T’ai Chi kennismakingscursus

Vanaf 1 november organiseert Sportclub F en F The Inner Way een vijfweekse kennismakingscursus T’ai Chi in het speellokaal van de Epemaskoalle in Ysbrechtum. De lessen vinden plaats op woensdagavond van 20.00-21.00 uur. 
T’ai Chi is een Chinese bewegingskunst die heilzaam is voor lichaam en geest. Het hoofddoel is het versterken en versoepelen van het lichaam aan de hand van staande oefeningen en cirkelvormige bewegingen. Deelnemers aan de cursus T’ai Chi ervaren een ruimer inzicht in hoe je zelf een positieve prikkel kunt geven aan zowel lichamelijk als geestelijk welbevinden. 
Het geheel zal uw geest ontspannen en versterken, de concentratie vergroten en een positief effect op uw gezondheid hebben.
Wat kunt u verwachten van de kennismakingscursus?
In de periode van 5 weken laten wij u kennismaken met T’ai Chi Quan (de T’ai Chi Vorm). Hierbij gaan we op zoek naar een juiste lichaamshouding en het vinden van een alerte ontspanning.Voor wie is de kennismakingscursus T’ai Chi?
De cursus is prima geschikt voor iedereen die een keertje wil onderzoeken of T’ai Chi een bewegingsactiviteit is die bij hem of haar past.Meedoen?
Voorafgaand aanmelden voor de cursus T’ai Chi is noodzakelijk en kan via info@sportclubfenf.nl, via 0515-432030 of via www.sportclubfenf.nl (u kunt het inschrijfformulier downloaden).
De kosten voor de cursus van vijf lessen bedragen 75 euro.

Kranslegging 4 mei

Dit jaar gaan de leerlingen van de basisscholen ( gr 5-8) uit Nijland, Folsgare en Ysbrechtum weer een krans leggen bij het geadopteerde oorlogsmonument in Tjalhuizum.

De bewoners van Nijland, Folsgare en Ysbrechtum worden uitgenodigd deze herdenkingsplechtigheid bij te wonen. Ook particulieren worden in gelegenheid gesteld om bloemen te leggen.

De leerlingen van de Epemaskoalle vertrekken om 19.30 vanaf school, voorafgegaan van een trommelslager.

Het wordt op prijs gesteld dat u mee wandelt.

Lêste oarlochswinter ’44-’45

In prachtich ferhaal fan Ary Meintema-Jeltema fan Mantgum.
Yn’e 2e wrâldoarloch wenne hja yn Ysbrechtum, skean tsjinoer de âld skoalle. Ik mocht dit ferhaal fan har hjir pleatse.
Hier vindt u haar 2e verhaal

Het verhaal kunt u ook terug vinden onder de Reportages

Lêste oarlochswinter ’44-’45

It is nei achten, dus mei der nimmen mear op ‘e dyk wêze. It is roettsjuster, lantearnen brâne der al lang net mear.
Mem en ik sitte yn ‘e keamer, net al te waarm en hast like tsjuster as bûten, it lytse karbidlampke jout net folle ljocht. Ik wol fansels lêze, mar dat falt net ta.
Heit en broer Jelle (8 jier âlder as ik) binne neffens in fêst ritueel efkes foar achten de doar út gien. Heit giet nei bûten, harket goed oft der fuotstappen te hearren binne, jout Jelle in sein, dan stekke se gau de dyk oer en geane fia in achterompaadsje nei de bakker ta foar it wyklikse kaartjûntsje. 
 Jelle syn iennige fersetsje, hy sit thús ûnderdûkt en mei him dus net fertoane. Hy hat gelok hân dat er sa lang frij bleaun is fan arbeidzjen yn Dútslân. De earste jierren mocht er syn Mts-stúdzje yn Ljouwert ôfmeitsje en doe’t er eksamen dwaan koe, hearde hy fan in freon dat de direkteur fan de Grinzer Mts jongemannen de kâns joech om noch twa jier troch te learen en noch in diploma te heljen. Dat mocht net, de man liet de jonges as it ware ûnderdûke op skoalle en wie dêrmei strafber. Hy weage dus noch al wat foar syn jonges.
Mar ôfrûne simmer wie ek dat diploma helle en doe moast de kar makke wurde: nei Dútslân of ûnderdûke. Nei Dútslân gean, dat diene je net, it wie fansels ek hiel gefaarlik: wy hearden elke nacht it ientoanige gebrom heech yn ‘e loft fan de fleanmasines, dy’t op reis wiene mei har bommen. Yn ‘e moantiid itselde paad werom, ast’ gelok hiest as bemanning.
Underdûke dus, oerdei meast boppe mei stúdzjeboeken, jûns ûnder.
Mem en ik sieten dus hiel rêstich yn stilte, doe’t wy op in stuit gepraat hearden bûten, fuotstappen om it hûs. Dat kaam faker foar, wy wisten wat it betsjutte: de soldaten, dy’t yn Snits bivakearden, hiene wer in oefenjûn. It wiene net de superbataljons, dy sieten oan it front. Dit wie alles wat Hitler noch fine koe: jonges fan 16, 17 jier en manlju fan dik oer de 60. Net bot motivearre folk uteraard, se wisten dat de strijd ferlern wie, de alliearde legers sieten al aardich tichteby.
Wy harken der dus mar amper nei, oant ynienen de bel gong! 
Dat koe nimmen oars wêze as in soldaat.
Mem gong oerein: “Ik kin mar better iependwaan, Jelle is net thús en wa wit war se oars dogge”. 
Mei it karbidlampke yn ‘e han de gong yn, ik der achteroan, bang, ik wie 15 en gjin held. Mem die de doar iepen en dêr stie in soldaat mei syn gewear yn ‘e hân.
“Fahrrad, ich muss fahrrad haben”, sei er en hâlde foar myn gefoel syn gewear op Mem rjuchte. No wie ik echt deabenaud!
Mem hie net mear as legere skoalle hân, mar se sei:hiel rêstich: “Geen Fahrrad, wij gaven Fahrrad aan Deutschers.”
Dat wie sa, doe’t de fytsen ynlevere wurde moasten, hie Heit de fyts fan Mem en fan my fuortbrocht, mar syn eigen, de bêste fan de trije, hie er net jûn, dy waard kreas himmele en ûnder it bêd yn harren sliepkeamer lein. Dy skoandere, noch goede fyts, dy’t sa djoer west hie, oan de fijân jaan, dat koe er net.
Ik wist dat dy fyts dêr dus flak njonken ús yn de sliepkeamer lei en die de mûle al iepen, ús mem fielde dat blykber, se seach my oan wylst se in bytsje foar my stean gong. Se sei noch in kear dat wy de fytsen oan de Dútsers jûn hiene.
Ik woe wol raze: Jou dy fyts doch, hy sjit Mem dea! Mar blykber wie har oerwicht sa grut dat ik neat sei.
En doe wie it ynienen net mear nedich: de soldaat draaide him om en ferdwûn hastich yn it tsjuster tusken de huzen.
Op itselde stuit begriepen wy it: wy hearden kommandearjende stimmen tichterby kommen. Mem die gau hiel stil de doar ticht en suchte fan verromming. En ik sei: “Hy hie mem grif deasketten!”
Pas folle, folle letter haw ik begrepen dat wy net itselde seagen: ik seach in soldaat mei in gewear yn ‘e hân, Mem seach in deabenaude jonge, dy’t allinne mar nei hûs woe, nei syn feilige hûs,nei syn eigen folk. Net mear fjuchtsje, it wie ommers al verleren.

Ary Meintema-Jeltema

Parasjute-jurk

In prachtich ferhaal fan Ary Meintema-Jeltema fan Mantgum.
Yn’e 2e wrâldoarloch wenne hja yn Ysbrechtum, skean tsjinoer de âld skoalle. Ik mocht dit ferhaal fan har hjir pleatse.
Hier vindt u het verhaal

Het verhaal kunt u ook terug vinden onder de Reportages

Koningsspelen Epema Skoalle

Vrijdag 21 april hebben de leerlingen van de Epemaskoalle meegedaan met de landelijk gehouden koningsspelen.

Het sportveld was omgetoverd tot een spelterrein en het thema dit jaar was het wilde westen.  De rodeostier was door onbekende oorzaak een dolfijn geworden maar dat kon de pret niet drukken.

Andere spelletjes waren schieten op pingpong balletjes, blik gooien met een indiaanse praat-stok ( wikipedia-link),  andere uitdaging was het zolang mogelijk hangen aan een spijkerbroek.   Mede door de inzet van de leerkrachten en de ouders en verzorgers was het een gezellige en leuke spelochtend.

      

Straatmeubilair voor een veilige schoolzone.

Afgelopen week zijn bij onze basisschool “de Epemaskoalle” 5 trottoirpalen en op de doorgaande weg Schoonoord/ Epemawei, 1 Julie© accentpaal geplaatst. Dit zijn palen die bedoelt zijn om automobilisten/gemotoriseerd verkeer te waarschuwen dat zij een schoolomgeving naderen. Door middel van het plaatsen van deze palen wil de gemeente Súdwest-Fryslân een bijdrage leveren aan een veilige schoolomgeving. Dankzij de robuuste en kleurrijke vormgeving staat de paal prominent in het midden van de weg nabij de afslag Schoonoord/ Epemawei. Op die manier geeft ze de boodschap ‘Opgelet! u nadert een school. Matig uw snelheid’.

Kinderen Ysbrechtum maken minuut lang kabaal voor school

De leerlingen van de Epemaskoalle in Ysbrechtum smeerden woensdagmorgen 22 maart j.l. hun kelen, zogen hun longen vol en zetten het op een roepen. Met toeters en trommels maakten ze een minuut lang zoveel mogelijk kabaal.

De basisschool deed mee aan de actie ‘Wij trekken aan de bel’ van het Liliane Fonds. Net als 300.000 scholieren van zo’n 1100 andere scholen in Nederland, Afrika, Azië en Latijns-Amerika. In Friesland deden achttien scholen mee.

Samen vragen de kinderen aandacht voor het recht op onderwijs van leeftijdgenootjes met een handicap in ontwikkelingslanden die niet naar school gaan.

tekst vanuit LC,  link naar LC   met video

Schaatsplezier op de Epema Skoalle

Het was een last-minute actie want op vrijdag 27 januari is er met de hele Epemaskoalle geschaatst  op de “Zwaluwbult” in Ysbrechtum. Dit is in het weiland achter de sportvelden.

epemaskoalle schaatsen tmb

De groepen 6,7 en 8 gingen van 9.00-10.00 uur en de groepen 3,4 en 5 van 10.00 tot 11.00. uur.    Het schaatsen was in plaats van de gymlessen.

Ouders waren ook van harte welkom om te kijken of om zelf mee te schaatsen.

Het was een fantastische ochtend .

Met sportieve groet,
Team Epemaskoalle

C3KsofuW8AELFHV.jpg large16298666_1424149274286539_7636104121488923814_n 16387067_1424149307619869_7569644194690514860_n 16388338_1424149297619870_1603309520016127955_n

Een kijkje bij het jeugdtoneel

Jeugdtoneel
Sinds vorig seizoen heeft de Toneelvereniging ’t Is sa ’t falt een heel uitgebreide jeugdafdeling. Waren er voorheen alleen maar jongelui die de middelbare school bezoeken druk doende met het dorpse toneel, tegenwoordig starten de kinderen al vanaf groep 5 van de basisschool bij de toneelvereniging met toneellessen.
Dat wilde ik wel eens met eigen ogen bekijken dus ben ik op bezoek gegaan als reporter van www.ysbrechtum.com om maar eens te kijken hoe dat dan gaat, zo’n toneel les met zulke jonge kids.
Iedere vrijdagavond zijn er tegenwoordig 2 groepen met kinderen die les krijgen van Grytha Visser uit Leeuwarden. Een regisseuse met heel veel ervaring in de toneelwereld, met name ook in het werken met kinderen en jongeren.
Als ik binnenval in de les zijn ze al even bezig. Ik ben te gast bij de jongste kinderen uit groep 5 en 6 van de Epemaskoalle. Drie kinderen spelen een klein zelfbedacht stukje voor de rest, maar wel met een speciale opdracht van Grytha die erin verwerkt moet worden. In dit geval komt er een koor optreden met heel verlegen zangeressen. De andere kinderen moeten raden wat er aan de hand is met dit koor. En dit kunnen de actrices in de dop perfect want iedereen snapt wat er met dit koor aan de hand is.
Na het spelen van de scene volgt natuurlijk applaus. Maar ook een goede nabespreking met tips en tops. Want je kan er altijd weer wat van leren natuurlijk.
En deze kinderen hebben al aardig wat geleerd merk ik wel. Ze zijn behoorlijk serieus met de opdrachten bezig. Ze snappen wat je moet doen om een scene goed te spelen. Om de beurt vertellen ze wat voor een goede scene nodig is.
Duidelijk praten, zegt een van de kinderen. Een ander weet te vertellen dat je met je gezicht naar het publiek moet spelen. En je moet je inleven in de situatie. En ook in de persoon die je speelt. Want dan kan je emoties beter laten zien. Zo zit ‘t.
Wat weten deze kinderen al veel. Ze vertellen me dat het vooral zo leuk is omdat je ook heel grappige toneelstukjes kan doen volgens Jesse, maar vooral omdat je al je fantasie kan gebruiken bij toneelspelen vinden Marit en Mandy. En dat is gewoon superleuk.
En met die fantasie is niks mis, dat blijkt wel. De volgende opdracht is om in tweetallen in 5 minuten een heel spannende scene te verzinnen en op te voeren voor elkaar. En dat lukt gewoon. Er volgen een aantal korte scenes gespeeld door de kinderen die echt spannend waren. Insluipers, vechtpartijen, moorden, bommen, theaters die worden opgeblazen, bang publiek, een thuiskomst in het donker waarbij het licht stuk is en alle spullen gestolen blijken te zijn….. Ze schudden het zo uit hun mouw en spelen fantastisch.
Werkelijk, ik was erg onder de indruk. Fantastisch om te zien hoe deze regisseuse de kinderen begeleidt en inspireert. Maar vooral onder de indruk van de kunsten van deze jonge kinderen. Ik hoop ze nog veel vaker tegen te komen op het Ysbrechtumer toneel!
MKE