Verslag Wits vastgoedonderhoud partij

Wits vastgoedonderhoudpartij

Zondagmiddag 13:00, tijd voor de jeugd om de laatste ledenpartij van het seizoen te kaatsen! Wie gaat er met de laatste krans vandoor? De weersvoorspellingen waren niet gunstig, maar het was heerlijk kaatsweer. Het bleef de hele dag droog waardoor er ook steeds meer publiek kwam en pas laat in de middag werd het wat frisjes op het terras.

https://myalbum.com/album/ATT1YSvkIApT

De jeugd had deze dag het veld voor zichzelf en het idee dat ze niet op de senioren hoefden te wachten na afloop vonden ze heerlijk. Zij gaan vaker een weekend op kamp. Bij de jeugd B werd er vlot gekaatst, concentratie is nergens voor nodig, een koprol en dan opslaan. Gaan met die banaan! Prachtig om te zien dat het spelletje steeds beter wordt beheerst en dat er genoeg talent op het veld loopt voor de toekomst. Liam Nauta werd koning van de jeugd B deze partij.
Bij de jeugd A werd er fanatiek gekaatst, met een paar lange partijen. Iedereen kaatste voor de verandering in tweetallen, zodat ook iedereen vol aan de bak moest. Het zorgde voor leuke partijen. De finale was met 5-5 zeer spannend en mooi voor het publiek. Een sterke afsluiting van het seizoen. Bij de jeugd A werd Lars Bekker koning.
Na afloop werden ook de competitiebekers en de Yn ‘e Flecht bokalen uitgereikt.
Het terras werd opgeborgen voor de winter en het is helaas alweer tijd voor onze winterstop. Familie Graafsma, kaatsers, ouders, scheidsrechters, perkleggers en bediening bedankt en tot volgend seizoen!

Prijswinnaars:

Jeugd B
Eerste Prijs: Liam Nauta (koning) en Ilse Jonker
Tweede Prijs: Charlot Stam en Femke Valkema
Derde Prijs: Famke de Jong en Annalin Franckena

KV Yn ‘e Flecht Bokaal: Steffan Overzet
Competitiebeker: Yuri Sterk

Jeugd A
Eerste Prijs: Lars Bekker (koning) en Syl Wessels
Tweede Prijs: Tess Koster en Ilse Elzinga
Derde Prijs: Milan Dijkstra en Yuri Sterk

KV Yn ‘e Flecht Bokaal: Lars Bekker
Competitiebeker: Milan Dijkstra

Lêste oarlochswinter ’44-’45

In prachtich ferhaal fan Ary Meintema-Jeltema fan Mantgum.
Yn’e 2e wrâldoarloch wenne hja yn Ysbrechtum, skean tsjinoer de âld skoalle. Ik mocht dit ferhaal fan har hjir pleatse.
Hier vindt u haar 2e verhaal

Het verhaal kunt u ook terug vinden onder de Reportages

Lêste oarlochswinter ’44-’45

It is nei achten, dus mei der nimmen mear op ‘e dyk wêze. It is roettsjuster, lantearnen brâne der al lang net mear.
Mem en ik sitte yn ‘e keamer, net al te waarm en hast like tsjuster as bûten, it lytse karbidlampke jout net folle ljocht. Ik wol fansels lêze, mar dat falt net ta.
Heit en broer Jelle (8 jier âlder as ik) binne neffens in fêst ritueel efkes foar achten de doar út gien. Heit giet nei bûten, harket goed oft der fuotstappen te hearren binne, jout Jelle in sein, dan stekke se gau de dyk oer en geane fia in achterompaadsje nei de bakker ta foar it wyklikse kaartjûntsje. 
 Jelle syn iennige fersetsje, hy sit thús ûnderdûkt en mei him dus net fertoane. Hy hat gelok hân dat er sa lang frij bleaun is fan arbeidzjen yn Dútslân. De earste jierren mocht er syn Mts-stúdzje yn Ljouwert ôfmeitsje en doe’t er eksamen dwaan koe, hearde hy fan in freon dat de direkteur fan de Grinzer Mts jongemannen de kâns joech om noch twa jier troch te learen en noch in diploma te heljen. Dat mocht net, de man liet de jonges as it ware ûnderdûke op skoalle en wie dêrmei strafber. Hy weage dus noch al wat foar syn jonges.
Mar ôfrûne simmer wie ek dat diploma helle en doe moast de kar makke wurde: nei Dútslân of ûnderdûke. Nei Dútslân gean, dat diene je net, it wie fansels ek hiel gefaarlik: wy hearden elke nacht it ientoanige gebrom heech yn ‘e loft fan de fleanmasines, dy’t op reis wiene mei har bommen. Yn ‘e moantiid itselde paad werom, ast’ gelok hiest as bemanning.
Underdûke dus, oerdei meast boppe mei stúdzjeboeken, jûns ûnder.
Mem en ik sieten dus hiel rêstich yn stilte, doe’t wy op in stuit gepraat hearden bûten, fuotstappen om it hûs. Dat kaam faker foar, wy wisten wat it betsjutte: de soldaten, dy’t yn Snits bivakearden, hiene wer in oefenjûn. It wiene net de superbataljons, dy sieten oan it front. Dit wie alles wat Hitler noch fine koe: jonges fan 16, 17 jier en manlju fan dik oer de 60. Net bot motivearre folk uteraard, se wisten dat de strijd ferlern wie, de alliearde legers sieten al aardich tichteby.
Wy harken der dus mar amper nei, oant ynienen de bel gong! 
Dat koe nimmen oars wêze as in soldaat.
Mem gong oerein: “Ik kin mar better iependwaan, Jelle is net thús en wa wit war se oars dogge”. 
Mei it karbidlampke yn ‘e han de gong yn, ik der achteroan, bang, ik wie 15 en gjin held. Mem die de doar iepen en dêr stie in soldaat mei syn gewear yn ‘e hân.
“Fahrrad, ich muss fahrrad haben”, sei er en hâlde foar myn gefoel syn gewear op Mem rjuchte. No wie ik echt deabenaud!
Mem hie net mear as legere skoalle hân, mar se sei:hiel rêstich: “Geen Fahrrad, wij gaven Fahrrad aan Deutschers.”
Dat wie sa, doe’t de fytsen ynlevere wurde moasten, hie Heit de fyts fan Mem en fan my fuortbrocht, mar syn eigen, de bêste fan de trije, hie er net jûn, dy waard kreas himmele en ûnder it bêd yn harren sliepkeamer lein. Dy skoandere, noch goede fyts, dy’t sa djoer west hie, oan de fijân jaan, dat koe er net.
Ik wist dat dy fyts dêr dus flak njonken ús yn de sliepkeamer lei en die de mûle al iepen, ús mem fielde dat blykber, se seach my oan wylst se in bytsje foar my stean gong. Se sei noch in kear dat wy de fytsen oan de Dútsers jûn hiene.
Ik woe wol raze: Jou dy fyts doch, hy sjit Mem dea! Mar blykber wie har oerwicht sa grut dat ik neat sei.
En doe wie it ynienen net mear nedich: de soldaat draaide him om en ferdwûn hastich yn it tsjuster tusken de huzen.
Op itselde stuit begriepen wy it: wy hearden kommandearjende stimmen tichterby kommen. Mem die gau hiel stil de doar ticht en suchte fan verromming. En ik sei: “Hy hie mem grif deasketten!”
Pas folle, folle letter haw ik begrepen dat wy net itselde seagen: ik seach in soldaat mei in gewear yn ‘e hân, Mem seach in deabenaude jonge, dy’t allinne mar nei hûs woe, nei syn feilige hûs,nei syn eigen folk. Net mear fjuchtsje, it wie ommers al verleren.

Ary Meintema-Jeltema

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

“Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.”
Bron Trouw

Op 24 april heeft er in de Trouw een artikel gestaan over Wim Heins geschreven door Rob Velthuis.

Hier kunt u het hele artikel lezen.

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

cultuur

Rob Velthuis– 19:36, 24 april 2017

Gitaarbouwer Wim Heins. aan het werk.                                                © RVNaschrift

Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.

De geur van vers gezaagd hout kon zijn stemming bepalen. En er zijn nogal wat soorten, duizenden geuren en smaken zoals hij zei. Thuis had de verzamelaar ze in kleine schijfjes in een doos gecatalogiseerd. Daar kwamen die geuren bijeen, van paarden, bossen, kamfer, noem maar op. Oergeuren, zoals ze sinds mensenheugenis in de natuur zijn te vinden.

Dan zijn er de structuren en kleuren, die hij soms zelf kon beïnvloeden. Niet alleen werden stukken kwetsbaar hout in plastic verpakt om ze tegen houtworm te beschermen, bepaalde soorten ontwikkelden zo een schimmel die verkleuring veroorzaakte met een bijzondere uitstraling. Voor Wim Heins ideaal om te verwerken in een van zijn kunstwerken, die de gitaren van zijn hand waren.

Zie hem met liefde voelen en ruiken aan ruwe stukken hout in de documentaire ‘De stem van de gitaar’, die de Iraanse vluchteling Massoud Memar Nezhad in 2003 over hem maakte. Hoor Wim vertellen hoe hij eindeloos kon schuren, schaven en frezen aan een blok, dat hoe kleiner het werd ‘groeide’ naar de goede vorm. Hoe hij daarbij opging in zijn werk en in gedachten werd weggevoerd naar de oorsprong van zijn materiaal, of elders.

Was die kogel waarop zijn beitel stootte van een jager of een soldaat? Hoe waren de omstandigheden waarin dat zeldzame Braziliaanse slangenhout was gegroeid? Tot hij uiteindelijk via het hout filosofeerde over alle aspecten van het leven. Over de nietigheid van de mens, die zich vaak te druk maakt om niets, om banale materie of tijd.

Voor Wim was dat een vanzelfsprekende brug. Zijn liefde voor het maken van gitaren mocht groot zijn, de passie voor hout overtrof die. Niet alleen was hout het materiaal waarmee hij alles kon maken, het was voor hem de verbinding van de moderne wereld met de oermens die al werkte met hetzelfde product.

Prachtig als een vrouw

Hout en muziek brachten de ontheemde Massoud aan het eind van de vorige eeuw naar de gitaarbouwer. Ook voor de vluchteling was hout een metafoor. Hij voelde zich als een boom die was omgezaagd en weggevoerd naar een vreemde wereld. In Iran had hij een film willen maken over Ashig, een dissidente muzikant met zijn zelfgemaakte saz, een snaarinstrument. In Sneek sprak hij veel met Wim, en zag hoe hij uit een boom een gitaar vormde zo prachtig als een vrouw. Daaruit had hij hoop voor zijn toekomst geput.

De verraste wijze waarop Wim reageerde op die bekentenis, was typerend. Het duurde lang voordat hij in de gaten kreeg dat er van ver over de landsgrenzen belangstelling was voor zijn gitaren. Tot hij er niet meer van opkeek als iemand als Jan Akkerman zijn atelier binnenkwam voor een bestelling.

Of het nou deze meester-gitarist was met speciale wensen, of een amateur voor een doorsnee instrument; de gitaar bouwde hij met evenveel liefde. Ze konden haar krijgen zoals ze wilden, desnoods ingelegd met diamanten. Of, zoals voor jazzgitarist Jan Kuiper, met een dubbele set snaren kruislings over elkaar gespannen.

Handig was hij met zijn twee rechterhanden altijd geweest, mogelijk omdat hij stamde uit een ambachtelijke familie. Zijn opa Willem was kleermaker en maakte, net als Wim met zijn gitaren, pakken op bestelling. Ook moeder Geke kon handig kleren maken, en vader Eppie was lasser.

Zingend in de maat

Zijn belangstelling voor muziek werd opgewekt op de lagere school in Wommels. De meester liet de kinderen blokfluit en viool spelen en op wandeltochten zingend in de maat lopen. De muzikale revolutie deed in de jaren zestig de rest. Jimi Hendrix en hardrockbands hadden zijn voorkeur. Staand voor de etalage van een muziekwinkel raakte hij gefascineerd door de aanblik van een elektrische gitaar.

Zo’n instrument kon hij zich financieel niet veroorloven. Hij bouwde er zelf een waarmee hij zich urenlang kon terugtrekken op zijn zolderkamer, zittend onder een poster van Che Guevara. Hij verslond literatuur over gitaren en begon te experimenteren met constructies. Zo ontwikkelde hij zich met engelengeduld en boerenslimheid tot gewaardeerd meesterbouwer.

Eigenlijk had hij de vrijheid van het muzikantenleven willen ervaren. Na een aantal jaren brak Wim zijn studie aan het conservatorium echter af. De klassieke opleiding boeide hem niet, een richting ‘lichte muziek’ was er nog niet. Zijn verknochtheid aan Friesland stond voor een jazzopleiding een verhuizing naar Hilversum in de weg.

Zelf spelen was een voorwaarde voor zijn vakmanschap, dat gebaseerd was op gevoel, intuïtie en ervaring. Met berekenen en meten had hij weinig op. Met zijn broer Eppie (drummer) had hij in een barre winter zijn eerste band opgericht die repeteerde in een leegstaand rusthuis en op een zaterdagavond zijn debuut zou maken op een buurtfeest. Die ochtend stak een doorgedraaide buurman zijn huis in de fik, waarbij ook de aanpalende woning van Wim en zijn toenmalige vrouw Anita in vlammen opging. Dat was het einde van zijn eerste gitaar, en het voorlopige einde van spelen in een band.

Op een steenworp afstand in Ysbrechtum betrok Wim later met Jeltsje een klein huisje achter de dorpswinkel, dat met uitbouwen en de aankoop van het pand ernaast uitgroeide tot een ruime woning. De verbouwingen nam Wim zelf ter hand, met uit eiken gezaagde vloerplanken en zelfgemaakte deuren en kozijnen. In 2015 stootte hij zijn winkel af en bouwde in zijn tuin een houten atelier.

 

Op intuïtie en gevoel vormde hij uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven. © RV

Vrijheid

Slechts kort had Wim in zijn jonge jaren in loondienst gewerkt. Daar was hij de man niet naar, hij had vrijheid nodig om zijn creativiteit kwijt te kunnen. Op een zolderkamer begon hij met het fabriceren van gitaren. Uit het teakhouten tafelblad uit Rinkes Koffiebar in Sneek bouwde hij zijn eerste basgitaar voor een vriend.

De eerste moeilijke jaren overbrugde hij dankzij het inkomen van zijn vrouw. Met het groeien van zijn houtvoorraden dijde zijn zaak in Sneek uit, tot na een aantal verhuizingen een vier verdiepingen hoog pakhuis werd aangekocht. In dat oude, gestripte pand bouwde hij een opslagruimte, werkplaats en winkel.

Hij verkocht er exclusieve fabrieksgitaren en aanverwante artikelen en bouwde op bestelling. Tot internet zijn intrede deed en de gitaren niet meer als warme broodjes wegvlogen. Het loonde niet meer om iemand de winkel te laten bestieren, zodat hij ongestoord in zijn werkplaats kon bouwen en dromen.

Die afzondering was zijn lust en zijn leven. Die vond hij ook op lange wandelingen over verlaten paden, of over de Boschplaat van zijn geliefde Terschelling. Ook naar zijn werk ging Wim liefst te voet, door weer en wind. Of hij liep even bij moeder in Wommels langs, elf kilometer verderop. Nooit liet hij zich opjagen, tijd speelde geen rol.

Evengoed genoot hij als een Bourgondiër van eten, drinken en gezelligheid. Met vrienden bezocht hij concerten, voetbalwedstrijden (Heerenveen), musea en gitaarbeurzen. Wekelijks was het kaatsen doen of kaatsen kijken. En hij speelde in de Ginhouse Blues Band, desnoods op bas als hij daarmee de band overeind kon houden. Altijd ging het om het sociale aspect, het mocht niet in werken ontaarden. Zoals ook het bouwen van gitaren uit passie voortkwam.

Wipte er familie of een vriend bij zijn zaak aan, dan gooide hij gerust de boel op slot om naar een terras te gaan. Of hij dan geen belangrijke klant kon missen? Welnee, die belangrijke klant zou hij voor hetzelfde geld op dat terras kunnen ontmoeten.

Velen zagen hem zoals Massoud in zijn winkel of werkplaats als een sociaal bindmiddel, als een mentor vol levenslessen die iedereen in zijn waarde liet. Hij was tegen de gevestigde orde, maar zou er nooit tegenaan schoppen.

Met zijn filosofische inslag had hij voor alles een relativerend woord. Zelfs toen zijn nieuwe atelier was voltooid en hij ongeneeslijk ziek bleek, bleef hij relaxed en nuchter als altijd. Leven en dood, hij noemde ze twee kanten van hetzelfde muntje.

Wim genoot zelfs van de noodgedwongen verkoop van zijn houtvoorraad, het maakt hem bewust van alle kennis die hij over het materiaal had opgebouwd. En hij was niet bang voor de dood, wel voor de klap die zijn vrouw en kinderen te wachten stond.

Willem Heins werd op 13 april 1956 geboren in Wommels en overleed op 11 maart 2017 in Ysbrechtum.

 

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Column – Die & Die

“Hoe strik je ‘n veter? Max weet het beter! Hoe ruik je ether? Max weet het beter!”

In de jaren tachtig was er een informatieve jeugdserie op de VPRO die mij op het lijf geschreven was. Want ik weet nl. altijd alles beter. Ik kan ook alles beter. Da’s lastig hoor. Als je alles beter kunt. Beter de vaatwasmachine kunt inruimen, beter documenten kunt archiveren, beter een brief kunt schrijven, beter bloemen mooi in een vaas kunt doen. De spellingscontrole in Word vraagt mij vaak om advies en TomTom belt wekelijks om betere routesuggesties. Maar soms maken mensen er maar een prutswerkje van en dan is zo’n eigenschap best lastig.. Dan moet je mensen wéér adviseren en helpen. En dan irriteer je je weer dat ze het na een keer niet snappen..

Alle gekheid op een stokje, ik kan natuurlijk niet álles beter. Maar soms…
Een week of twee terug lag er een uitnodiging op de deurmat. Bij een kopje koffie bekeek ik deze eens goed. Eerst dacht ik nog dat het iets van vorig jaar was wat onder de trap vandaag gezweefd was. Want opruimen kan ik dan soms weer niet zo goed. Maar nee, dat was het toch niet. Het was een uitnodiging waarin we werden uitgenodigd een jaarvergadering van een vereniging bij te wonen. Maar daar waar mijn kalender al februari aangaf werden we tot twee keer toe uitgenodigd om 16 januari aanwezig te zijn. Apart. Maar goed tijdens mijn tweede kopje koffie de kwestie even het sociale netwerk opgeslingerd (kan ik ook heel goed) en de kwestie werd opgehelderd: het moest 16 februari zijn. Foutje! Een fout maken kan iedereen, de een wat meer als de ander, maar toch. Ik werd toch al wat kriegelig. Want een tweede blik op mijn kalender gaf aan dat we al 13 februari waren en de vergadering al over 3 dagen was.  Ja, u leest het goed: 3 dagen.
En toen kwam de ik-kan-het-beter weer even boven. Een uitnodiging voor een jaarvergadering staat bij de meeste verenigingen al een paar vergaderingen voor die tijd op de agenda, zo dat alle bestuursleden er goed naar kunnen kijken: klopt ie, ziet ie er netjes uit, zitten er geen flaters in? En, misschien wel het belangrijkste punt: wordt ie op tijd verspreid. Nu maakte het in dit geval niet zoveel uit, de periode waarin deze vereniging zijn jaarvergadering hóórt te organiseren lag al een paar maanden achter ons…Maar toch..

Ik ben niet gegaan. Ik geloof dat ik  geen lid meer ben van deze vereniging. Waarom ik dan wel een uitnodiging had ontvangen? Ik weet het niet, sommige ander wel-leden hadden er geen ontvangen.. Later had ik wel spijt want het bleek een hilarisch-bijzondere-zegmaaraparte vergadering te zijn geweest. Ik heb gehoord dat de voorzitter een andere agenda voor zich had dan de rest van de aanwezigen, maar gelukkig wel met de hoofdprijs van de verloting naar huis ging. Dat de contributie van dit jaar niet was geïncasseerd wegens vergeten, dat ook daarom de jaarvergadering die aan het begin van het winterseizoen hoort plaats te vinden ook wat verlaat was. dat er een bestuurslid zo moe was dat hij luid snurkend in slaap viel (of was dat omdat iemand voorzichtig, kritisch het “een slapende vereniging noemde?”) Wel jammer voor een vereniging die al honderd jaar bestaat en die het predicaat Koninklijk mag voeren. Best tenenkrommend..

En als ik dat allemaal zo hoor word ik wel een beetje geïrriteerd en komt mijn aloude ik-kan-het-beter weer boven. En ik denk dat heel veel mensen het beter zouden kunnen. Maar laat ik me niet opwinden, in plaats van koffie een kopje rustgevende thee nemen en zachtjes neuriën: “hoe strik je een veter, ik weet het beter… “

Die & Die

Nieuwjaar ingeluid met vuurwerk

Afgelopen zaterdag 31 december om 18.00 uur is het oude jaar uitgeluid met prachtig siervuurwerk verzorgd door de IJsbrechtumer VVV en mede dank de gulle giften was het een zeer geslaagd spektakel voor jong en oud.

De warme gluhwein en chocolade melk gingen er goed in want door de lichte mist voelde het winters koud aan en liet het vuurwerk sprookjesachtig oplichten in de donkere lucht.

Namens het VVV een gezond en gelukkig 2017 !

img_0020 img_0023 img_0035-combi img_0043 img_0045

 

Geslaagde overdékte kerstmarkt

In verband met de regenvoorspellingen besloot het VVV afgelopen vrijdag de kerstmarkt in het dorpshuis te organiseren i.p.v. op het dorpshuisplein zoals aangekondigd was.

p1030571

Zaterdag 10 december was het buiten inderdaad ‘súterich’ weer, binnen was het ‘smûk’ en gezellig. Buiten stonden een paar knapperende vuurkorven en waren er oliebollen en kerstbomen te koop.

p1030527p1030565

Binnen stond een diversiteit aan kramen van voornamelijk dorpsgenoten, wat overigens een paar verrassende kramen opleverde. Zo stond Theo Wiersma in een kraam met overbodige kerstspulletjes, maar met name ook met héél veel kwartetten, die hij dubbel in zijn verzameling had.

p1030546 p1030549

Cees Regeling verkocht zijn zelfgemaakte houten woonattributen en Gita Scholten had haar kraam vol gezet met versierde windlichten (gemaakt door haar kinderen) en tweedehandsspulletjes.

p1030557 p1030536

Pieter en Renske pakten net als vorig jaar flink uit met zelfgemaakte kerstballenkransen, chutneys, vlierbessensiroop, kerststalletjes enz.

p1030547 p1030540

 

Johannes Greidanus had de lékkerste kraam met kerststollen, kerstkransjes en –koekjes. Hij stond gezellig naast Marjan Koster met haar diverse bloemstukjes in potjes en vazen. En wie de winter écht verwacht, had even langs Anja Poiesz moeten gaan voor een lekker warm vest of een paar stoere, warme sokken.

p1030568 p1030555 p1030538 p1030534

Buiten deed Jan Elzinga hard zijn best om zijn verse kerstbomen te verkopen. En Arnold Boers in de oliebollenkraam had vrijwel constant klandizie.

p1030527 p1030531

In de foyer verkochten Gido Bos en Toon Scholten intussen het ene lootje na het andere en deelden met plezier de prijsjes uit.

p1030564 p1030562

Voorzitster Jinke Zondervan vertelde dat er vanaf een uur of drie tot ongeveer zeven uur een constante aanloop was geweest. Daarna nam het bezoekersaantal behoorlijk af. De geplande karaoke met kerstliedjes om half acht kon daardoor helaas niet doorgaan, wegens gebrek aan zangers..

Maar dat leek ook het enige minpuntje te zijn bij deze tweede kerstmarkt. Navraag bij de standhouders leerde dat iedereen “behoorlijk” tot “best wel veel” verkocht had en het een gezellige middag vond.

p1030527 p1030538

Verdiend – MPM

Als ik deze column schrijf zitten we in de tweede volle week van september 2016. En wat voor week. Zon, zon, zon en hoge temperaturen. Zomerse temperaturen. En daarmee wordt september steeds meer een échte zomermaand. Niet alleen voor het gevoel maar de harde cijfers tonen het ook aan. In de huidige eeuw hebben we al 13 septembermaanden gehad die meer zonuren hadden dan het gemiddelde van 138. En ook warmer waren. September 2016 ligt met een gemiddelde van 17,5 graad liefst 3 graden boven het gemiddelde van de septembermaanden. Naast dat dit het leven fleuriger maakt, krijgen we er ook meer energie van. Tevens is het ook nog eens een leuke economische instrooier: de bootjesverhuur, de buitenzwembaden, de terraseigenaren en de barbecue-slagers zijn maar enkelen die zo nog een paar extra euro’s mee kunnen pakken.

Edoch, de grootste bofkonten zijn wij. Maar ja, dat hebben we ook zelf gedaan. Voorzichtig wordt er namelijk gezegd dat die zomerse septembermaanden komen doordat de luchtvervuiling veel minder is geworden wat betekent minder wolken. Loon naar werken dus. Ja ja, u ook; iedere bijdrage, hoe klein ook, is er een. En dus hebben we zo’n mooie september gewoon verdiend. Met veel gratis vitamine D van de zon zodat we klaar zijn voor de winter.

En dan bedoel ik niet die kwakkelwinters van de laatste jaren maar een winter met stevige vorst. Heldere vriesluchten ook zonder wolken. Gezond voor mens en natuur. De natuur kan dan mooi zijn natuurlijke gang gaan met het schiften van schadelijke insecten en de mens door lekker buiten te zijn. Wandelen, hardlopen en natuurlijk schaatsen. De ijzers onderbinden en de Friese vaarten en meren over. Hebben we wel verdiend na jaren kunstijsbaan. Misschien ook weer eens ‘dé tocht der tochten’?

Kom op natuur, gun ons dat weer eens. Wij helpen jou, wij verdienen het dan ook om er iets voor terug te krijgen. Schonere lucht in ruil voor septemberzon en winterijs. Prima deal lijkt mij. En die paar wolken die af en toe langskomen en waar een beetje neerslag uit valt? Ach, dat houdt ons alert om vooral niet terug te vallen in oude gewoontes. Al het goede in het leven moet je nu eenmaal verdienen.

MPM.

Sportveld onderhoud uitgesteld, 1e gras weer gemaaid

Door het natte weer van afgelopen herfst en winter is besloten om het sportveld na de bouwvak een grote opknapbeurt te geven.  De grote en zware maaimachines van de gemeente konden het terrein niet op ivm met de wateroverlast, gelukkig heeft ons dorpsgenoot zijn eigen maaier ingezet zodat het gras enigszins kan bijkomen omdat het kaatsseizoen binnenkort weer begint.

IMG_63332pub

Sasz krijgt donatie geld

Op woensdagmiddag 30 maart heb ik eindelijk de cheque van mijn fantastische marathon van New York aan “Stichting Aangepast Zeilen Sneek” mogen overhandigen.Sasz

Ik heb deze New York marathon aangewend om deze bijzondere stichting in de belangstelling te zetten en om hiervoor donaties op te halen. SAZS geeft mensen met een lichamelijke en/of geestelijke beperking de mogelijkheid om de zeilsport te beoefenen. Deze organisatie wordt geleid door een enorme groep enthousiaste vrijwilligers en is volledig afhankelijk van giften.

Woensdagmiddag 30 maart was het eindelijk zover. Doordat de zeilers natuurlijk een winterstop hadden was het niet mogelijk dit eerder te doen. Maria Poiesz wilde dit met een klein feestje vieren en had bij Provinciale Waterstaat geregeld dat we met een groot schip mochten varen en de jeugd zelf achter het roer mocht. Gelukkig was het prima weer zodat het taart eten heerlijk aan boord kon.

Wat komt het bedrag van € 2105,38 goed terecht zeg!!!! Ik heb zo’n respect voor de vrijwilligers die de kinderen wekelijks weer glimmende ogen bezorgen. Wat wordt hier een liefde en energie ingestopt. Wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Ik ben dik tevreden……

Natuurlijk nogmaals iedereen super bedankt die gedoneerd heeft en dit mede mogelijk heeft gemaakt.
Liefs Anja

 

IMG_1489 IMG_1490 IMG_1491 IMG_1493