Upgrade voor Dorpswinkel

Vandaag woensdag 11 oktober is onze dorpswinkel gesloten in verband met een kleine verbouwing of upgrade.

De Tl- en halogeen verlichting wordt vervangen naar energie zuinige Led verlichting en het plafond krijgt nieuwe frisse plafond platen,

Donderdag 12 oktober is al het moois al te zien en is onze dorpswinkel weer normaal geopend.

Kamp Ameland

Vrijdagmiddag 22 september 2017 was het eindelijk zover op kamp naar Ameland. De 26 kinderen die mee gingen verzamelden zich rond half 4 bij het dorpshuis. Toen alle kinderen en begeleiders er waren vertrokken we in auto’s naar Holwerd waar we op de boot gingen naar Ameland.
Eenmaal in Holwerd aangekomen bleek dat de boot naar Ameland helaas vertraging had en gingen we uiteindelijk rond de klok van 6 uur op de boot naar Ameland. De kinderen hadden hun bestelling voor het warm eten al doorgegeven dus ze konden snel de goede fiets uitzoeken en op de fiets naar de kampeerboerderij. De kinderen hebben kamers uitgezocht en hun bedden klaargemaakt, maar die hebben ze de eerste nacht niet echt gebruikt om te gaan slapen. De patat en de snacks kwamen al snel en de kinderen hebben heerlijk gegeten.
Na het eten gingen we op de fiets naar het strand om een kampvuur te maken. De kinderen hebben hier enorm van genoten en het was erg gezellig bij het kampvuur. Na het kampvuur gingen we weer terug naar de boerderij en hier hebben de kinderen zich tot in de late uurtjes vermaakt met spelletjes spelen en lekker ouwehoeren. Het bleef de eerste nacht erg lang onrustig op de boerderij. Hierdoor zaten er zaterdagochtend veel kinderen met kleine oogjes aan de ontbijttafel.

Na het ontbijt zijn we op de fiets richting het bos gegaan en hier hebben de kinderen het spel vlagverovertje gespeeld. We hadden super mooi weer dus zijn we naar het bos richting het strand gegaan. Hier hebben de kinderen heerlijk gespeeld. Er waren zelfs twee bikkels die het water in zijn geweest. Op zaterdagmiddag is het altijd traditie om even naar het dorpje te gaan waar de kinderen even vrije tijd hebben en dan kunnen wij als begeleiding even bijkomen op het terras. Van al dat spelen en winkelen kregen de kinderen honger, terug op de boerderij stond er een heerlijke barbecue voor de kinderen klaar. De kinderen hebben hier heerlijk van gegeten.
’s Avonds was er niet een verplicht programma en konden de kinderen lekker hun eigen gang gaan. In de zaal stond wat lekkers voor de kinderen en stonden de discolampen en de muziek aan. Wij als begeleiding hadden ons alweer voorbereid op een avond met weinig slaap, maar het werd al gauw erg rustig in de boerderij. Wij als begeleiding dachten daar anders over want de kinderen hadden ons de eerste avond wakker gehouden, dus nu gingen wij met pannendeksel langs de kamers. Dit werd niet door alle kinderen gewaardeerd. Rond de klok van 1 uur sliepen alle kinderen heerlijk en ondagochtend moesten we de kinderen om 8 uur nog eens wakker maken.

Zondag was het alweer de laatste dag. We hebben eerst heerlijk met elkaar ontbeten en daarna met z’n allen de boerderij opgeruimd. Na het opruimen zijn we weer op de fiets gestapt richting het meertje. Hier konden de kinderen heerlijk spelen en even lekker bijkomen. De kinderen hebben met elkaar gespeeld en genoten van het mooie weer. Om half 4 gingen we weer op de boot terug naar Holwerd en hier stonden de eerste ouders ons alweer op te wachten. Wij hebben vernomen dat het erg rustig was de terugweg in de auto’s. Wij hebben als begeleiding erg genoten van alle kinderen die mee waren. We hebben een ontzettend leuk kamp gehad en kijken nu alweer uit naar de volgende keer!

Klik hier voor meer foto’s

Belachelijk !!

Jongens heb je het al vernomen
Tiralalali, tiralalala
De kruidnoten, speculaas en banket zijn al in Nederland aangekomen
Tiralalali, tiralalala
Maar Sint die is nog heel ver weg
’t Is ook nog maar september, zeg
Tiralalali, tiralalala
Tiralalali, tiralalala!

Een beetje sarcastische versie op een oud Sinterklaasliedje speciaal bestemd voor 2017. In augustus las ik nl. een ingezonden stuk van een moeder die in een supermarkt al pepernoten en andere sinterklaas-lekkernijen had zien liggen. Ze vroeg zich af of de grootgrutter wel wist dat haar kind nog zomervakantie had.

Toen ik het las dacht ik even dat die moeder een beginnende zonnesteek had opgelopen. Totdat ik een paar dagen later in de supermarkt ook het sint-snoepgoed zag liggen. Augustus, hoogstaande zon, lange zomeravonden, barbecue en …. pepernoten !?! Ik weet niet bij wie er een zonnesteekje los zit, maar niet bij die moeder van het ingezonden stuk.

Om ten slotte alles uit te sluiten heb ik nog even met de gedachte gespeeld of het misschien pepernoten waren die tegen de datum aanzaten. Helaas, de houdbaarheidsdatum op de verpakking hielp mij snel uit de droom.

De commercie begint zo aardig door te draaien. Ik snap best dat er geld verdient moet worden, maar als je al zo idioot vroeg pepernoten in de winkel legt dan ben je bewust bezig om de Hollandse Sint-traditie de nek om te draaien. Rust er dan echt geen zegen op Sinterklaas in Nederland? Eerst de Zwarte Pieten-discussie en nu die belachelijk vroege pepernoten.Wordt er wel nagedacht over hoe ouders dit aan hun kinderen moeten verkopen? Pepernoten in de zomer? Ik ben tenminste blij dat ik geen kleine kinderen meer heb.

Nee, ik blijf al dit gedoe rond het Sinterklaasfeest ronduit belachelijk vinden. Soms is het beter om van tradities af te stappen of er een andere wending aan te geven maar doe het niet met het Sinterklaas-gebeuren. Sinterklaas hoort bij december en dat weet ieder kind. Hou het daar dan bij; die relatief korte tijd is al spannend genoeg voor ze en levert ze zelfs slapeloze nachten op.

Maar, laten we ook eerlijk zijn, het ligt niet alleen aan de geldverdienende grootgrutter. Wij, de consument, zijn mede de boosdoener. Als wij het strooigoed in augustus nog niet kopen hebben de winkels geen reden om het dan al in de schappen te leggen. Voor 2017 is het al te laat maar als we nu stoppen met het Sint-snoep te kopen tot de Sint in het land is, geven we wel een duidelijk signaal af. Want wat is anders de volgende commerciële stap? Paaseitjes in december?

MPM.

Biertje?

Wie vanmiddag de dorpswinkel of de bloemenwinkel een bezoek bracht heeft het misschien gezien óf geroken…

Door een foutje van de chauffeur bij het lossen van de kratten bier uit zijn truck viel er een voorraadkar met maar liefst 28 kratten bier van zijn laadklep zo voor de bloemenwinkel langs.

Een enorme ravage was het gevolg, zoals ook op de foto’s te zien is.

Gelukkig bleef de schade beperkt tot heel veel kapotte bierflesjes en een enorme plas bier voor de winkel en raakte er niemand gewond.

n scherven brengen geluk zullen we maar zeggen….

Verslag Doarpswinkel Greidanus Geschikt in Stijl partij

Verslag en foto’s van De Doarpswinkel Greidanus en Geschikt in stijl op onze website: www.kv-yneflecht.nl

Hier een link naar de foto’s:https://myalbum.com/album/GQ5IRxm62TeZ

Doarpswinkel Greidanus Geschikt in stijl partij

 

Twee weken na de eerste ledenpartij staat de oranjekoek alweer klaar op de zondagochtend.

Johannes Greidanus en Marjan Koster zullen deze dag waarschijnlijk zoals gewoonlijk niet alleen als sponsor aanwezig zijn,maar zeker ook als fanatiek kaatser.

Misschien staan ze wel tegenover elkaar in de finale!

Ook de prijzen die gewonnen kunnen worden zullen zeer waarschijnlijk weer lekker smaken.

 

Je kunt opgeven tot vrijdagavond 19.00 uur.

Opgeven kan tot vrijdag 19.00 uur.

Rages

Er is een nieuwe rage en ik wist het niet eens. Het zijn de Spinners. Ik heb geen idee wat je er mee moet maar het is een hype. Er gebeuren al ongelukken mee, ze zitten al vast in het haar en ouders slaan elkaar de hersens in bij de speelgoedwinkel, in de angst niet een te kunnen bemachtigen voor hun kroost. Vroeger sloegen kinderen elkaar de hersens in om iets felbegeerds te bemachtigen maar dat hoeft niet meer, dat doen de ouders wel voor hun schatjes. Die liggen ondertussen thuis verveeld op hun telefoon te zoeken naar alweer een nieuwere rage. Daarom zijn rages ook heel snel voorbij tegenwoordig. Je hoeft niet te sparen of voor buurvrouw een karweitje te doen. Nee, je ouders springen snel op de fiets om het te halen. Jammer, het zou zo leuk zijn als een rage es wat langer duurde. Zoals bijvoorbeeld de bingo. De bingo? Jaa, da’s ook een rage. Als je het tenminste Glamour Bingo noemt. Anders is het gewoon bingo en geen rage maar gewoon een suf spel. Nee, het moet Glamour Bingo heten, dan willen ineens alle glamoureuze, hippe mensen er heen. Je kunt dan bijna geen kaartjes meer kopen zo hip is het. Je krijgt een glaasje bubbels en je wint dan glamourachtige prijzen, zoals schoonheidsartikelen of een welnessweekend en zo word je dan nog mooier en hipper. Bij gewone bingo (moet ook uitgesproken met een gewone g en niet met een harde g) win je een pak koffie of een plant. Daar wil je niet gezien worden. Het gaat om de benadering. Hoe zet je het in de markt. Er was ook een dorp waar ik door heen reed deze week waar ze ook de klepel hadden horen luiden. Op een bord stond “Dames Bingo”. Het stond er heel trots, zo van: kijk ons eens hip wezen. Maar het was natuurlijk harstikke fout. Het moet echt Glamour Bingo wezen. Dames bingo dat doet vrezen voor handdoeken die je kunt winnen en een pakje panties, so not hip!!

Nee, da’s het rare met rages en hypes. Het komt erg precies. Het ene wordt een rage, het andere niet. Flippo’s bijvoorbeeld. Platte dingetjes. Meer niet. Maar de jeugd sloeg elkaar de tent uit om de flippo’s te bemachtigen. De Hoelahoep, ik had er vroeger ook een. Voor gespaard en de vriend van m’n zus reed met me naar Looper. Om ‘m te halen. Mijn moeder had waarschijnlijk geen tijd. Ouders deden vroeger niet aan rages. Iedereen had een hoelahoep. Ik was denk ik weer de laatste. Zoals ik al zei deden mijn ouders niet aan rages. De Rubik kubus heb ik dan ook nooit gehad. Geeft niks want ik kan het ook niet. Ik raak na één vlak al in de war en heb er het inzicht niet voor.
Het valt me wel op dat de meest geslaagde rages dus een buitenlandse, bij voorkeur Engelse naam hebben. Dus daarom zijn ook de Spinner, de hoelahoep en de Glamourbingo enorm hip en happening. Of geweest. En daarom is de gebreide sok, de zichzelfvullendeafwaskwast en appel ook nooit een hype geworden. De schapenkaas die Johannes verkoopt, daar zullen de kinderen echt niet voor achter de dranghekken gaan staan. Tenzij…hij het Sheepscheese gaat noemen.
Dan gaat de jeugd, oh nee sorry gaan de ouders massaal in de rij staan voor zo’n hip pakje Sheepcheese. Verkoop je er nog wat roggebread bij, want dat hoort zo bij rages, er komen altijd uitbreidingen op de markt die je ook moet hebben. Ideetje Johannes?

Die&Die

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

“Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.”
Bron Trouw

Op 24 april heeft er in de Trouw een artikel gestaan over Wim Heins geschreven door Rob Velthuis.

Hier kunt u het hele artikel lezen.

Voor Wim Heins (1956 – 2017) verbond hout de moderne mens met de oermens

cultuur

Rob Velthuis– 19:36, 24 april 2017

Gitaarbouwer Wim Heins. aan het werk.                                                © RVNaschrift

Op intuïtie en gevoel vormde Wim Heins uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven.

De geur van vers gezaagd hout kon zijn stemming bepalen. En er zijn nogal wat soorten, duizenden geuren en smaken zoals hij zei. Thuis had de verzamelaar ze in kleine schijfjes in een doos gecatalogiseerd. Daar kwamen die geuren bijeen, van paarden, bossen, kamfer, noem maar op. Oergeuren, zoals ze sinds mensenheugenis in de natuur zijn te vinden.

Dan zijn er de structuren en kleuren, die hij soms zelf kon beïnvloeden. Niet alleen werden stukken kwetsbaar hout in plastic verpakt om ze tegen houtworm te beschermen, bepaalde soorten ontwikkelden zo een schimmel die verkleuring veroorzaakte met een bijzondere uitstraling. Voor Wim Heins ideaal om te verwerken in een van zijn kunstwerken, die de gitaren van zijn hand waren.

Zie hem met liefde voelen en ruiken aan ruwe stukken hout in de documentaire ‘De stem van de gitaar’, die de Iraanse vluchteling Massoud Memar Nezhad in 2003 over hem maakte. Hoor Wim vertellen hoe hij eindeloos kon schuren, schaven en frezen aan een blok, dat hoe kleiner het werd ‘groeide’ naar de goede vorm. Hoe hij daarbij opging in zijn werk en in gedachten werd weggevoerd naar de oorsprong van zijn materiaal, of elders.

Was die kogel waarop zijn beitel stootte van een jager of een soldaat? Hoe waren de omstandigheden waarin dat zeldzame Braziliaanse slangenhout was gegroeid? Tot hij uiteindelijk via het hout filosofeerde over alle aspecten van het leven. Over de nietigheid van de mens, die zich vaak te druk maakt om niets, om banale materie of tijd.

Voor Wim was dat een vanzelfsprekende brug. Zijn liefde voor het maken van gitaren mocht groot zijn, de passie voor hout overtrof die. Niet alleen was hout het materiaal waarmee hij alles kon maken, het was voor hem de verbinding van de moderne wereld met de oermens die al werkte met hetzelfde product.

Prachtig als een vrouw

Hout en muziek brachten de ontheemde Massoud aan het eind van de vorige eeuw naar de gitaarbouwer. Ook voor de vluchteling was hout een metafoor. Hij voelde zich als een boom die was omgezaagd en weggevoerd naar een vreemde wereld. In Iran had hij een film willen maken over Ashig, een dissidente muzikant met zijn zelfgemaakte saz, een snaarinstrument. In Sneek sprak hij veel met Wim, en zag hoe hij uit een boom een gitaar vormde zo prachtig als een vrouw. Daaruit had hij hoop voor zijn toekomst geput.

De verraste wijze waarop Wim reageerde op die bekentenis, was typerend. Het duurde lang voordat hij in de gaten kreeg dat er van ver over de landsgrenzen belangstelling was voor zijn gitaren. Tot hij er niet meer van opkeek als iemand als Jan Akkerman zijn atelier binnenkwam voor een bestelling.

Of het nou deze meester-gitarist was met speciale wensen, of een amateur voor een doorsnee instrument; de gitaar bouwde hij met evenveel liefde. Ze konden haar krijgen zoals ze wilden, desnoods ingelegd met diamanten. Of, zoals voor jazzgitarist Jan Kuiper, met een dubbele set snaren kruislings over elkaar gespannen.

Handig was hij met zijn twee rechterhanden altijd geweest, mogelijk omdat hij stamde uit een ambachtelijke familie. Zijn opa Willem was kleermaker en maakte, net als Wim met zijn gitaren, pakken op bestelling. Ook moeder Geke kon handig kleren maken, en vader Eppie was lasser.

Zingend in de maat

Zijn belangstelling voor muziek werd opgewekt op de lagere school in Wommels. De meester liet de kinderen blokfluit en viool spelen en op wandeltochten zingend in de maat lopen. De muzikale revolutie deed in de jaren zestig de rest. Jimi Hendrix en hardrockbands hadden zijn voorkeur. Staand voor de etalage van een muziekwinkel raakte hij gefascineerd door de aanblik van een elektrische gitaar.

Zo’n instrument kon hij zich financieel niet veroorloven. Hij bouwde er zelf een waarmee hij zich urenlang kon terugtrekken op zijn zolderkamer, zittend onder een poster van Che Guevara. Hij verslond literatuur over gitaren en begon te experimenteren met constructies. Zo ontwikkelde hij zich met engelengeduld en boerenslimheid tot gewaardeerd meesterbouwer.

Eigenlijk had hij de vrijheid van het muzikantenleven willen ervaren. Na een aantal jaren brak Wim zijn studie aan het conservatorium echter af. De klassieke opleiding boeide hem niet, een richting ‘lichte muziek’ was er nog niet. Zijn verknochtheid aan Friesland stond voor een jazzopleiding een verhuizing naar Hilversum in de weg.

Zelf spelen was een voorwaarde voor zijn vakmanschap, dat gebaseerd was op gevoel, intuïtie en ervaring. Met berekenen en meten had hij weinig op. Met zijn broer Eppie (drummer) had hij in een barre winter zijn eerste band opgericht die repeteerde in een leegstaand rusthuis en op een zaterdagavond zijn debuut zou maken op een buurtfeest. Die ochtend stak een doorgedraaide buurman zijn huis in de fik, waarbij ook de aanpalende woning van Wim en zijn toenmalige vrouw Anita in vlammen opging. Dat was het einde van zijn eerste gitaar, en het voorlopige einde van spelen in een band.

Op een steenworp afstand in Ysbrechtum betrok Wim later met Jeltsje een klein huisje achter de dorpswinkel, dat met uitbouwen en de aankoop van het pand ernaast uitgroeide tot een ruime woning. De verbouwingen nam Wim zelf ter hand, met uit eiken gezaagde vloerplanken en zelfgemaakte deuren en kozijnen. In 2015 stootte hij zijn winkel af en bouwde in zijn tuin een houten atelier.

 

Op intuïtie en gevoel vormde hij uit blokken hout de prachtigste gitaren, onderwijl filosoferend over het leven. © RV

Vrijheid

Slechts kort had Wim in zijn jonge jaren in loondienst gewerkt. Daar was hij de man niet naar, hij had vrijheid nodig om zijn creativiteit kwijt te kunnen. Op een zolderkamer begon hij met het fabriceren van gitaren. Uit het teakhouten tafelblad uit Rinkes Koffiebar in Sneek bouwde hij zijn eerste basgitaar voor een vriend.

De eerste moeilijke jaren overbrugde hij dankzij het inkomen van zijn vrouw. Met het groeien van zijn houtvoorraden dijde zijn zaak in Sneek uit, tot na een aantal verhuizingen een vier verdiepingen hoog pakhuis werd aangekocht. In dat oude, gestripte pand bouwde hij een opslagruimte, werkplaats en winkel.

Hij verkocht er exclusieve fabrieksgitaren en aanverwante artikelen en bouwde op bestelling. Tot internet zijn intrede deed en de gitaren niet meer als warme broodjes wegvlogen. Het loonde niet meer om iemand de winkel te laten bestieren, zodat hij ongestoord in zijn werkplaats kon bouwen en dromen.

Die afzondering was zijn lust en zijn leven. Die vond hij ook op lange wandelingen over verlaten paden, of over de Boschplaat van zijn geliefde Terschelling. Ook naar zijn werk ging Wim liefst te voet, door weer en wind. Of hij liep even bij moeder in Wommels langs, elf kilometer verderop. Nooit liet hij zich opjagen, tijd speelde geen rol.

Evengoed genoot hij als een Bourgondiër van eten, drinken en gezelligheid. Met vrienden bezocht hij concerten, voetbalwedstrijden (Heerenveen), musea en gitaarbeurzen. Wekelijks was het kaatsen doen of kaatsen kijken. En hij speelde in de Ginhouse Blues Band, desnoods op bas als hij daarmee de band overeind kon houden. Altijd ging het om het sociale aspect, het mocht niet in werken ontaarden. Zoals ook het bouwen van gitaren uit passie voortkwam.

Wipte er familie of een vriend bij zijn zaak aan, dan gooide hij gerust de boel op slot om naar een terras te gaan. Of hij dan geen belangrijke klant kon missen? Welnee, die belangrijke klant zou hij voor hetzelfde geld op dat terras kunnen ontmoeten.

Velen zagen hem zoals Massoud in zijn winkel of werkplaats als een sociaal bindmiddel, als een mentor vol levenslessen die iedereen in zijn waarde liet. Hij was tegen de gevestigde orde, maar zou er nooit tegenaan schoppen.

Met zijn filosofische inslag had hij voor alles een relativerend woord. Zelfs toen zijn nieuwe atelier was voltooid en hij ongeneeslijk ziek bleek, bleef hij relaxed en nuchter als altijd. Leven en dood, hij noemde ze twee kanten van hetzelfde muntje.

Wim genoot zelfs van de noodgedwongen verkoop van zijn houtvoorraad, het maakt hem bewust van alle kennis die hij over het materiaal had opgebouwd. En hij was niet bang voor de dood, wel voor de klap die zijn vrouw en kinderen te wachten stond.

Willem Heins werd op 13 april 1956 geboren in Wommels en overleed op 11 maart 2017 in Ysbrechtum.

 

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.