Opening nieuw pad en elektrische klok Toren Tjalhuizum

Onder stralende zon en blauwe lucht is zaterdag 21 oktober het nieuwe toegangspad naar de toren en begraafplaats van Tjalhuizum heropend. Bij werkzaamheden vorig jaar is een oud klinkerpad gevonden en deze is naar bovengehaald, gereinigd en terug gelegd. De toren en begraafplaats zijn nu netjes bereikbaar.

Tevens is de toren voorzien van een nieuwe elektrische kabel zodat nu de mechanische klok door een moter opgewonden wordt. Stille getuige van het oude klokkengewicht ligt nu bij de ingang van het pad.

Het opwinden van de klok gaat dus nu automatisch en ‘oud opwinder’ Siep Wiersma is met grote dank verrast met een prachtig kado namelijk als liefhebber van fryske hynders mag Siep als gast aanwezig zijn bij een prachtige paarden show volgend jaar in Leeuwarden.

(Stormruiter )  link show

TERUGBLIK AFSCHEIDSDIENST

Zondag 24 september was de laatste officiële dienst van ds. Aizo Wiebenga in de kerk van Ysbrechtum.
Lezing:Mat.3:13-17, een verhaal dat ds. Wiebenga na aan het hart ligt. Jezus staat bij de Jordaan waar veel mensen zich door Johannes laten dopen. Over en door water gaan daarvan lees je in de Bijbel veel mooie verhalen (gelijkenissen). Over redding en ‘nieuw’ leven. Jezus wil ook gedoopt worden, een ommekeer in Zijn leven. Jezus rekent zich bij de mensen die in het spoor van God willen gaan. Hij staat naast ons. Alleen gedoopt zijn en naar de kerk gaan is niet genoeg. Geloven doet een appel op ons hart. Je leven wordt gedragen in een groter verband dan wat je zelf kunt overzien. Je bent er in Gods naam. Dat heeft invloed op de levenshouding. Hoe uit zich dat? In alle bescheidenheid hebben we nu 10 jaar samen mogen zeggen en ervaren dat Jezus van ‘hogerhand’ doorgeeft dat ook jij mijn geliefde kind mag zijn en Ik van je hou zoals je bent. Het gaat om vergeving en genezing. Handen en voeten geven aan het Evangelie.

De dienst had een heel feestelijk tintje. Namens de kerkelijke gemeente sprak Piet Sikma lovende woorden over de prettige samenwerking gedurende 10 jaar. Dit werd onderstreept door een cadeaubon. Ook het prachtige kerkboeket was voor ds. en mw. Wiebenga bestemd. Mede door de medewerking van ‘It Brechtakkoard’ kunnen we terugblikken op een geslaagde dienst. Het koor zong o.a ‘You’ll never walk alone’ en ‘We are marching in the light of God’.

 
Tijdens het koffiedrinken na de dienst merkte je hoe vertrouwd ds. Wiebenga en de aanwezigen met elkaar zijn. We hopen ds. Wiebenga als gastpredikant nog vaak te ontmoeten.

 

Janke Metselaar-Helfferich

Terugblikken Startzondag

Vanwege het wisselvallige weer is de dienst niet in de tuin van Epemastate maar in de kerk gehouden. Het was een plezierige dienst en de medewerking van ‘Harmonie Sneek’ was vreugdevol en feestelijk. Prachtig om te zingen met begeleiding van dit fanfareorkest. Het lied ‘mag ik dan bij jou’ van Claudia de Breij werd prachtig ten gehore gebracht (kippenvel).

De tekst werd door de kinderen van de zondagsschool voorgelezen, ook erg mooi. Ds. Hefting las het verhaal over Zacheüs van Karel Eijkman voor. Zacheüs (opperbelastingman) was niet geliefd, hoorde er niet bij. Maar Zacheüs werd opgemerkt (geproefd) door Jezus en dus ook opgenomen in de ‘kring’. Jezus was te gast bij hem. Ook in de kerk gaat het over ontmoeten, de ontmoeting met God en met de ander. Onszelf veranderen en anderen laten proeven dat de kerk een ‘goed’ verhaal heeft. Dit vraagt om naar de ander toe te gaan. Dit heeft te maken met ’open’ staan en iets van de kerk laten voelen (proeven). Iedereen mag er bij horen, ja hoort erbij. Zo worden we een levendige en levende gemeente.
De dienst werd afsloten met een ‘high tea’. Veel gezelligheid en samen proeven rondom de tafels die rijkelijk waren gevuld met uiteenlopende lekkernijen. Samen eten (proeven) en iets laten doorklinken van warmte en liefde, dat smaakt naar meer!


De cake door de kinderen feestelijk versierd

Gezellig en hoopvol!

DANK AAN ALLE MEDEWERKERS
We mogen terugzien op een geslaagde startzondag (startdienst). Samen ervoor zorgen dat de kerk een ‘open huis’ blijft. Geweldig dat u met zo velen gehoor hebt gegeven om etagères te vullen met lekkernijen. De koffiecommissie was weer een ware ondersteuning. Ook gemeenteleden hebben ons met raad en daad bij gestaan. De voorbereidingscommissie dankt u allen heel hartelijk voor uw hulp vóór en tijdens de startzondag.

De makkelijke weg?

In eerdere columns heb ik al wel eens verteld dat mijn jeugd een feest was. Niets te vrezen, onbezorgd en met veel liefde omringd. Ik was de jongste en kwam ver achter mijn broer en zussen aan. Als enigste nog thuis wonende kind had ik het ruimer, want mijn ouders hadden het ruimer met minder mensen in huis.

Ik leerde normen en waarden waarbij het belang van een juiste houding en instelling erg belangrijk werden geacht. Natuurlijk kwam school en leren eerst, en zodra men aan het werk ging was de baas de bepalende factor waar naar geluisterd moest worden.

Want als je luisterde en deed wat men van je verwachtte dan leerde je weer! Op tijd komen, en je maximaal inzetten was heel normaal. Ik leerde inderdaad enorm veel in mijn werk. Iets waarvoor ik mijn eerste baas nog steeds dankbaar ben.

Ik kreeg kansen omdat ik ervoor ging, ik vond meer werken of harder werken niet erg en op die wijze groeide ik ieder jaar weer door. Deze wijze had ook wel nadelen waar ik niet zo bij stilstond.

Ik vergat mezelf steeds een beetje meer….

En ook de weg naar resultaat werd altijd zo gekozen waarbij goed als enige juiste gold. Geen half werk, niet prutsen, en altijd streven naar het dat beetje meer. Nooit de makkelijke weg kiezen.

Op zich niet erg, want ook met klussen of verbouwen en in andere delen van het leven zijn zulke opgedane eigenschappen wel goed. Maar opnieuw….vergat ik mezelf weer iets meer.

Ikzelf werd steeds meer een achtergrond figuur. En daardoor vergat ik mezelf nog vaker. Mensen die gevoelig zijn voor gewichtstoename zullen de gevolgen hiervan kennen, en ik ben daar één van. Hoe meer ik naar mijn eigen achtergrond verdween…..hoe ongelukkiger ik me voelde en hoe meer ik at.

Ik kan het proces nu benoemen en er beter mee omgaan maar vroeger zag ik dat niet. Ik groeide en groeide…..tot een grote wending me tot inzicht deed komen en me ook toonde hoe het anders kon.

Maar helaas kon ik ook in dat proces niet voor makkelijk gaan. Het was opnieuw alles of niets, zwart of wit! Keihard strijden……en met een geweldig resultaat. Ik verloor meer gewicht dan menig Nederlander weegt….

Vol gas en dwars door alles heen. Een marathon gelopen, een berg gefietst. Maar God wat was het resultaat super. Nooit eerder voelde ik me zo goed. Helemaal uit mijn eigen schaduw gekropen.

En toen gaf het lichaam het op……al enige weken buitengewoon kapot ontdekte men midden in de nacht op de eerste hulp een hartfalen. En toen veranderde opnieuw alles…

De teller qua inzet ging op nul. Het lichaam liet de inspanning die ik gewoon was met sporten niet meer toe. Zwart Wit zijnde…zette ik de schaduw weer op mezelf. Alles of niets…..en als het dan niet alles is….dan is het dus niets!

De gevolgen hoef ik niet uit te leggen, niet blij met mezelf trad ik weer naar achter en vergat mezelf opnieuw. Het gewicht nam weer toe, en daarmee werd ook de schaduw weer dikker.

Enige tijd is er verstreken en ik heb de schaduw inmiddels naast me weten te drukken. Een beetje hulp van een goede diëtiste leert me met mijn minder inspanning ook resultaat te boeken. En dat voelt goed. Een gesprek over een zere arm met mijn huisarts bracht het onderwerp van mijn afvallen in het verleden even naar voren.

Ook mijn arts heeft het proces destijds als bijzonder ervaren en vond de terugval ook heel zonde. De vraag of ik met mijn nu beperktere mogelijkheden wel eens een operatie heb overwogen deed me schrikken.

Ik zou liegen als ik zei dat ik het nooit heb overwogen……maar……ik zag het als de makkelijke weg….

Ik zit ervoor nu, en overweeg, probeer er de juiste denkwijze bij te halen gesteund door mijn echtgenote.

Een dergelijk proces gaat niet snel, vergt veel voorbereiding en is niet zonder risico. Ik denk dat ik daar wel mee om kan gaan en qua inzet heb ik geen vrees.

Ik weet dat deze ingreep mijn schaduw weg zal halen en ik met mijn verminderde vermogen ook een duurzaam resultaat kan behouden.

Maar toch……ergens heb ik nog het gevoel van de makkelijke weg…

Ik hoop in de komende maanden in alle noodzakelijk bijeenkomsten en met mensen met behaalde resultaten nieuwe inzichten op te doen.

Dan wordt de in gedachten makkelijke weg hopelijk de juiste weg!

Denk regelmatig aan uzelf!

Weest wel juh…die Sneeker!

“OPSKUOR YN IT MEDITAASJESINTRUM” ‘T Is Sa’t Falt” 2017

“OPSKUOR YN IT MEDITAASJESINTRUM” ‘T Is Sa’t Falt” 2017

Spile: freed 27 en sneon 28 jannewaris.
Plak: Doarpshûs “It Nije Formidden Ysbrechtum

Spilers: Paul (Julius), Jantine(Hayo), Jehannes(Bart), Meiny(Roxanne),Jinke(Heleen) en Janke(Wendy)
Rezjy: Monte Huizinga

We sjogge in moai en fleurich oankleid toaniel, de klean alhiel yn “stijl”..Julius en Hayo yn “meditaasje” wyt..sturtsje, roas.

It stik yn “stekjes”:

Julius en Hayo:Fredich, meditaasje nocht, gjin jild, te min gasten, yoga, reiky, ynderlike rest, lotushâlding, sweverich,
Bart en Roxanne: bouwfakker, hùsfrou, “myn wiif”, masseare op de bank: Je t’aime, moi non plus…moai..!!
Tantra’s, tee fan sineeske krûden, shen en qi, kâld pilske, droege strot, smaaksum…in tas!
Heleen: gast, moai, blond, deselde tas…
Meditaasjeromte, sessy, heavy metal, dûnsje..moai fûn! Ûntspanne, snoarkje, STRESS! Ynspekteur Wendy…
Roxanne: swier!? Bart: ut de skroeven! Echte rein! Trochweake Heleen wrakseljend mei paraplu..knap dien, moai plaatsje!Roxanne, sere bùk, op de bank, fuotten omheech, kessens, ‘’Flight of the bumble bee”, drave, stapelje.
Stammersène lilke Bart, spycholoog, Prachtich!
Ûntspanne..ûntspanne..ûntspanne..ûntspanne!! SKODZJE! Hayo prachtich lilk, falt ùt har “rol”,selsevaluaasje
Taswiksel, reade bh, soad jild, FYOT…

Ein goed, alles goed!

De Ferwikkelingen binne moai ùtspile, komyske fersinsels, mei ferve spile,
Koart om let: in gesellige klucht, noflik “onthaasten” en gnize…

AEJ

 

Een ‘noflike’ zondagmiddag met Sânman & Sikke.

ArtYst kon zondagmiddag 66 gasten welkom heten in Doarpshús It Nije Formidden voor een twee uur durend optreden door Sânman & Sikke, een vocale mannengroep uit Workum (opgericht in 1994). Zeven zangers en een gitarist zongen de sterren van de hemel en breiden moeiteloos het ene genre aan het andere.
Arrangementen en variaties op songs van Crosby Stills & Nash, Alan Parsons Project en Gerry Raferty, Neil Young en The Mills Brothers wisselden elkaar moeiteloos af. Tussendoor waren zelfgemaakte liedjes met o.a. teksten van mevr. Aggy v.d. Meer uit Bolsward (inmiddels 88 jaar), zoals het lied Nachtlûd (‘de guozzen fleane oer’) te horen.
Alles werd op een vlotte manier en met de nodige droge humor en zelfspot, aan elkaar gepraat en daarbij werd een toelichting op elke volgende song gegeven.
Er waren liedjes in het Engels en in het Fries te horen, maar er werd gestart met een mooi instrumentaal nummer (“ja, de gitarist wol ek wat oandacht ha”). Naast het prachtige gitaarspel werden door de overige mannen diverse andere instrumenten bespeeld ter ondersteuning van hun schitterende zang.
De staande ovatie na afloop was hun terecht gegund en leverde nog een toegift op.

p1030506 p1030507 p1030508 p1030509 p1030510 p1030511 p1030512 p1030513 p1030514 p1030515 p1030517 p1030518

Een kijkje bij het jeugdtoneel

Jeugdtoneel
Sinds vorig seizoen heeft de Toneelvereniging ’t Is sa ’t falt een heel uitgebreide jeugdafdeling. Waren er voorheen alleen maar jongelui die de middelbare school bezoeken druk doende met het dorpse toneel, tegenwoordig starten de kinderen al vanaf groep 5 van de basisschool bij de toneelvereniging met toneellessen.
Dat wilde ik wel eens met eigen ogen bekijken dus ben ik op bezoek gegaan als reporter van www.ysbrechtum.com om maar eens te kijken hoe dat dan gaat, zo’n toneel les met zulke jonge kids.
Iedere vrijdagavond zijn er tegenwoordig 2 groepen met kinderen die les krijgen van Grytha Visser uit Leeuwarden. Een regisseuse met heel veel ervaring in de toneelwereld, met name ook in het werken met kinderen en jongeren.
Als ik binnenval in de les zijn ze al even bezig. Ik ben te gast bij de jongste kinderen uit groep 5 en 6 van de Epemaskoalle. Drie kinderen spelen een klein zelfbedacht stukje voor de rest, maar wel met een speciale opdracht van Grytha die erin verwerkt moet worden. In dit geval komt er een koor optreden met heel verlegen zangeressen. De andere kinderen moeten raden wat er aan de hand is met dit koor. En dit kunnen de actrices in de dop perfect want iedereen snapt wat er met dit koor aan de hand is.
Na het spelen van de scene volgt natuurlijk applaus. Maar ook een goede nabespreking met tips en tops. Want je kan er altijd weer wat van leren natuurlijk.
En deze kinderen hebben al aardig wat geleerd merk ik wel. Ze zijn behoorlijk serieus met de opdrachten bezig. Ze snappen wat je moet doen om een scene goed te spelen. Om de beurt vertellen ze wat voor een goede scene nodig is.
Duidelijk praten, zegt een van de kinderen. Een ander weet te vertellen dat je met je gezicht naar het publiek moet spelen. En je moet je inleven in de situatie. En ook in de persoon die je speelt. Want dan kan je emoties beter laten zien. Zo zit ‘t.
Wat weten deze kinderen al veel. Ze vertellen me dat het vooral zo leuk is omdat je ook heel grappige toneelstukjes kan doen volgens Jesse, maar vooral omdat je al je fantasie kan gebruiken bij toneelspelen vinden Marit en Mandy. En dat is gewoon superleuk.
En met die fantasie is niks mis, dat blijkt wel. De volgende opdracht is om in tweetallen in 5 minuten een heel spannende scene te verzinnen en op te voeren voor elkaar. En dat lukt gewoon. Er volgen een aantal korte scenes gespeeld door de kinderen die echt spannend waren. Insluipers, vechtpartijen, moorden, bommen, theaters die worden opgeblazen, bang publiek, een thuiskomst in het donker waarbij het licht stuk is en alle spullen gestolen blijken te zijn….. Ze schudden het zo uit hun mouw en spelen fantastisch.
Werkelijk, ik was erg onder de indruk. Fantastisch om te zien hoe deze regisseuse de kinderen begeleidt en inspireert. Maar vooral onder de indruk van de kunsten van deze jonge kinderen. Ik hoop ze nog veel vaker tegen te komen op het Ysbrechtumer toneel!
MKE

 

 

 

 

 

Prinses Laurentien en Pearle – Die&Die

Ik voeg deze column wat foto’s toe. Dat ben ik niet gewoon maar ik begin het idee te krijgen dat er meer beelddenkers in ons dorp zijn dan ik dacht. Meer mensen die het geschreven woord niet geheel begrijpen. Dat idee ontstond vorige week voor het eerst toen ik door het Epema bos liep en dit bordje zag hangen:

column-foto-1

Nou, duidelijk toch… Aan het begin van het bos hing al een tijd een officieel groen bordje met de regels van het bos. Maar dat was schijnbaar niet leesbaar op een groene achtergrond of zo… Dat was mij al vaker opgevallen maar ach, dyslexie in combinatie met een groen bordje, lastig.

Maar na een paar dagen begon ik toch echt te twijfelen over het niveau van onderwijs in Ysbrechtum en omstreken. Want wat is lezen toch schijnbaar moeilijk. Moest ik soms prinses Laurentien bellen om te overleggen over een analfabetisme programma in Ysbrechtum? Of moest Pearle een extra campagne voeren en een ogentestochtend houden in het dorpshuis?Want alles wat ik ook zag in het bos, nauwelijks aangelijnde honden…..Wel heel veel drollen en keutels. En kleine kindjes die enthousiast eikeltjes en kastanjes tussen die drollen vandaan plukken. En die schrikken van loslopende honden.  En veel lekker rennende en stoeiende honden. En nonchalante baasjes.
En toch laat het bordje niets aan duidelijkheid te wensen over. En toch ben je als hondenbezitter te gast in het bos. Dat prachtige stukje bos waar we in Ysbrechtum naar hartenlust in mogen wandelen. We zijn te gast en toch zijn we niet van plan om ons te houden aan de regels die de gastheer opstelt.
Raar. Terwijl de regels nu toch echt wel heel duidelijk zijn.

Heel duidelijk. Net als dit bordje:

column-foto-2Ook duidelijk leesbaar toch?  Dit is een bordje aan het hek van het Tammingalân, met veel vogels en andere bijzondere schepsels. Ook daar zijn we te gast. Met onze hond. Aangelijnd.

Niet dus. Ook hier hebben de hondenbezitters hulp nodig van Prinses Laurentien. Of van Pearle.

Ik weet het heus wel. Ze kunnen wél lezen. Het is hun echt wel duidelijk. Alleen is het bordje niet voor hén bestemd. Want zij hebben een ander soort hond. Een hond die daar wel mag zijn. Die daar wél los mag lopen. Natuurlijk is het heel goed dat er regels zijn, dat vinden zij ook. Echt, heel goed. Maar die regels gelden niet voor hun hond. Want hun hond is gehoorzaam. Hun hond komt meteen als je roept. Hun hond poept niet. Hun hond praat vogeltaal en fluistert met kikkers. Hun hond is bovennatuurlijk in verbinding met het baasje en heeft deze vrijheid nodig voor een beter karma.

Is u dat wel eens opgevallen? Dat sommige mensen boven de wet en boven regels staan? Vooral als het om hun hond gaat? Hun hond hoeft niet vast. Nee, hun hond niet. Niet op straat, niet in andermans bos en niet in een natuurgebied. Nee, zij hebben een bijzondere hond. Die hoeft dat niet. Zij hoeven ook geen schepje of zakje mee want hun hond poept bloemetjes en kersenbonbons.

Alle gekheid op een stokje.
Soms zijn afspraken echt niet duidelijk, zoals deze:

column-foto-3

Daar kan ik ook geen regel of wet van maken. Je blijft dus van het fruit af, maar dan mag het ineens weer wel. Of niet. Of wel….Laat maar dat fruit, ik ga wel naar Johannes.

En ik snap ook best dat je als hondenbezitter het je hond gunt om effe lekker te rauzen.
En er is ook een plek waar je het, volgens vage afspraken en boze buurmannen niet mag maar waarvan ik, en heel veel met mij, niet begrijp waaróm dan niet:

column-foto-4

Ik heb daar naar gevraagd (want je moet wel weten waarom en waarom niet, toch?) en het is mij nog niet duidelijk. Er zijn mooie hekjes om het perceel af te sluiten. Er lopen geen koeien en schapen. (want even voor de duidelijkheid: koeien en hondestront is dodelijk!), de aangelegen woningen hebben allemaal de achtertuin begroeid,en dus geen zicht op eventuele wandelaars met losrennende honden. En er zit een sloot tussen, perfect! Ik denk zelfs dat de hondeneigenaren bereid zouden zijn een bedragje te betalen voor het gebruik en onderhoud van dit stukje land.

Wat is de moraal van mijn verhaal? Als regels duidelijk zijn en aan duidelijkheid niets te wensen overlaten begrijp ik niet waarom jij je er niet aan hoeft te houden. Dan vind ik het zelfs ronduit onbeschoft dat jij je er niet aan houdt (NB. Je hond kan niet lezen en draagt geen bril).
Als regels onduidelijk zijn dan moeten we misschien verder onderzoeken waarom wel en waarom niet. En van wie. En voor wie. Soms es vragen of het anders kan.

Die&Die

vernieuwing.nl – Tikkie tikkie

Deze week had ik een introductiecursus Office365 van Microsoft. Gewoon om bij te blijven en te zien of dat ook een goede vernieuwing is voor onze organisatie. Ik kreeg deze cursus in Purmerend bij een bedrijf met ’s werelds meest ongelukkig gekozen naam: IS (kort voor Interned Services). Het werd een belevenis. Ik werd opgewacht door een gastheer met trendy baard, in een überhip gebouw met veel beton, onafgewerkte plafonds en glas.

Na het voorstelrondje, kreeg ik al een donkerbruin vermoeden dat ik wat uit de toon viel tussen de IT-ondernemers, filmmakers en een aantal gebruikers die het programma al hadden aangeschaft en toch wel benieuwd waren wat het allemaal kon. De trendy-baardman begon zijn presentatie. Met mijn concentratie in de hoogste stand, kon ik 80-90% van zijn tekst volgen. Pittig, maar zijn collega zou straks van alles laten zien, waardoor het allemaal duidelijk zou worden.

Na ruim een uur hield hij eindelijk zijn mond en nam zijn collega, de nerd, het over. Uit de introductie begreep ik dat Nerd expert op zijn gebied was en zijn hele werkzame leven vulde met het geven van adviezen en dit soort cursussen. Ik twijfel nog steeds of Nerd nu Nederlands of Engels was. hij was in ieder geval niet te volgen. Na een minuut of 10 begon deze column zich in mijn hoofd te vormen en moest ik moeite doen om niet te lachen als hij weer iets bijzonders zei. Het werd voor mij een absurde presentatie van onbegrijpelijke taal en falende techniek, slecht voorbereide demo-versies en knikkende medecursisten.

  • Voor je overgaat tot adoptie (van het programma kennelijk) moet je een governanceplan maken. (tuuuurlijk)
  • Je kunt de tags inserten in je document (spreek uit als dok-joe-munt)
  • Het whitepaper over de virtual academy kun je viewen vanaf de tenant. Ik share dat zo wel even met jullie. Weet iedereen wat een tenant is? Godzijdank waren er meer die geen idee hadden: het is een soort van container in de cloud waar al jouw data worden opgeslagen.
  • Je schijnt informatie te kunnen downdrillen als je die eenmaal vanuit je exceldok-joe-munt in dit wonderprogramma hebt gecopypaste. En als je dit programma dan fullsuite afneemt, nou dan schijn je ook iets heel bijzonders te kunnen doen.

Alsof deze informatie geen verwarring genoeg gaf, was het voorbeeld programma niet goed gevuld, waardoor de helft van de voorbeelden werd gevolgd door kreten als ‘in dit geval zit er niks in… eh… even kijken of het misschien hierin zit… ook niet, hmmmm… en ‘normaal zitten er wel meer dok-joe-munts in, maar ….’

Tot overmaat van ramp was er een hele trage internetverbinding. Ik vroeg nog of dit een kenmerk van het programma was waar we rekening mee moesten houden, maar toen werd mij het beeld van de timmerman voorgehouden, die overal zijn zaakjes voor elkaar heeft, behalve in zijn eigen huis. Zo was het dus ook met het internetbedrijf, ze ‘knepen’ bewust de gastverbinding wat af, anders zou iedereen hier maar filmpjes downloaden.

In grote verwarring stapte ik weer in de auto en naarmate de weg rustiger werd richting de afsluitdijk, werd mijn hoofd gelukkig ook weer wat overzichtelijk. Het was mij duidelijk wat ik moest adviseren voor mijn werk: we gaan gewoon een goed governanceplan voor adoptie van de fullsuite version downdrillen met whitepapers en virtual academies en als we het dan nog niet snappen, dan huren we een paar hippe gasten uit die ons via skype4business vanuit hun betonlook offices virtueel begeleiden door de cloud.

Lang leve de vernieuwing.nl

Tikkie tikkie

Samenloop voor Hoop, nog een week!!!

Nog een week.

Dan gaan we los. Samen lopen tijdens de Samenloop voor Hoop.
Het loopschema is klaar, de groepsfoto is klaar, en bijna al onze acties zijn klaar én de meeste donaties en opbrengsten
zijn binnen.
We hebben er als team voor gekozen om in de aanloop naar de loop toe onze acties te voeren. Om ons zo, als het zover is te kunnen richten op het lopen. En niet tíjdens de loop, zoals andere teams doen. Want het is nogal wat, samen 24 uur lopen. Daar willen we van genieten, bij nadenken, bij stilstaan (o,nee lopen, vooral niet stilstaan) en onze herinneringen koesteren. 24 Uur lopen, zoals symbolisch de 24 uur per dag strijd en vechten van een patiënt. Het houdt nooit op en gaat maar door, 24 uur lang..

Maar onze acties zijn dus allemaal geweest. Bingo, de jeugdclub, onze kraam, de krachtsportdemonstratie, de kaart van Jantine (opbrengst volgt nog)Nynke haar poster, de voetstappen, de donaties..
En dus hebben wij ons sponsorbedrag al bijna binnen.
Het is geen wedstrijd, het gaat niet om het geld, het is níet belangrijk, het is níet waar het om draait…maar toch…Toch zijn wij als team er in geslaagd, vooral
SAMEN MET U EN MET JULLIE
om een super, super, superbedrag bij elkaar te sparen.
Zit u op een stoel? Of houdt u even aan de tafel vast. Roep uw man er ook even bij.
Komt ie hoor:

Ruim ZESDUIZEND EURO! Ja, u leest het goed. ZESDUIZEND EURO! € 6.000,– en ruim hè, echt ruim.

Niet te geloven! En terwijl ik dit schrijf word ik er gewoon een beetje wiebelig en emotioneel van. Zoveel geld, zoveel donaties, zoveel voetstappen, zoveel sponsorbedragen, zoveel mensen die wat gekocht hebben, zoveel kinderen die mee hebben gewerkt, allemachtig prachtig! Dank dank dank! We zijn daarmee, tot nu toe de toppers van deze samenloop Sneek, maar nogmaals: het is geen wedstrijd en elke bijdrage telt. Ook van de kleine teams met mooie kleine initiatieven. Ook teams die pas op het laatste moment mee doen. Ook teams met patiënten die minder goed actie kunnen voeren. Alle bijdrages tellen.

Maar nu dus lopen. En ook daar zien wij u graag! Heel erg graag, echt heel erg graag.
Kom ons alstublieft aanmoedigen! Er zijn optredens, kraampjes, catering, muziek, van alles. Maar kom ook vooral tijdens de stille, moeilijke uren. ’s Nachts 3 uur of zo.
Wat zal het dan fijn voor ons zijn als er mensen zijn die ons aanmoedigen.

Op zaterdag 24 september om 16.00 begint het met een ereronde, met eregasten.
En daarna gaan alle teams los! Elk lid van ons team loopt 2 uren achter elkaar en we lopen in estafettevorm. Onderstaand ons loopschema:

16.00-18.00 uur: Stieny Ketelaar en Joke Kuipers
18.00-19.00 uur: Jinke Zondervan
18.00-20.00 uur: Marjan Koster
19.00-21.00 uur: Anneke de Vries
20.00-22.00 uur: Carla Speerstra
21.00-23.00 uur: Ada Roghair
22.00-24.00 uur: Jantine Nauta
23.00-01.00 uur: Alie Schaper
24.00-02.00 uur: Johannes Greidanus
01.00-03.00 uur: Anky Jongman
02.00-04.00 uur: Dineke Nieuwland
03.00-05.00 uur: Johannes Nieuwland
04.00-06.00 uur: Eke Romp
05.00-07.00 uur: Eddy van der Wal
06.00-08.00 uur: Aleida van der Wal
07.00-09.00 uur: Wieberen Postma
08.00-10.00 uur: Anneke Postma
09.00-11.00 uur: Peter Koster
10.00-12.00 uur: Jeltsje Zondervan
11.00-13.00 uur: Jinke Zondervan
12.00-14.00 uur: Edwin Mes
13.00-14.00 uur: Eke Romp
14.00-15.00 uur: Johannes Greidanus
15.00-16.00 uur: Allemaal!

Hieronder kunt u een link vinden naar het programma, met alle optredens en activiteiten:

http://www.samenloopsneek-swf.nl/samenloop/programma

We houden u ook volgende week op de hoogte van onze tocht, dus blijf onze facebookpagina in de gaten houden!

Nogmaals heeel erg, heeel erg bedankt!

Jantine, namens team It Nije Formidden

team-it-nij-formidden-slvh