T’ai Chi kennismakingscursus

Vanaf 1 november organiseert Sportclub F en F The Inner Way een vijfweekse kennismakingscursus T’ai Chi in het speellokaal van de Epemaskoalle in Ysbrechtum. De lessen vinden plaats op woensdagavond van 20.00-21.00 uur. 
T’ai Chi is een Chinese bewegingskunst die heilzaam is voor lichaam en geest. Het hoofddoel is het versterken en versoepelen van het lichaam aan de hand van staande oefeningen en cirkelvormige bewegingen. Deelnemers aan de cursus T’ai Chi ervaren een ruimer inzicht in hoe je zelf een positieve prikkel kunt geven aan zowel lichamelijk als geestelijk welbevinden. 
Het geheel zal uw geest ontspannen en versterken, de concentratie vergroten en een positief effect op uw gezondheid hebben.
Wat kunt u verwachten van de kennismakingscursus?
In de periode van 5 weken laten wij u kennismaken met T’ai Chi Quan (de T’ai Chi Vorm). Hierbij gaan we op zoek naar een juiste lichaamshouding en het vinden van een alerte ontspanning.Voor wie is de kennismakingscursus T’ai Chi?
De cursus is prima geschikt voor iedereen die een keertje wil onderzoeken of T’ai Chi een bewegingsactiviteit is die bij hem of haar past.Meedoen?
Voorafgaand aanmelden voor de cursus T’ai Chi is noodzakelijk en kan via info@sportclubfenf.nl, via 0515-432030 of via www.sportclubfenf.nl (u kunt het inschrijfformulier downloaden).
De kosten voor de cursus van vijf lessen bedragen 75 euro.

Kamp Ameland

Vrijdagmiddag 22 september 2017 was het eindelijk zover op kamp naar Ameland. De 26 kinderen die mee gingen verzamelden zich rond half 4 bij het dorpshuis. Toen alle kinderen en begeleiders er waren vertrokken we in auto’s naar Holwerd waar we op de boot gingen naar Ameland.
Eenmaal in Holwerd aangekomen bleek dat de boot naar Ameland helaas vertraging had en gingen we uiteindelijk rond de klok van 6 uur op de boot naar Ameland. De kinderen hadden hun bestelling voor het warm eten al doorgegeven dus ze konden snel de goede fiets uitzoeken en op de fiets naar de kampeerboerderij. De kinderen hebben kamers uitgezocht en hun bedden klaargemaakt, maar die hebben ze de eerste nacht niet echt gebruikt om te gaan slapen. De patat en de snacks kwamen al snel en de kinderen hebben heerlijk gegeten.
Na het eten gingen we op de fiets naar het strand om een kampvuur te maken. De kinderen hebben hier enorm van genoten en het was erg gezellig bij het kampvuur. Na het kampvuur gingen we weer terug naar de boerderij en hier hebben de kinderen zich tot in de late uurtjes vermaakt met spelletjes spelen en lekker ouwehoeren. Het bleef de eerste nacht erg lang onrustig op de boerderij. Hierdoor zaten er zaterdagochtend veel kinderen met kleine oogjes aan de ontbijttafel.

Na het ontbijt zijn we op de fiets richting het bos gegaan en hier hebben de kinderen het spel vlagverovertje gespeeld. We hadden super mooi weer dus zijn we naar het bos richting het strand gegaan. Hier hebben de kinderen heerlijk gespeeld. Er waren zelfs twee bikkels die het water in zijn geweest. Op zaterdagmiddag is het altijd traditie om even naar het dorpje te gaan waar de kinderen even vrije tijd hebben en dan kunnen wij als begeleiding even bijkomen op het terras. Van al dat spelen en winkelen kregen de kinderen honger, terug op de boerderij stond er een heerlijke barbecue voor de kinderen klaar. De kinderen hebben hier heerlijk van gegeten.
’s Avonds was er niet een verplicht programma en konden de kinderen lekker hun eigen gang gaan. In de zaal stond wat lekkers voor de kinderen en stonden de discolampen en de muziek aan. Wij als begeleiding hadden ons alweer voorbereid op een avond met weinig slaap, maar het werd al gauw erg rustig in de boerderij. Wij als begeleiding dachten daar anders over want de kinderen hadden ons de eerste avond wakker gehouden, dus nu gingen wij met pannendeksel langs de kamers. Dit werd niet door alle kinderen gewaardeerd. Rond de klok van 1 uur sliepen alle kinderen heerlijk en ondagochtend moesten we de kinderen om 8 uur nog eens wakker maken.

Zondag was het alweer de laatste dag. We hebben eerst heerlijk met elkaar ontbeten en daarna met z’n allen de boerderij opgeruimd. Na het opruimen zijn we weer op de fiets gestapt richting het meertje. Hier konden de kinderen heerlijk spelen en even lekker bijkomen. De kinderen hebben met elkaar gespeeld en genoten van het mooie weer. Om half 4 gingen we weer op de boot terug naar Holwerd en hier stonden de eerste ouders ons alweer op te wachten. Wij hebben vernomen dat het erg rustig was de terugweg in de auto’s. Wij hebben als begeleiding erg genoten van alle kinderen die mee waren. We hebben een ontzettend leuk kamp gehad en kijken nu alweer uit naar de volgende keer!

Klik hier voor meer foto’s

Zee is gezond

Omdat het vakantie is deze keer een column over waar velen of heen gaan of wel zijn geweest al dan niet met kinderen: de zee. Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom er zoveel mensen vakantie houden aan zee? En waarom wij ook in het buitenland graag grote waterplassen opzoeken?

Wel, de universiteit van Michigan kan u daar het antwoord op geven. Wetenschappelijk hebben zij bewezen dat de zee gewoon gezond is. En wonen met uitzicht hierop helemaal. Het schijnt te zorgen voor minder stress. Waarom weet ik niet, het was maar een klein stukje in de krant, maar ik geloof het zonder meer. Zee doet mij tenminste altijd goed.

Maar ja, velen kunnen zich de luxe van aan zee wonen niet veroorloven en ja, er moet nu eenmaal ook gewerkt worden op plaatsen die iets verder van de zee liggen. En dus is voor velen de enige oplossing om te ontstressen vakantie houden aan zee. En dat komt mooi uit want daar is vakantie per slot van rekening voor. Of niet dan? Ja, je moet je natuurlijk niet gaan ergeren als je op een mooie zomerdag hutjemutje ligt op een overvol strand. Of aan kinderen die aan het ballen zijn. Nee, gewoon aan de vloedlijn gaan zitten en luisteren naar de zee. De golven. De krijsende meeuwen. Genieten van het vergezicht. De bootjes die terug komen van het vissen op zee. En ga ook eens kijken bij de mannen die vissen vanaf het strand. De rust die daar van afstraalt. Als je daar niet van ontstresst…..

Maar ook bij harde wind of storm helpt de zee bij stress. Laat de wind maar door je haren blazen, weg met die stress, opfrissen. En als het regent? Dan doet na een vluchtige blik op het strand een kop warme chocolademelk met appelgebak in de eerste de beste strandtent wonderen.

Want de commercie weet al lang dat de zee wonderen doet. Nog voor de onderzoeksresultaten beschikbaar waren hebben zij er dan ook al op ingespeeld. Zoals we laatst zagen toen we een paar dagen in Egmond aan Zee waren. Daar hing in een etalage een T-shirt met daarop de tekst: ‘Ik heb geen therapie nodig, ik ga gewoon naar Egmond aan Zee’. Tja, soms gaat gezond verstand sneller dan een onderzoek. Ongetwijfeld ook dankzij de zee.

MPM.

Wild bijenvolk bezet huis van familie Poiesz in de Hascarstrjitte.

Vanavond rond zeven uur is een grote zwerm bijen neergestreken in de Hascarstrjitte. Eerst vlogen ze bij de familie Scholten tussen en boven de struiken en daarna zochten ze een plekje op de gevel van de buren, de familie Poiesz.
Onze bijenspecialist dhr. Mosterman, die weer naast de familie Poiesz woont, zegt dat het niet één van zijn volken is. “Die zijn allemaal thuis”. Hij heeft een lokkast neergezet, maar de bijen vertikken het om daarin te kruipen. 
Mosterman heeft dit ook nog nooit zo gezien, maar weet wel van het fenomeen af. “Dit is een wild volk, ik denk dat de koningin niet deugt, want normaliter gaan ze als een kluitje om haar heen zwermen. Dit volk is van slag. Nu zoeken ze een plekje voor de nacht en het kan zijn dat ze hier vannacht tegen de gevel blijven hangen en morgen bijv. naar Bolsward vliegen om een plek te zoeken.”  We wachten de ontwikkelingen af….
Maar wie ze nog wil zien, moet dus snel zijn!
 
uw razende reporter, Janke Cnossen
 

Iets met bloemetjes – Tikkie tikkie

Kindlief moet voor Biologie een heus herbarium maken. Iets met bloemetjes. Als puber loop je daar echt niet warm voor. Nee, inmiddels weet ik dat pubers en enthousiasme überhaupt niet samengaan, tenzij er op school wat uren uitvallen, of zo. Mijn puber-moeder-reflex gaat dan in stand ‘overdrive’ of ‘overdrijf’, ’t is maar net hoe je dat ziet. “OOOOOH LEUK HERBARIUM”. Bloemen zoeken, drogen en inplakken. Wie is er niet groot mee geworden. Ik spoorde kindlief aan de schoenen aan te trekken: hup we gaan!

Nu had school wel maatregelen genomen om het enthousiasme en de creativiteit bij de leerlingen niet té groot te laten worden. Uit een lijst van 30 bloemen/planten/onkruid moesten er 20 gezocht worden. Niet op de lijst, betekent geen punten en dus per definitie zinloos om uit te zoeken wat het is, laat staan ook te plukken en te drogen. Stel je voor dat je een wild aardbeitje of geraniumpje vindt en plukt. Maar goed.  Gewapend met lijst, telefoon en tas gingen we op pad. Telefoon? Ja, onmisbaar in de herbariumelarij.

Madeliefje: check; Paardenbloem: yes; Fluitekruid: plenty; Veldzuring: ach, daar kauwden wij vroeger altijd op.
De eerste 6 à 7 hadden we zo voor elkaar. Daarna werd het voor mij ook lastig, moest ik tot mijn spijt bekennen. Zilverschoon, Robertskruid, Smalle Weegbree, Hondsdraf en Wilgenroosje, pffff, daar had ik dus die telefoon voor meegenomen: we hebben gelukkig een paar goed bevriende bloemenvrienden in de hulplijn.

Uiteindelijk zijn we een keer of drie op pad geweest. Moeders druk speurend in de berm naar rode klaver (toen nog te vroeg), pinksterbloemen, vergeet-me-nietjes en speenkruid (al weer bijna voorbij). Kindlief druk kletsend over van alles en nog wat. ‘Vette vlogs, insta en skere tata’s’ ik ben weer helemaal bij.  

En dan ergens onderweg gebeurt er wat in je hoofd… Je ziet ineens overal prachtige bloemen in de bermen. Wat zijn bermen prachtige groenstrookjes. Wat zijn de bloemen mooi en wat zitten ze eigenlijk wonderlijk in elkaar. Wat een cadeautje zo’n herbarium, al denkt kindlief daar misschien anders over. Het opent mijn ogen in ieder geval weer voor het mooie stukje aardkloot waar ik me iedere dag begeef.

 

Rages

Er is een nieuwe rage en ik wist het niet eens. Het zijn de Spinners. Ik heb geen idee wat je er mee moet maar het is een hype. Er gebeuren al ongelukken mee, ze zitten al vast in het haar en ouders slaan elkaar de hersens in bij de speelgoedwinkel, in de angst niet een te kunnen bemachtigen voor hun kroost. Vroeger sloegen kinderen elkaar de hersens in om iets felbegeerds te bemachtigen maar dat hoeft niet meer, dat doen de ouders wel voor hun schatjes. Die liggen ondertussen thuis verveeld op hun telefoon te zoeken naar alweer een nieuwere rage. Daarom zijn rages ook heel snel voorbij tegenwoordig. Je hoeft niet te sparen of voor buurvrouw een karweitje te doen. Nee, je ouders springen snel op de fiets om het te halen. Jammer, het zou zo leuk zijn als een rage es wat langer duurde. Zoals bijvoorbeeld de bingo. De bingo? Jaa, da’s ook een rage. Als je het tenminste Glamour Bingo noemt. Anders is het gewoon bingo en geen rage maar gewoon een suf spel. Nee, het moet Glamour Bingo heten, dan willen ineens alle glamoureuze, hippe mensen er heen. Je kunt dan bijna geen kaartjes meer kopen zo hip is het. Je krijgt een glaasje bubbels en je wint dan glamourachtige prijzen, zoals schoonheidsartikelen of een welnessweekend en zo word je dan nog mooier en hipper. Bij gewone bingo (moet ook uitgesproken met een gewone g en niet met een harde g) win je een pak koffie of een plant. Daar wil je niet gezien worden. Het gaat om de benadering. Hoe zet je het in de markt. Er was ook een dorp waar ik door heen reed deze week waar ze ook de klepel hadden horen luiden. Op een bord stond “Dames Bingo”. Het stond er heel trots, zo van: kijk ons eens hip wezen. Maar het was natuurlijk harstikke fout. Het moet echt Glamour Bingo wezen. Dames bingo dat doet vrezen voor handdoeken die je kunt winnen en een pakje panties, so not hip!!

Nee, da’s het rare met rages en hypes. Het komt erg precies. Het ene wordt een rage, het andere niet. Flippo’s bijvoorbeeld. Platte dingetjes. Meer niet. Maar de jeugd sloeg elkaar de tent uit om de flippo’s te bemachtigen. De Hoelahoep, ik had er vroeger ook een. Voor gespaard en de vriend van m’n zus reed met me naar Looper. Om ‘m te halen. Mijn moeder had waarschijnlijk geen tijd. Ouders deden vroeger niet aan rages. Iedereen had een hoelahoep. Ik was denk ik weer de laatste. Zoals ik al zei deden mijn ouders niet aan rages. De Rubik kubus heb ik dan ook nooit gehad. Geeft niks want ik kan het ook niet. Ik raak na één vlak al in de war en heb er het inzicht niet voor.
Het valt me wel op dat de meest geslaagde rages dus een buitenlandse, bij voorkeur Engelse naam hebben. Dus daarom zijn ook de Spinner, de hoelahoep en de Glamourbingo enorm hip en happening. Of geweest. En daarom is de gebreide sok, de zichzelfvullendeafwaskwast en appel ook nooit een hype geworden. De schapenkaas die Johannes verkoopt, daar zullen de kinderen echt niet voor achter de dranghekken gaan staan. Tenzij…hij het Sheepscheese gaat noemen.
Dan gaat de jeugd, oh nee sorry gaan de ouders massaal in de rij staan voor zo’n hip pakje Sheepcheese. Verkoop je er nog wat roggebread bij, want dat hoort zo bij rages, er komen altijd uitbreidingen op de markt die je ook moet hebben. Ideetje Johannes?

Die&Die

Controle-freak?

Ik hou van zekerheid. Ik ben enorm weg van plannen. Naast een plan A heb ik altijd een plan B en zelfs een plan C ligt al in de ontwerpkamer van mijn hoofd. Dikwijls krijg ik commentaar van mijn man: “Waarom wacht je niet eens rustig af hoe iets gaat lopen? Je gaat er al vanuit dat het niet zal slagen.” Man heeft dus alleen plannen A in zijn hoofd en die slagen schijnbaar altijd of zo. Feit is dat ik onrustig wordt als er geen back-up plan aanwezig is. Ik moet kunnen schakelen. Dat maakt mij reuze flexibel, vind ik zelf. Ik stap ook moeiteloos over van plan A naar B. Als ik dan maar weet van te voren wat plan B is en graag ook even een ruwe schets van plan C erbij graag.
Plannen zorgen voor rust en duidelijkheid.

Mijn hobby is naast ontspanning ook een enorme uitdaging voor mij. Wij hebben twee paarden en die maken geen plannen. Terwijl ik mijn rondjes door de bak maak, besluit mijn edele viervoeter die ene caravan die daar staat enorm eng te vinden en dus weigert zij die hoek in te willen gaan. Terwijl ik net bezig ben met een oefening de draf te verruimen, wordt deze wel heel erg verruimt en sta ik aan de andere kant van de bak. Nu moet ik dus schakelen. Mijn plan om goed met de dressuur bezig te zijn moet met spoed veranderd worden in een plan dat mijn paard die hoek in gaat.
Maar het beestje blijft weigeren. Terwijl ik hardop mij afvraag waarom het beestje zo blijft miepen in die hoek, zegt mijn instructeur liefelijk (dat dan weer wel) dat er ook een grote Miep op zit. Achterop zit niemand dus dan zal ik die Miep wel zijn. Hij heeft gelijk. Er moet een nieuw plan komen. Plan C dus. Paard is het probleem niet. Ik ben het. Mijn reactie bij onverwachte situaties moet aangepast worden. En wel direct. Dus niet rustig nadenken over een plan A, B en misschien ook C. Nee, NU!
Onder mijn cap stijgt de temperatuur inmiddels naar het kookpunt. Maar daar is mijn redding. Mijn instructeur. Hij blijft altijd rustig en hij krijgt het altijd voor elkaar dat het mij lukt. Ik luister naar hem en volg braaf zijn aanwijzingen.
“Handen laag, achterin het zadel en hou je tempo vast.”. Hij blijft dit herhalen en na veel rondjes zegt hij alleen nog maar: ”handen laag”. Zijn motto: ”Keep it simple and enjoy the ride”, komt ook hier weer van pas.

Vakanties zijn bij ons ook altijd ver van te voren al gepland. In December weten wij vaak al wat juli of augustus ons gaat brengen. Maar nu hebben wij besloten dat het een last minute gaat worden. Wat bezielde mij!!! Ik weet nu niets! Gaan wij wel weg? Wanneer dan? Waar gaan wij naar toe? De enige zekerheid die ik heb, is dat wij de zon op gaan zoeken. Warmte willen wij! Dus dat geeft wel wat ruimte om plannen te maken. Stiekem ben ik al op zoek om straks, heel spontaan, te roepen: ”Nou, kijk eens wat ik heb gevonden als bestemming!” (een geheime plan A). Dat ik ook al een lijst heb klaarliggen over wat er te doen is in die omgeving (een geheime plan B) moet ik, denk ik, even stilhouden. Dat ruikt teveel naar een plan (en de ruwe schets van plan C ligt dus ook al klaar).
Tegen de tijd dat wij daadwerkelijk vertrekken, heb ik die vakantie zeer zeker nodig…

Solo.

Zou hij dan echt verdwijnen?

 

Tijdens een rit naar een adres in het Groningse land waar ik voor mijn werk een opname moest uitvoeren luisterde ik met een oor naar de radio.

Ik had hem net wat zachter gezet aangezien het nieuws was begonnen. Het meeste nieuws ging volledig langs me heen maar één bericht bleef op zodanige wijze in mijn hoofd hangen dat ik eenmaal op lokatie aangekomen dat nog eens ging nazoeken.

Het bericht ging over het eens zo machtige medium televisie. En dan niet over de inhoud, kijkcijfers of aanstaande programma’s. Nee het ging over het voortbestaan!

Een recent onderzoek heeft aangetoond dat het gebruik van de televisie minder en minder wordt! Een deel wijst op het gebruik van tablet of computer om te kijken, maar het andere deel geeft aan dat we veel minder kijken dan vroeger.

Ik moest terug denken aan een tijd waarin alleen gedurende de avonduren op de televisie iets van bewegende beelden werd uitgezonden. De uren daarvoor toonden de zenders alleen een kleurrijk testbeeld.

Met de introductie van Duitse kanalen in Nederland kwam er bij ons ook overdag wel eens iets anders dan het testbeeld op televisie.

Het was in die tijd naast buiten spelen en luisteren naar de radio het enige medium waar nieuws, films en andere programma’s gevolgd konden worden.

Met vader samen kijken naar Hill Street Blues op een tijd waarop ik eigenlijk al op bed had moeten liggen zijn heel dierbare herinneringen geworden.

Als ik mijn eigen kijkgedrag volg dan snap ik de terugval wel. Ik kijk maar heel erg weinig meer. Ik vind heel eerlijk gezegd ondanks de vertienvoudiging van het aantal kanalen maar weinig programma’s meer de moeite waard.

Als ik kijk zijn het vaak programma’s op Discovery, maar net als op ieder andere zender is kijken een sport geworden waarbij je zodanig moet zappen dat je de reclame blokken kan overslaan.

Dit is knap lastig en maakt het kijken domweg minder leuk! Een film kijken is van hetzelfde laken een pak! Een film van anderhalf uur wordt een avondvullend programma met ongelooflijk veel onderbrekingen.

Dus ja…..ik kijk ook minder! Op je tablet of computer kijken bespaart een televisie…maar maakt de reclame blokken niet anders.

Wat ik dan wel kijk is Youtube, wat helaas ook niet meer vrij van reclame is. Inmiddels heb ik een aardige hoeveelheid kanalen verzameld die ik volg. In mijn geval kanalen over restauratie van auto’s en motoren, een verzamelaar van radio en andere geluidsapparatuur.

Maar ook leuke kanalen over koken, bakken en grillen worden veel door mij bekeken. Dus ja….ik kijk ook echt minder televisie.

En als dat bij mij zo is…zal dat bij veel meer mensen zo zijn en zal er dus een hoog waarheidsgehalte in het nieuws bericht zitten.

Zou hij dan echt verdwijnen?? Niet meer het grote tegenwoordig rechthoekige zwarte toestel op de kast??

Ik zoek een oude aflevering van Hill Street Blues op Youtube op en zweef even terug naar die tijd. De televisie was vierkant. Had tiptoetsen die je net als de huidige touchscreens met een vingertip kon bedienen.

Vader kijkt niet meer mee maar het gevoel is weer daar! Machtig mooi!! Televisie kijken!

Zou hij dan echt gaan verdwijnen??

Ik ga proberen het bestaan te rekken en zal wat vaker gaan kijken. En als iedereen dat doet kunnen we de televisie misschien wel redden!

Alvast heel veel kijkplezier.

Weest wel juh…Die Sneeker!

VVV Paasactiviteiten 2017

Zaterdag 15 april was het weer tijd voor de jaarlijkse Paasactiviteiten van de VVV. Om 14.00 uur verzamelden zich zo’n 25 kinderen en hun ouders en grootouders om de Paashaas en het Paaskuiken te helpen zoeken naar de kwijtgeraakte eitjes in de boomgaard van Epemastate.

De Paashaas was alle eitjes verloren en gelukkig hielpen alle kinderen goed mee om ze terug te vinden. Heel veel gouden, blauwe en rode eitjes werden al snel teruggevonden. Maar dat ene speciale groene ei bleek lastiger te vinden in het hoge gras van de boomgaard.

Gelukkig wist Antje Lotte toch ook dat groen eitje te vinden! Zij won daarmee een heel lekker prijsje; een chocolade Paashaas om van te smullen!

Vanaf half 4 ’s middags was het tijd voor de Paasspeurtocht van de VVV en JIJ voor de grotere kinderen. Dit keer moesten ze op pad om letters te zoeken die in het dorp verspreid hingen. Van alle losse letters moest dan uiteindelijk nog een woord gepuzzeld worden.

In kleine groepjes gingen in totaal 18 kinderen op pad om de letters te zoeken en de puzzel op te lossen. Een leuk klusje dat voor de een wat lastiger bleek dan voor de ander maar uiteindelijk wist iedereen het woord te ‘vinden’: kuikentje!

We hebben met alle kinderen een gezellige middag gehad! Graag tot volgend jaar!

Next generation – Tikkie tikkie

Als mijn ouders vroeger een nieuw apparaat kregen, vond ik het prachtig om dat ding uit te vogelen. Met de handleiding erbij alle mogelijkheden ontdekken. ‘Oh, dit kan nu ook, prachtig, hoeven we niet meer …’ Nieuwe technieken en ik, waren best een goede match. Gewoon proberen, dan kom je een heel eind. Ik was een wandelende helpdesk als anderen problemen hadden: computers, televisies, schotelantennes en later laptops, mobiele telefoons, iPads en allerlei soorten computerprogramma’s, ik hoefde er maar naar te kijken en ze deden het vaak weer. Tot grote frustratie van de eigenaren: ‘wat deed je nou? Waarom doet hij het nu wel dan? Dat heb ik ook gedaan!’ Ik haalde dan mijn schouders op, ik wist ook niet precies hoe het kon, het lukte gewoon.

Techniek moet altijd vernieuwen. Stilstand is achteruitgang. Sneller, kleiner, smarter, fantastisch. Maar wordt het er ook altijd beter van? Ik voel een persoonlijk kantelpunt aankomen. Ik moet mezelf dwingen om ook nieuwe technieken te gebruiken om bij te blijven. Ik vind ze niet meer logisch, het kost me veel energie.

Kindlief kijkt eens over mijn schouder mee als ik wat aan het zoeken ben op internet. Hoofdschuddend zegt hij “ik snap nooit als oude mensen google intypen in de zoekbalk… en sommige mensen tikken zelfs nog www. in. Tsssss”. Okeeeee, automatisme denk ik, want ik weet best dat google al begint te zoeken als je 1 woord in de zoekbalk intoetst. Maar, hé oude mensen?

Sinds enige tijd hebben we een nieuwe tv. Je raad het al, het is een hele slimme: een Smart TV. Ik denk dat deze TV mijn technologische ondergang wordt. Ik begrijp er helemaal niks van. De tv komt met een intelligente afstandsbediening. Pfff intelligent, my ass! Slaat echt helemaal nergens op dat ding, maar het is de enige manier waarop je het smarte deel van de TV op gang krijgt. En als je dat eenmaal aan hebt, kun je youtube kijken, ziggo on demand en zelfs netflix! Prachtig… Als de internetverbinding en ‘horizonbox’ (met eigen afstandsbediening) van Ziggo het houdt tenminste.

En dat is nu eigenlijk, denk ik, een beetje het probleem: onder ideale omstandigheden zijn al die vernieuwingen prachtig, maar ze worden gebaseerd op wat oudere vernieuwingen die nog niet helemaal zijn geoptimaliseerd. Dus waarom niet eerst verbeteren en daarna vernieuwen? Maar het zal wel aan mij liggen, dat ik de vernieuwingen niet bij kan benen.

Ik heb mijn dagelijkse routine met de nieuwe tv wel een beetje gevonden. Ik probeer iedere dag dapper met het ding overweg te gaan en een programma te zoeken dat ik leuk vind. En na een minuut of 5 gooi ik met een gefrustreerde mopper de afstandbedieningen bij kindlief op schoot. Help!

Tikkie tikkie