellen hoe hij eindeloos kon schuren, schaven en frezen aan een blok, dat hoe kleiner het werd ‘groeide’ naar de goede vorm. Hoe hij daarbij opging in zijn werk en in gedachten werd weggevoerd naar de oorsprong van zijn materiaal, of elders.

Was die kogel waarop zijn beitel stootte van een jager of een soldaat? Hoe waren de omstandigheden waarin dat zeldzame Braziliaanse slangenhout was gegroeid? Tot hij uiteindelijk via het hout filosofeerde over alle aspecten van het leven. Over de nietigheid van de mens, die zich vaak te druk maakt om niets, om banale materie of tijd.

Voor Wim was dat een vanzelfsprekende brug. Zijn liefde voor het maken van gitaren mocht groot zijn, de passie voor hout overtrof die. Niet alleen was hout het materiaal waarmee hij alles kon maken, het was voor hem de verbinding van de moderne wereld met de oermens die al werkte met hetzelfde product.

Prachtig als een vrouw

Hout en muziek brachten de ontheemde Massoud aan het eind van de vorige eeuw naar de gitaarbouwer. Ook voor de vluchteling was hout een metafoor. Hij voelde zich als een boom die was omgezaagd en weggevoerd naar een vreemde wereld. In Iran had hij een film willen maken over Ashig, een dissidente muzikant met zijn zelfgemaakte saz, een snaarinstrument. In Sneek sprak hij veel met Wim, en zag hoe hij uit een boom een gitaar vormde zo prachtig als een vrouw. Daaruit had hij hoop voor zijn toekomst geput.

De verraste wijze waarop Wim reageerde op die bekentenis, was typerend. Het duurde lang voordat hij in de gaten kreeg dat er van ver over de landsgrenzen belangstelling was voor zijn gitaren. Tot hij er niet meer van opkeek als iemand als Jan Akkerman zijn atelier binnenkwam voor een bestelling.

Of het nou deze meester-gitarist was met speciale wensen, of een amateur voor een doorsnee instrument; de gitaar bouwde hij met evenveel liefde. Ze konden haar krijgen zoals ze wilden, desnoods ingelegd met diamanten. Of, zoals voor jazzgitarist Jan Kuiper, met een dubbele set snaren kruislings over elkaar gespannen.

Handig was hij met zijn twee rechterhanden altijd geweest, mogelijk omdat hij stamde uit een ambachtelijke familie. Zijn opa Willem was kleermaker en maakte, net als Wim met zijn gitaren, pakken op bestelling. Ook moeder Geke kon handig kleren maken, en vader Eppie was lasser.

Zingend in de maat

Zijn belangstelling voor muziek werd opgewekt op de lagere school in Wommels. De meester liet de kinderen blokfluit en viool spelen en op wandeltochten zingend in de maat lopen. De muzikale revolutie deed in de jaren zestig de rest. Jimi Hendrix en hardrockbands hadden zijn voorkeur. Staand voor de etalage van een muziekwinkel raakte hij gefascineerd door de aanblik van een elektrische gitaar.

Zo’n instrument kon hij zich financieel niet veroorloven. Hij bouwde er zelf een waarmee hij zich urenlang kon terugtrekken op zijn zolderkamer, zittend onder een poster van Che Guevara. Hij verslond literatuur over gitaren en begon te experimenteren met constructies. Zo ontwikkelde hij zich met engelengeduld en boerenslimheid tot gewaardeerd meesterbouwer.

Eigenlijk had hij de vrijheid van het muzikantenleven willen ervaren. Na een aantal jaren brak Wim zijn studie aan het conservatorium echter af. De klassieke opleiding boeide hem niet, een richting ‘lichte muziek’ was er nog niet. Zijn verknochtheid aan Friesland stond voor een jazzopleiding een verhuizing naar Hilversum in de weg.

Zelf spelen was een voorwaarde voor zijn vakmanschap, dat gebaseerd was op gevoel, intuïtie en ervaring. Met berekenen en meten had hij weinig op. Met zijn broer Eppie (drummer) had hij in een barre winter zijn eerste band opgericht die repeteerde in een leegstaand rusthuis en op een zaterdagavond zijn debuut zou maken op een buurtfeest. Die ochtend stak een doorgedraaide buurman zijn huis in de fik, waarbij ook de aanpalende woning van Wim en zijn toenmalige vrouw Anita in vlammen opging. Dat was het einde van zijn eerste gitaar, en het voorlopige einde van spelen in een band.

Op een steenworp afstand in Ysbrechtum betrok Wim later met Jeltsje een klein huisje achter de dorpswinkel, dat met uitbouwen en de aankoop van het pand ernaast uitgroeide tot een ruime woning. De verbouwingen nam Wim zelf ter hand, met uit eiken gezaagde vloerplanken en zelfgemaakte deuren en kozijnen. In 2015 stootte hij zijn winkel af en bouwde in zijn tuin een houten atelier.

 

Op intuïtie en gevoel vormde hij uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven. © RV

Vrijheid

Slechts kort had Wim in zijn jonge jaren in loondienst gewerkt. Daar was hij de man niet naar, hij had vrijheid nodig om zijn creativiteit kwijt te kunnen. Op een zolderkamer begon hij met het fabriceren van gitaren. Uit het teakhouten tafelblad uit Rinkes Koffiebar in Sneek bouwde hij zijn eerste basgitaar voor een vriend.

De eerste moeilijke jaren overbrugde hij dankzij het inkomen van zijn vrouw. Met het groeien van zijn houtvoorraden dijde zijn zaak in Sneek uit, tot na een aantal verhuizingen een vier verdiepingen hoog pakhuis werd aangekocht. In dat oude, gestripte pand bouwde hij een opslagruimte, werkplaats en winkel.

Hij verkocht er exclusieve fabrieksgitaren en aanverwante artikelen en bouwde op bestelling. Tot internet zijn intrede deed en de gitaren niet meer als warme broodjes wegvlogen. Het loonde niet meer om iemand de winkel te laten bestieren, zodat hij ongestoord in zijn werkplaats kon bouwen en dromen.

Die afzondering was zijn lust en zijn leven. Die vond hij ook op lange wandelingen over verlaten paden, of over de Boschplaat van zijn geliefde Terschelling. Ook naar zijn werk ging Wim liefst te voet, door weer en wind. Of hij liep even bij moeder in Wommels langs, elf kilometer verderop. Nooit liet hij zich opjagen, tijd speelde geen rol.

Evengoed genoot hij als een Bourgondiër van eten, drinken en gezelligheid. Met vrienden bezocht hij concerten, voetbalwedstrijden (Heerenveen), musea en gitaarbeurzen. Wekelijks was het kaatsen doen of kaatsen kijken. En hij speelde in de Ginhouse Blues Band, desnoods op bas als hij daarmee de band overeind kon houden. Altijd ging het om het sociale aspect, het mocht niet in werken ontaarden. Zoals ook het bouwen van gitaren uit passie voortkwam.

Wipte er familie of een vriend bij zijn zaak aan, dan gooide hij gerust de boel op slot om naar een terras te gaan. Of hij dan geen belangrijke klant kon missen? Welnee, die belangrijke klant zou hij voor hetzelfde geld op dat terras kunnen ontmoeten.

Velen zagen hem zoals Massoud in zijn winkel of werkplaats als een sociaal bindmiddel, als een mentor vol levenslessen die iedereen in zijn waarde liet. Hij was tegen de gevestigde orde, maar zou er nooit tegenaan schoppen.

Met zijn filosofische inslag had hij voor alles een relativerend woord. Zelfs toen zijn nieuwe atelier was voltooid en hij ongeneeslijk ziek bleek, bleef hij relaxed en nuchter als altijd. Leven en dood, hij noemde ze twee kanten van hetzelfde muntje.

Wim genoot zelfs van de noodgedwongen verkoop van zijn houtvoorraad, het maakt hem bewust van alle kennis die hij over het materiaal had opgebouwd. En hij was niet bang voor de dood, wel voor de klap die zijn vrouw en kinderen te wachten stond.

Willem Heins werd op 13 april 1956 geboren in Wommels en overleed op 11 maart 2017 in Ysbrechtum.

 

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Straatmeubilair voor een veilige schoolzone.

Afgelopen week zijn bij onze basisschool “de Epemaskoalle” 5 trottoirpalen en op de doorgaande weg Schoonoord/ Epemawei, 1 Julie© accentpaal geplaatst. Dit zijn palen die bedoelt zijn om automobilisten/gemotoriseerd verkeer te waarschuwen dat zij een schoolomgeving naderen. Door middel van het plaatsen van deze palen wil de gemeente Súdwest-Fryslân een bijdrage leveren aan een veilige schoolomgeving. Dankzij de robuuste en kleurrijke vormgeving staat de paal prominent in het midden van de weg nabij de afslag Schoonoord/ Epemawei. Op die manier geeft ze de boodschap ‘Opgelet! u nadert een school. Matig uw snelheid’.

SuperSneon goed bezocht

Afgelopen zaterdag 8 april was het weer “SuperSneon ” georganiseerd door de Ysbrechtummer toneelvereniging ’t is sa’t Falt.                                     

Link naar mijn Album

Op deze bijna traditionele ‘ diverse toneeluitvoeringen dag ‘ staat werkelijk van jong tot oud op de planken.  De jeugd met eigen gemaakte toneelspel zoals door de jongere jeugd het liefdesverhaal van Romeo en Julia en de oudere jeugd met een meer actuele verhaallijn afspelend op school en het schoolplein, gelukkig kwam alles goed en eindigde het met een feestje.

’s avonds werd door de oudere jeugd dit nogmaals gespeeld en ook de alderein (volwassenen) hadden een vermakelijke eenakter over een wel heel vreemde vergadering van een toneelclub hier heel ver hier vandaan.  De nodige gekke situatie zorgden voor een heerlijke dag met veel afwisseling.

Gelukkig hebben we de foto’s nog:  klik hier voor de link

Kinderen Ysbrechtum maken minuut lang kabaal voor school

De leerlingen van de Epemaskoalle in Ysbrechtum smeerden woensdagmorgen 22 maart j.l. hun kelen, zogen hun longen vol en zetten het op een roepen. Met toeters en trommels maakten ze een minuut lang zoveel mogelijk kabaal.

De basisschool deed mee aan de actie ‘Wij trekken aan de bel’ van het Liliane Fonds. Net als 300.000 scholieren van zo’n 1100 andere scholen in Nederland, Afrika, Azië en Latijns-Amerika. In Friesland deden achttien scholen mee.

Samen vragen de kinderen aandacht voor het recht op onderwijs van leeftijdgenootjes met een handicap in ontwikkelingslanden die niet naar school gaan.

tekst vanuit LC,  link naar LC   met video